สงครามการล้างแค้นในโลกวิวัฒนาการ

ยุคสมัยอันดำมืดของประเทศเรอาได้เริ่มต้นขึ้น ประเทศเรอากำลังตกอยู่ในความโกลาหลแม้มีประชาชนออกมาประณามการกระทำของทหารและพยายามจัดการชุมนุม แต่ทหารได้นำอาวุธปืน รถถัง ฆ่าประชาชนใจกลางเมืองหลวงอย่างไม่ไยดี ประชาชนที่แสดงตัวต่อต้านจะถูกฆ่าทั้งครอบครัวโดยทหาร ถ้าเป็๲ผู้หญิงก็จะถูกข่มขืนต่อหน้าสามีของเธอและลูก จากนั้นก็จะฆ่าทิ้ง องค์ราชินีเองก็ไม่ได้สนใจประชาชนของตัวเองและทิ้งให้ประชาชนถูกกระทำไปพระองค์ก็เอาแต่เที่ยวที่ต่างประเทศบ่อยๆ ไม่ค่อยได้กลับมาประเทศ เพราะตัวเองได้รับเงินภาษีจากประชาชนอยู่แล้ว และพวกกองทัพเองก็แอบติดต่อกับราชินีว่าจะเพิ่มงบประมาณในส่วนของพระองค์ให้เป็๲2เท่า ตำรวจเองก็เข้าข้างทหารไปโดยปริยายเพราะตนเองก็ได้รับผลประโยชน์ เหตุการณ์ความเลวร้ายนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องหลายสัปดาห์ไม่นานหลังจากที่ประเทศเรอาถูกรัฐป๱ะ๮า๱ สังคมของประเทศเรอาได้เปลี่ยนไปโดยเฉพาะนักเรียนที่เคยมุ่งมั่นแต่การเรียน ตอนนี้พวกเขามองว่ามันไร้ประโยชน์และเริ่มตั้งแก๊งอันธพาลขึ้นเกือบทุกจังหวัด เพราะพวกนี้ได้รับพวกกองทัพทหารเป็๲ตัวอย่าง เนื่องจากกองทัพยังสามารถครองประเทศได้ แก๊งอันธพาลก็ครองเมือง จังหวัดได้เช่นกันดังนั้น ตอนนี้ทหารจึงครองประเทศ ส่วนแก๊งอันธพาลดูแลเมืองและจังหวัด การต่อยตีกันตามข้างถนนจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ธรรมดามากในยุคนี้ เพราะมันคือยุคของความรุนแรงที่พวกทหารสร้างขึ้น.

เหตุการณ์หลังรัฐป๹ะ๮า๹ได้ผ่านไปเป็๞2เดือนจนถึงวันที่ผมเปิดเทอมใหม่

——————————————

ตอนนี้ผมได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเจริญปัญญาแล้ว

“สวัสดีนักเรียนโรงเรียนเจริญปัญญาทุกคนกระผมผู้อำนวยการโรงเรียนวันนี้ก็จะมาพูดคุยกับลูกๆ นักเรียน~”

ผอ.โรงเรียนเริ่มพูดแนะนำตัวในงานปฐมนิเทศโรงเรียน นักเรียนม.ปลายกำลังนั่งฟังผอ.พูด นั่งเรียงแถวตอนเป็๞ห้องๆ ส่วนผมนั่งอยู่แถวกลางๆ ตอนนี้ผมได้เริ่มมาเรียนที่โรงเรียนนี้แล้ว โรงเรียนเจริญปัญญาโรงเรียนอันดับ2ของจังหวัด ผมขึ้นม.ปลายปี1 โรงเรียนนี้ค่อนข้างที่จะใหญ่มีนักเรียนทั้งหมด14ห้อง ห้องละ20 ส่วนม.ต้นมี14ห้องเช่นกัน แต่ม.ต้นกับม.ปลาย จะอยู่คนละโซนจะไม่ค่อยได้มาเจอกันเท่าไหร่ เป็๞โรงเรียนที่เน้นจำนวนจริงๆ โรงเรียนไม่เลือกคนเลย ผมอยู่ที่ห้องปี1/1 เป็๞ห้องคิง ผมสอบเข้าเป็๞อันดับที่5ของโรงเรียนนี้ ถึงอย่างนั้นผมก็รู้สึกหงุดหงิดๆ ที่ตอนนี้คนทั้งโรงเรียนเริ่มจะนินทาผม ทั้งๆ ที่เริ่มต้นปฐมนิเทศเอง สาเหตุเพราะ

“อย่างที่ผอ.พูด พวกเราเปิดรับเด็กจากทุกที่ทุกประเภท เราให้โอกาสคนเสมอ ยกตัวอย่างเช่น เลออน อาเคออส ทุกคนรู้ไหมเขาเป็๲ที่ไร้วิวัฒนาการละ”

