“ทำไมเราต้องใส่ชุดนี้ด้วยคะ?”
มัญชุสามองดูตัวเองและมองดูชีคอะซีร ก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่ามีแต่เธอกับเขาที่สวมใส่ชุดจัดเต็มอย่างนี้ คนอื่นๆ รวมถึงหัวหน้าชนเผ่าและภรรยาไม่เห็นว่าจะแต่งตัวจัดเต็มอย่างนี้เลย แถมเธอกับเขายังดูโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ ด้วยอีกต่างหาก
“ก็ต้องใส่ชุดนี้สิ เพราะงานเลี้ยงนี้เป็นทั้งงานเลี้ยงขอโทษเธอ และก็เป็นทั้งงานแต่งงานของเราด้วย”
“ห๊ะ!!... งานแต่งงานของเรา อย่างนั้นเหรอ...... O_O”
มัญชุสาเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยที่อยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายเต้นตุ๊บๆ ไม่รู้จะตกใจหรือจะดีใจดี หรือว่าจะเป็นทั้งสองอย่าง นี่เป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์สุดๆ จนเธอไม่อยากจะเชื่อ แล้วชีคอะซีรจะแต่งงานกับเธอทำไม ทั้งที่เธอก็เป็นนางสนมของเขาอยู่แล้วอ่ะ นั่นทำให้เธอเกิดความสงสัยขึ้นมาอีก
“เธอมีคำถามจะถามเรางั้นสินะ”
ชีคอะซีรเหมือนรู้ว่ามัญชุสาอยากจะถาม เขาเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมา ด้วยใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้ม ซึ่งยิ้มนี้หากเธอดูไม่ผิด เป็นยิ้มที่เปิดกว้างด้วยความสุขยังไงยังงั้น
“ค่ะ... ทำไมท่านไม่ถามความเห็นฉัน ไม่บอกฉันก่อน? และทำไมท่านถึงจะต้องจัดงานแต่งงานด้วย?”
มัญชุสาถามชีคอะซีรอย่างที่ตัวเองต้องการจะถาม ก็เธออดสงสัยไม่ได้นี่นา เพราะก่อนหน้านี้ บทจะให้เป็นนางสนมก็ขึ้นเป็นเลย โดยไม่มีพิธีรีตองใดๆ ทั้งสิ้น แต่มาตอนนี้ ไหงจะมีการแต่งงานระหว่างเธอกับเขาเกิดขึ้นล่ะ
“ถึงจะถามไม่ถามยังไงเธอก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานอยู่ดีนั่นแหละ และที่จัดงานนี้เพราะท่านยัวเรเรสอยากจะจัดงานแต่งให้ ซึ่งเราไม่ขัด เพราะยังไงเธอก็เป็นภรรยาเราอยู่แล้ว”
“ท่านชีค”
มัญชุสามองใบหน้าหล่อเหลานิ่ง เธอได้ฟังคำตอบจากปากเขาเช่นนั้น ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาอีก ซึ่งหัวใจดวงน้ำของเธอเต้นแรงไม่หยุด ด้วยความปลื้มปริ่มยินดี ถึงแม้เขาจะเหมือนเป็นการบังคับให้เธอแต่งงานกลายๆ แต่นี่ก็ทำให้เธอมั่นใจขึ้นมาบ้าง ว่าต่อไปเธอจะมีสิทธิ์ในฐานะภรรยาไม่มากก็น้อย
“อย่ามัวถามตอบกันอยู่เลย ไปนั่งกันเถอะ”
ชีคอะซีรพูดตัดบท เมื่อเห็นยัวเรเรสและภรรยา กำลังจับจ้องมองมาที่ตัวเองและมัญชุสา เขาจึงยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็ก พาเดินเข้าไปในกลุ่มผู้คน ไปนั่งลงยังที่นั่งที่จัดเตรียมเอาไว้ให้
“ก่อนอื่นข้ากับภรรยาของข้าต้องขอโทษท่านมัญด้วย ที่หลานสาวข้าทำไม่ดีกับท่านเอาไว้ รับรองด้วยเกียรติและชีวิตของข้า ว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นอีกอย่างเด็ดขาด”
