เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

        "ยี่หวา... นี่เธอจะทำอะไร"

        พีท พยายามดันร่างของหญิงสาวให้ออกห่าง

        แต่ ยี่หวาไม่สนใจ ดวงตาของเธอปรือเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ปากแดงสดที่เคลือบลิปสติกดูยิ่งเร้าใจในแสงไฟสลัวของห้องพัก VIP

        "ยี่หวาก็จะพาพีทขึ้นสวรรค์ยังไงละคะ"เธอตอบเสียงกระเส่าด้วยอารมณ์ปรารถนา

        เธอก้มหน้าสวย มองมายังหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มคนที่ทำให้เธอคลั่งใคล้พร้อมกับบดริมฝีปากลงมายังริมฝีปากหนาอย่างไม่ให้เขาได้เอ่ยคำใดต่อ

        ริมฝีปากของเธอร้อนแรง เร่าร้อนเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เธอจูบเขาอย่างไม่ยั้งราวกับต้องการให้เขาโอนอ่อนตามแผนที่วางไว้กับกวิน

        แต่ พีท กลับพยายามเบี่ยงหน้าหล่อของเขาหลบการจูบของเธอ

        ในหัวของเขามีเพียงใบหน้าของอันนา...รอยยิ้มของเธอ และร่างบางสมส่วน ที่เขาอยากปกป้อง — ไม่ใช่สัมผัสของผู้หญิงตรงหน้า

        พีท ยกมือขึ้น จับไหล่ของยี่หวาแน่นก่อนจะผลักเธอออกเบาๆ แต่เด็ดขาด

        "หยุดเถอะยี่หวา เธอเมามากแล้ว เดี๋ยวกวิน มันเข้ามาเห็น..มันจะเข้าใจฉันผิดนะ"เขามองเข้าไปในดวงตาเธออย่างจริงจัง น้ำเสียงนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่คือการพูดให้เธอกลับมาเป็นตัวเอง

        มือน้อยของยี่หวาเลื่อนไปแตะตรงจุดที่ไวต่อความรู้สึกของชายหนุ่มอย่างจงใจปลายนิ้วของเธอลูบคลำเบาๆ อย่างเชื่องช้าพลางจ้องใบหน้าของพีทด้วยแววตาที่เจือด้วยความปรารถนา

        "ยี่หวา... หยุดได้แล้ว"เขาพูดเสียงต่ำ พยายามทำให้เธอได้สติกลับมามือหนาของเขายกขึ้นจับข้อมือเธอไว้แน่นแต่ก็ไม่รุนแรงเขาไม่อยากทำให้เธอเจ็บหรือรู้สึกอับอาย

        เขาเบี่ยงหน้าหล่อของตนหนีจากริมฝีปากแดงฉ่ำที่ยังพยายามจูบซ้ำร่างสูงพยายามขยับถอยห่างจากร่างกายเกือบเปลือยเปล่าที่แนบชิดอยู่ตรงหน้ากลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้เขาเวียนหัว ไม่ใช่ความยั่วยวน

        ยี่หวาก้มร่างเกือบเปลือยลงมาแล้วใช้แขนกอดรัดเอวหนาไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาได้ลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม

        "เธอปล่อยฉันได้แล้วยี่หวา ฉันจะลงไปข้างล่าง"เขาพยายามแกะมือที่โอบเอวของเขาอยู่ออก

        ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงคล้อยตามแรงยั่วยวนของยี่หวาไปนานแล้ว — คงพาเธอขึ้นสวรรค์ คงกระหนำกระแทกกระทั้นให้ร่างเกือบเปลือยเปล่านี้ได้สมความปรารถนา

        แต่สำหรับพีท…ในตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่อารมณ์จะสัมผัสใครทั้งนั้น

        แม้เรือนร่างของยี่หวาจะแนบชิดกลิ่นกายจะหอมเย้ายวนสักแค่ไหน แต่ใจของเขากลับเหมือนปิดตาย

        เพราะคนเดียวที่เขาอยากนอนด้วยตอนนี้ไม่ใช่ยี่หวา ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น...