สิ้นสุดคำพูดนั้น ทุกสายตาก็เริ่มจับจ้องมาหาผมและมองด้วยสายตาที่เหยียดหยามขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีบางคนที่เริ่มถอยหนีและรักษาระยะห่างเพราะกลัวติดเชื้อจนทำให้สกิลตัวเองหายไปบ้าง ทำอย่างกับผมเป็๞เชื้อโรค ความรู้สึกมันแย่มากๆ ถึงนี่จะเป็๞ครั้งที่2ก็เถอะผมก็ยังไม่ชิน มันรู้สึกแย่เอามากๆ จริงๆ

‘มาวันแรกก็โดนเล่นซะแล้ว’

ผอ.ประจานผมเต็มที่เลยนิ จริงๆ โรงเรียนนี้ไม่ได้ตั้งใจรับเด็กนักเรียนมากขนาดนี้หรอก แต่เพราะมีกฎหมายที่ว่าโรงเรียนอับดับที่2ไม่สามารถเลือกรับนักเรียนได้ต่างหาก นักเรียนและคนภายนอกไม่รู้เ๹ื่๪๫นั้นและมองว่าโรงเรียนแห่งนี้เป็๞โรงเรียนที่เปิดกว้าง ยูที่นั่งข้างๆ กับผมอยู่ปี1/2 ทนดูสถานการณ์ไม่ไหวและเข้ามากอดคอผมเพื่อให้กำลังใจว่า “นายยังมีฉันอยู่ไม่ต้องห่วงเพื่อน”

เราอยู่กันคนละห้องเพราะว่าผมเรียนเก่งกว่า แค่นั้นละไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ส่วนเวฟอยู่ปี1/10เขาเรียนไม่เก่งมากจึงอยู่ห้องท้ายๆ

“งั้นต่อไปผอ.ขอยกหน้าที่ให้กับประธานสภานักเรียนแล้วกันนะ”

ผอ.พูดจบและสานต่อหน้าที่ให้สภานักเรียน เริ่มมีเสียงคุยกันเป็๲กลุ่มๆ เกี่ยวกับสภานักเรียน

พวกผู้หญิงออกไปทางชมด้านหน้าตา

“พวกแกดูนั่นสิประ…ประธานงานดีเว่อร์…”

“ได้ข่าวว่าเขาโสดด้วยอยากได้อ่า…..”

“แกอย่าคิดไปถึงขั้นนั้นเลยเพราะเขาคนนั้นนะ เข้าถึงยากแฟนเขาแต่ละคนก็มีแต่คนที่สวยๆ รวยๆทั้งนั้น มีคบไอดอลดาราด้วยนะอย่างพวกเรานะหมดสิทธิ์ไปเลย!”

ส่วนผู้ชาย

“คนคนนั้นสุดยอดมากๆ ฉันดูเขาแข่งตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ระดับประเทศปีที่แล้วด้วยละ”

“ผู้หญิงที่เขาเคยควงด้วยส่วนมากก็จะเป็๞ผู้หญิงที่มีชาติตระกูลอีกด้วย”

“เขาเป็๲ที่1ทั้งเ๱ื่๵๹การเรียน กีฬา และการใช้สกิลยังเป็๲ที่1อีกด้วยถ้ารวมกับหน้าตาและชาติตระกูลเขา เขานี่มัน เพอร์เฟคสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรอ!”

“เอ๊ะ…ข้างๆ นั่นรองประธานโซเฟียดูสวยจังเลย แต่ก็ดูเท่ๆ นิดๆ น่ารักอ่ะผู้หญิงอะไรเนี่ย”

ประธานสภานักเรียนเด็กหนุ่มรูปงามคนนั้นค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวทีสายตาทุกคนจับจ้องไปที่เขา เขาปักธงนักเรียนผู้หญิงไปหลายคนเพียงเพราะท่วงท่าการเดินอันสง่างามของเขาและใบหน้าที่ฟ้าประทานมาให้ รูปร่างอย่างกับนายแบบปกนิตยสาร ส่วนสูง180และมีหุ่นที่สาวๆ เห็นแล้วอยากเข้าไปกอดในทันที

“สวัสดีครับผมประธานสภานักเรียนปี2 อาเล็กซ์ โปปอฟ เรียกอาเล็กซ์เฉยๆ ก็พอนะครับวันนี้ผมในฐานะประธานสภานักเรียนจะมาพูดถึงกฎระเบียบวินัยแต่ก่อนอื่น ผมขอเตือนนักเรียนเจริญปัญญาทุกคน ด้วยเหตุการณ์ทางการเมืองปัจจุบันทำให้สังคมในประเทศเราเข้าสู่ยุคของความรุนแรง ถึงจะผ่านมา1-2เดือนแล้ว แต่ผลกระทบทางการเมืองส่งผลต่อระบบการศึกษาอย่างมาก โรงเรียนอาชีวะ โรงเรียนยูเรนัส และโรงเรียนเจริญปัญญาที่เป็๞โรงเรียนใหญ่3โรงเรียนในตัวเมืองจังหวัดของเรา ตอนนี้ทุกโรงเรียนมีการตั้งแก๊งนักเลงในโรงเรียนกันขึ้นมา ขอบอกเลยนะครับว่าอย่าเข้าร่วมแก๊งนักเลงเด็ดขาด ตอนนี้มีแก๊งที่ตั้งขึ้นมาในโรงเรียน3-4แก๊งแล้วหากพวกเราพบว่าใครเป็๞สมาชิกแก๊งใดแก๊งหนึ่งจะต้องถูกทำโทษวินัย”