“เรียเรียว”
ยัวเรเรส, ยัวซัว และเรเรียว เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชีคอะซีรและมัญชุสา ยัวเรเรสได้เกริ่นกล่าวขอโทษมัญชุสา ด้วยความสุภาพนอบน้อม พอกล่าวจบหันไปมองเรียเรียว และทำเสียงเข้มดุ เพื่อให้เรียเรียวพูดในลำดับต่อไป
“ข้าขอโทษท่านมัญค่ะ”
เรียเรียวมองใบหน้าสวยหวานของมัญชุสานิดหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม โดยสายตาแสดงถึงความเจ็บปวดออกมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเอ่ยคำขอโทษมัญชุสาออกมา ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่แฝงด้วยความเจ็บปวด
“จริงๆ ไม่ต้องทำขนาดนี้กันก็ได้ เพียงแค่มาพูดกันเองก็พอแล้ว ฉันไม่ถือโทษและไม่ได้คิดอะไรแล้วด้วย ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไร หากฉันถือไว้มันก็หนักเปล่าๆ ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นอะไร... และฉันก็ต้องขอขอบคุณท่านยัวเรเรสที่อุตส่าห์จัดงานเลี้ยงขอโทษ แถมพ่วงด้วยงานแต่งงานให้ฉันกับท่านชีค”
มัญชุสามองเรียเรียว แล้วค่อยหันเหสายตามาหยุดอยู่ที่ยัวเรเรส เธอกล่าวยืดยาว โดยที่ชีคอะซีรทำเพียงแต่นั่งใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่ข้างๆ ซึ่งมือใหญ่คอยกุมมือเรียวเล็กเอาไว้เพื่อให้ความอบอุ่นไปด้วย
ชีคอะซีรยอมรับเลยว่าเขามองมัญชุสาผิดมาตั้งแต่แรก แต่พอเขาได้สัมผัสในสิ่งต่างๆ ที่เป็นเธอ ก็พบเห็นถึงความอ่อนหวาน อ่อนโยน เมตตา โอบอ้อมอารี และความใจดี ซึ่งล้วนแล้วแต่ทำให้เขาชอบในสิ่งต่างๆ เหล่านี้ของเธอเป็นอย่างมาก
“เป็นเกียรติของข้ากับภรรยาอย่างยิ่ง ที่ได้จัดงานแต่งงานให้กับพวกท่าน ถ้ายังไงเริ่มพิธีเลยนะครับ”
ยัวเรเรสกล่าวกับชีคอะซีรและมัญชุสา เมื่อการขอโทษเสร็จสิ้นไปแล้ว และพอจบจากคำพูดของยัวเรเรส พิธีการแต่งงานต่างๆ ตามประเพณีชนเผ่าก็ได้เริ่มขึ้น ซึ่งประเพณีเช่นนี้ มัญชุสาไม่เคยได้เห็นมาก่อน จึงทำให้เธอทั้งดีใจ ตื่นเต้น และตื่นตาตื่นใจอยู่มิใช่น้อย
ในความสุขถ้วนทั่วของคนทั้งสอง ก็ยังมีความทุกข์ระทมใจของเรียเรียว ซึ่งเรียเรียวไม่อาจทนดูพิธีแต่งงานนั้นได้ จึงเลี่ยงกลับไปที่กระโจมของตัวเอง แต่ในการกลับไป ไม่ได้กลับไปเพียงคนเดียว เพราะยัวเรเรสให้คนคอยตามติดเรียเรียวเอาไว้ไม่ยอมห่าง จนกว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึง ซึ่งเป็นวันส่งตัวเรียเรียวไปแต่งงานกับลูกชายชนเผ่าฮารู
๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒
โห!!... ท่านชีคจะให้แต่งงานด้วยก็ไม่บอกกันสักคำนะ ทำเซอร์ไพรส์อยู่ได้ อิอิ!...... คือๆ เมื่อวานลงไม่ได้ค่ะ จึงมาลงเช้านี้แต่เช้าเลย.................................................... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^