        แต่คือ อันนา —ผู้หญิงที่นั่งรอเขาอยู่ชั้นล่าง

        "ใส่เสื้อผ้าดีกว่าอากาศในห้องนี้มันหนาว เดี๋ยวเธอก็ไม่สบาย" พีท พูดเบาๆ ขณะพยายามขยับตัวหลบจากอ้อมกอดอย่างแนบเนียน

        แต่ยี่หวา ไม่ยอมหยุดเธอยังถาโถมความปรารถนาเข้ามาให้เขาได้คล้อยตาม

        เธอโน้มหน้าลงมา พยายามไล่จูบริมฝีปากเขาอีกครั้งคราวนี้แนบแน่นและร้อนแรงยิ่งขึ้น เธอพยายามแทรกปลายลิ้นอุ่นของเธอเข้ามาที่ริมฝีปากของเขาอย่างเชี่ยวชาญพยายามปลุกเร้าชายหนุ่มให้หลุดจากการควบคุม

        พีทพยายามเบี่ยงหน้าหลบการพรมจูบของเธอจนริมฝีปากและใบหน้าของเขาเปื้อนเปอะไปด้วยรอยคราบลิปติก

        เขารีบยกมือขึ้นขึ้นเพื่อดันร่างของเธอให้ห่างออก

        ยี่หวา ไม่ยอมถอยหนีง่ายๆ

        "พีท... นอนกับฉันเถอะนะฉันต้องการ..."

        เสียงของยี่หวาสั่นพร่าริมฝีปากที่เคยมั่นใจ บัดนี้เปล่งวาจาออกมาด้วยความปรารถนาอย่างล้นทะลัก

        "ฉันอยากจะให้นายสัมผัสเข้าไปในตัวฉัน...ฉันอยาก.."

        เธอไม่อาจหักห้ามความใคร่ที่สะสมมาตลอดได้อีกแล้ว— ความต้องการนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้

        เธอฝันถึงร่างของพีทฝันถึงการได้ครอบครองเขาและอยากสัมผัสลีลาบนเตียงกับเขา

        แต่ พีท กลับรีบยกตัวขึ้นจากเตียงหนานุ่มอย่างรวดเร็วราวกับพื้นเตียงนั้นเป็นเปลวไฟร้อนระอุ

        เขาโน้มร่างขึ้นคร่อมตัวยี่หวาแล้วก็ใช้มือกดลงบนไหล่เธอเบาๆ เพื่อไม่ให้เธอลุกตามมาดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง

        "ยี่หวา... ฟังฉันนะ"เสียงของเขานุ่มแต่หนักแน่น "ฉันไม่ได้รัก หรือชอบหรือแม้แต่ใคร่ในตัวเธอ"

        ยี่หวาชะงัก ร่างกายที่เคยแนบแน่นเริ่มสั่นไหวด้วยความโกรธและอับอาย

        "ฉันทำไม่ได้หรอก" พีท พูดต่อดวงตาของเขาไม่ได้หลบ แต่จ้องมองเธออย่างมั่นคง

        "เป็นเพราะยัยแว่นข้างล่างนั่นใช่ไหม?"ยี่หวา ถลึงตาน้ำเสียงเธอเริ่มสั่นด้วยความไม่พอใจ "นั่นน่ะเหรอ ที่ พีท อยากนอนด้วย? มันมีอะไรดีนักไม่เห็นจะน่านอนด้วยตรงไหนเลย!"

        พูดจบ เธอก็ใช้มือปลดบราตัวน้อยออกอย่างแรงโยนมันทิ้งไปบนพื้นห้อง เพื่อเปิดเผยชายหนุ่มได้ ให้เห็นหน้าอกอวบอิ่ม ตูมเต่ง ที่เธอมั่นใจว่าไม่เคยมีใครปฏิเสธมันได้  และพีท เอง ก็คงเช่นกัน

        “นะคะ… พีท” เสียงยี่หวาอ้อนวอนอย่างเย้ายวนขณะที่มือเล็กๆ ยังกอดรัดให้เขาโน้มตัวลงมาหาเธอ

        “วันนี้… นอนกับยี่หวา… แล้วจะรู้ ว่ายี่หวาเอาใจเก่งแค่ไหน”

        ก่อนที่เขาจะทันขยับตัวหนี เธอก็ใช้สองแขนโอบคอเขาลงมาเพื่อให้แนบชิดกับใบหน้าของเธอ

        หน้าอกเปลือยเปล่าของเธอเบียดแนบไปตามอกกำยำของเขาอย่างจงใจเสียดสีกับเนื้อผ้าของเสื้อนักศึกษาที่เขาสวมใส่

        กลิ่นหอมอ่อนของผิวกายผสมกับไอร้อนจากร่างกายหญิงสาวแทรกซึมเข้ามาทุกอณูแต่ พีท กลับไม่รู้สึกดึงดูดเลยแม้แต่น้อย

