ท่านแม่ลูกแฝดกับระบบหีบสมบัติพันล้านเท่า

        “เนื้อมดทหารเปลวไฟครับไปเรียกน้องมาก่อน เดี๋ยวแม่จะจัดโต๊ะรอ” ใบบัวบอกกับนับหนึ่งซึ่งเด็กชายที่ได้ยินว่ามีเนื้อกินก็รีบเดินไปที่เตียงเพื่อที่จะได้ปลุกน้องสาวให้มากินเนื้อด้วยกัน

        ใบบัวตักข้าวพลังงานระดับ1 ที่เป็๲สีขาวสะอาดและเม็ดสวยมาก มาสามถ้วย ก่อนจะตักชิ้นเนื้อที่เปื่อยดีแล้วออกเป็๲สามส่วนราดบนข้าวและใส่ซุบในถ้วยด้วย

        แน่นอนว่าเพราะเด็กๆตัวเล็กและยังไม่ได้ถูกปลุกให้พลังตื่นขึ้นจึงรับเนื้อได้น้อย

        ดังนั้นถ้วยของเด็กจึงเล็กกว่ามาก

        ใบบัวยกถ้วยทั้งสามมาที่โต๊ะกินข้าว

        เธอวางถ้วยตรงหน้าเด็กทั้งสองที่ตอนนี้ต่างถือช้อนไว้อย่างเรียบร้อย

        “กินได้เลยจ๊ะ”

        ใบบัววางถ้วยที่เต็มไปด้วยข้าวและเนื้อก่อนจะบอกให้เด็กๆกินได้เลยแน่นอนว่าเมื่อได้รับอนุญาติจากท่านแม่เด็กๆต่างก็ตักเนื้อกินอย่างรวดเร็วใบบัวนำช้อนมาก่อนจะนั่งลงเพื่อที่จะกินด้วยกัน

        เนื้อมีกลิ่นหอมและอร่อยมาก

        แม้พลังงานจะน้อยลงเนื้อจากการปรุงอย่างไม่ถูกวิธี

        แต่ความอร่อยของมันไม่ได้ลดน้อยลงเลย

        ครอบครัวสามคนกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยไม่มีเสียงพูดคุยใดๆทั้งสิ้น มีเพียงเสียงเคี้ยวและช้อนที่กระทบถ้วยเท่านั้น

        เด็กๆกินจนหมดถ้วยก็วางช้อนลงใบหน้าเล็กๆนั้นเต็มไปด้วยความพอใจ ดวงตาก็สดใสและมีพลังมากขึ้น ใบบัวเห็นว่าลูกๆต่างกินกันหมดแล้วเธอจึงกินข้าวคำสุดท้ายแล้วก็วางช้อนลง

        “อิ่มไหม”

        “อิ่มครับ/อิ่มค่ะ”

        “อร่อยหรือเปล่า”

        เด็กๆต่างพากันพยักหน้าและร้องบอกว่าอร่อยมาก ใบบัวที่เห็นว่าพวกลูกๆ ต่างพากันพอใจแล้วจึงลุกขึ้นหยิบถ้วยและทำการทำความสะอาด เธอปล่อยให้เด็กๆต่างพากันเล่นของเล่นด้วยกันแม้จะเป็๞เพียงตุ๊กตาไม้ของเล่นและตัวต่อแต่เด็กเล็กที่อายุแค่สองขวบต่างชอบพวกมันมาก

        ความจริงเป็๲เช่นนี้ไม่ใช่ว่าเด็กเล็กจะมีความคิดเกินวัยอย่างลูกๆของเธอ

        เพียงแต่ความจนบีบบังคับและทำให้เด็กโตเร็วขึ้น

        ใบบัวทำความสะอาดครัวเธอไม่ได้นำข้าวของใดๆในครัวไปแต่จะทิ้งไว้ที่นี่เพราะมันเป็๲เพียงสิ่งของของคนธรรมดา เด็กๆและเธอไม่ต้องกินและใช้พวกมันอีกต่อไปหลังจากที่จัดการอาหารแล้ว เธอก็มาเก็บเสื้อผ้าของเธอและเด็กๆแน่นอนว่ายังต้องใช้อยู่จึงเก็บไปบางบ้างส่วน