        ตรงกันข้าม —เขารู้สึกเหมือนจมอยู่ในสถานการณ์ที่ทั้งอึดอัด

        "พอได้แล้ว! ยี่หวา"เขาพูดเสียงเข้ม แล้วรวบแรงทั้งหมดดันร่างของเธอออกจากตัว

        พีท รีบลุกพรวดขึ้นจากเตียง หายใจแรงร่างสูงนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด

        เขาพยายามใช้แขนเสื้อนักศึกษาเช็ดคราบลิปติกที่เปื้อนอยู่ที่ริมฝีปากและใบหน้าออก

        "ยี่หวา เธอเมามากแล้ว!"เขาตวัดสายตากลับไปมองเธอที่ยังนั่งอยู่บนเตียงสายตาว่างเปล่าของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย

        "เดี๋ยวกวินก็ขึ้นมาแล้ว!"เสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นอีก "เธอค่อยไปทำแบบนี้กับเจ้ากวินไม่ใช่มาทำกับฉัน!"

        คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางใจของเธอ— ไม่ใช่เพียงเพราะถูกปฏิเสธ แต่เพราะถูกเปรียบว่าเธอควรไปทำแบบนี้กับ"กวิน"

        เธอชะงัก

        “ยี่หวาอยากนอนกับ พีท ไม่ใช่กับกวินขอร้องละ”ยี่หวา อยู่ในอาการคลั่งไคล้เขาอย่างหนัก เธอพยายามจูบริมฝีปากของเขาอีกครั้ง

        พีท พยายามทำให้ยี่หวารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยากนอนกับเธอ และไม่คิดจะทำอะไรเธอทั้งนั้น….

        ณ เวลาเดียวกัน ที่ชั้นล่างของผับ

        อันนา นั่งอยู่บนเก้าอี้ในมุมหนึ่งของผับท่ามกลางเสียงเพลงและแสงไฟที่กระพริบ

        แต่ความคิดของเธอกลับลอยไปที่ พีท ที่ยังไม่ลงมาถึงสักทีเธอหันไปมองนาฬิกา และยิ่งรู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว ทำไมพีทถึงยังไม่กลับลงมา? ความห่วงใยเริ่มปะทุในใจเธอ

        ขณะที่เธอนั่งคิดในใจกวินก็เดินเข้ามาหาและยิ้มให้เธอ ราวกับว่าเขามีอะไรบางอย่างจะบอก

        "อันนา...เจ้าพีทให้มาตามแนะ" เสียงของกวินดังขึ้น ทำให้เธอหันไปมองเขาทันที

        "ห๊ะ? ให้มาตามฉันหรอ? แล้ว พีท อยู่ที่ไหน?"อันนา เอ่ยถามด้วยความงุนงง

        กวิน ยักไหล่เล็กน้อยและพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่มีอะไร

        "อยู่ห้องข้างบน  เจ้าพีทมันบอกว่า มันเมา อยากได้คนพยุงลงมาและมันก็เหนื่อยจากการพรีเซ็นต์งาน เธอขึ้นไปดูแลมันหน่อยละกัน"

        อันนา รู้สึกงุนงงอยู่บ้างแต่เมื่อได้ยินว่าพีทเหนื่อยและเริ่มเมา เธอก็เริ่มรู้สึกห่วงใยขึ้นมา

        “ฉันขึ้นไปดูแล้วมันนอนอยู่แบบไม่ยอมลุกเลย…ตามฉันมาละกัน เดี๋ยวฉันพาไปหามัน"กวินเสริม พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีบางอย่างซ่อนอยู่

        อันนา ชะงักนิดนึง แต่ในใจก็ห่วง พีท มากกว่า

        เธอตัดสินใจลุกเดินตามกวินออกไปโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของกวินนั้นเป็นเพียงแค่กลอุบายที่เขาวางเอาไว้เพื่อทำให้เธอห่างจากพีท

        กวิน เดินนำขึ้นไปยังห้องที่เขาระบุว่าพีท นอนอยู่

        แต่คนละห้อง…กับความเป็นจริง

        กวิน ไขกุญแจ เข้าไปและแสร้งหาที่เปิดไฟ พร้อมกับเอ่ย

        “เฮ้ย พีท นอนหลับไปแล้วรึไง…อันนา มาแล้ว..ลุกขึ้นได้แล้ว”

        อันนารีบเดินตามเพื่อเข้าไปดูอาการของพีท

        ทันทีที่เดินเข้าไปในห้อง

        กวิน ก็รีบปิดล๊อคห้องทันที