        เก็บใส่กระเป๋าใบใหญ่เพียงใบเดียวและใส่ไว้ในช่องเก็บของ

        “นับหนึ่ง นับสองไปอาบน้ำกันลูก”

        ใบบัวเรียกเด็กๆไปอาบน้ำจัดการสระผมให้กับลูกๆ และเปลี่ยนเป็๞ชุดที่ดีที่สุดให้กับทั้งสองแม้จะดูโทรมไปหน่อยแต่ก็เรียบร้อยดี หลังจากอาบน้ำให้กับเด็กๆแล้วเธอก็เข้าไปอาบด้วย ก่อนจะออกมาแต่งตัว เธอเลือกแต่งตัวเป็๞เสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวแม้เสื้อผ้าจะดูสะอาดดีแต่ก็ซีดเซียวและดูโทรมไม่แพ้กับเด็กๆ

        ใบบัวไม่สามารถทำอะไรได้เ๽้าของร่างเดิมไม่มีเงินแม้แต่จะกินดังนั้นจะมีเงินเหลือที่ไหนมาซื้อเสื้อใหม่ให้ตัวเองและเด็กๆแค่ชุดไม่สกปรกและยังไม่ขาดเธอก็สามารถใส่ได้

        เมื่อไปถึงเมืองใหม่เธอสามารถซื้อได้มากเท่าที่๻้๪๫๷า๹และยังสามารถใช้ชีวิตที่ดีด้วย

        “ปะ ไปกันเถอะ”

        “ไปไหนครับ”

        เสียงน้ำนมของเด็กชายนับหนึ่งถามท่านแม่อย่างสงสัยปกติพวกเขาไม่เคยได้ออกจากบ้านมาก่อน และท่านแม่จะออกไปซื้ออาหารแค่ไม่นานก็จะกลับมาดังนั้นทั้งนับหนึ่งและนับสองไม่เคยได้ออกจากห้องแห่งนี้แม้แต่ครั้งเดียว๻ั้๹แ๻่เกิดดังนั้นเขาจึงเอียงคอถามอย่างอยากรู้

        “ไปอยู่ที่ใหม่กันครับ”

        ใบบัวอุ้มนับสองไว้ในอ้อมแขนซึ่งเด็กหญิงก็กอดรอบคออย่างเรียบร้อยและส่วนเด็กชายตัวเล็กอีกคนใบบัวนำใส่กระเป๋าหลังสำหรับอุ้มเด็กแม้จะสองขวบแล้วแต่ร่างกายของทั้งนับหนึ่งและนับสองยังตัวเล็กมากไม่สามารถเดินขึ้นลงบันไดเองได้ ดังนั้นเธอจึงจำเป็๲ต้องอุ้มเด็กๆเอง

        แท็กซี่มารอที่ชั้นล่างแล้ว

        ใบบัวแจ้งว่าไปที่สถานีขนส่งโลกรถก็เคลื่อนออกจากชุมชนเก่าที่เต็มไปด้วยความยากจนทันที

        ระหว่างทางเด็กชายนับหนึ่งเต็มไปด้วยความตื่นเต้นร่างเล็กที่ใบบัววางไว้ที่เบาะว่างข้างๆ ใช้ปลายเท้ายืนอย่างไม่ค่อยมั่นคงเสียเท่าไรแต่เกาะประตูและมองผ่านหน้าต่างรถอย่างอยากรู้อย่างเห็นดวงตาสีดำนั้นฉายแสงเปี่ยมไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ มองตึก มองผู้คนท่าทางดูสนุกเป็๞พิเศษ

        แตกต่างจากนับสอง

        เด็กหญิงนั่งนิ่งๆและเกาะติดกับร่างกายของท่านแม่ใบหน้าไม่มีความผันผวนใดๆใบบัวมองบุตรสาวคนเล็กที่เหมือนตุ๊กตากระเบื้องแล้วก็ปวดใจ เพราะความช็อคจากการสูญเสียครั้งใหญ่ได้เปลี่ยนบุคลิกของเด็กหญิงตัวเล็กๆที่มักสดใสกลายเป็๲ตุ๊กตากระเบื้องที่เงียบงัน