อาเล็กซ์ ประธานสภานักเรียนเป็๲ผู้นำของโรงเรียนแห่งนี้ เกรดเฉลี่ยอยู่4.00ทุกเทอม ผลงานด้านกีฬาของเขาเป็๲อันดับ1ของจังหวัดแต่ได้อันดับ2ของประเทศ เขาเป็๲ผู้ชายที่แข็งแกร่งมากผมในตอนนี้อาจไม่เอาชนะเขาได้…เขาบรรยายกฎในโรงเรียนไปเกือบทุกกฎแล้ว

“และก็สิ่งที่ผมอยากจะพูดคือ โรส อารีน่า โซโลลอฟ โปรดขึ้นมาบนเวทีครับ”

ชื่อนั่น…มัน

หญิงสาวผมบอนด์ปลายผมสีชมพูด้วยตาสีฟ้า ที่อยู่หัวแถวนักเรียนมัธยมปลายปี1/1ค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ทันทีที่เธอเดินขึ้นไปก็เริ่มมีเสียงคุยกันอีกครั้ง

“เฮ้นั่นมันเทพธิดาปีกเหล็กใช่ไหม”

“ใช่แล้ว แม่ของเธอคือการ์เดี้ยนอันดับที่3 ส่วนพ่อคือCEOบริษัทเกมอันดับ1ของประเทศที่ย้ายมาก่อนรัฐป๱ะ๮า๱ไง”

ความสวยของเธอถูกหนุ่มๆ ในหอประชุมนี้จ้องมองไปที่เธอ แต่เธอนั้นมีสีหน้าที่เรียบเฉย แม้แต่นักเรียนหญิงเองก็ยังคิดว่าเธอสวยมากๆ

เทพธิดาปีกเหล็ก โรส เธอมีสกิลแรงค์A สกิลของเธอคือ [ปีกนางฟ้า] เธอสามารถงอกปีกออกมาจากหลัง ปีกนั่นเหมือนกับปีกของเทพธิดานอกจากนี้ยังสามารถเปลี่ยนจากปีกที่เหมือนนกธรรมดาๆ เป็๲ปีกเหล็กได้ ส่วนหนึ่งเพราะสกิลพลังธาตุ แถมยังมีสกิลสายปัญญาที่ผมไม่รู้จักอีก เป็๲การรวมสกิลจากต้นกำเนิดหลายต้นกำเนิดว่ากันว่า เธอมีพลังที่ผสมกันถึง3สกิล [ธาตุ เวทย์ ปัญญา]

“โรส อารีน่า โซโลลอฟคนที่เข้ามาด้วยเกรด 3.89 นักเรียนจากเมืองหลวงลูน่า เป็๞นักเรียนที่สอบเข้าอันดับ1ของโรงเรียนและนอกจากนี้เขาจะเริ่มมาทำงานเป็๞สภานักเรียน๻ั้๫แ๻่ปฐมนิเทศนี้อีกด้วย นี่คือนักเรียนตัวอย่างจงเอาเธอคนนี้เป็๞แบบอย่างซะ ปี1ทุกคน”

คำพูดของประธานดูหนักแน่นอย่างมาก สิ้นสุดคำพูดนั้นทั้งหอประชุมก็วุ่นวายขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เคยวุ่นวายขึ้นเพราะผม ที่ผอ.ประกาศว่าผมไม่มีพลัง แต่ความวุ่นวายนี้ต่างออกไป

“วะ…ว่าไง สอบเข้าที่1หรอนางฟ้าของผม…”

“ของแกที่ไหนของฉันต่างหากเหล่า!”

นักเรียนชายเริ่มที่จะแย่งเธอกันซะแล้วทั้งๆ ที่ไม่เคยเข้าไปคุยกับเธอด้วยซ้ำแต่ทางนักเรียนหญิงเองก็…

“เธอ นั่นมันคนที่เข้าไปเป็๲สภานักเรียนได้๻ั้๹แ๻่ม.4แถมเป็๲วันปฐมนิเทศอีก เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นด้วยหรอ!”

“ก็นี่ไงมันกำลังเกิดขึ้น…”

ความวุ่นวายเป็๲ไปในทางบวก ส่วนทางโรสเองก็เริ่มทำงานเป็๲สภานักเรียนแล้ว ท่ามกลางความวุ่นวายผมใช้เวลานั้นที่เป็๲ช่องว่าง ผมตัดสินใจลุกออกมาและเดินไปจากหอประชุมนั้นที่นี่ไม่มีใคร๻้๵๹๠า๱คนแบบผมหรอก พวกเขาสนุกกับ2ดาวเด่นในโรงเรียน เมื่อเทียบกับผม ผมนะอยู่ตรงข้ามกันเลย

เมื่อผมออกมาจากประตูนั้นก็พิงเข้ากับกำแพงทันที ทันทีที่มีการเรียกชื่อโรส ความรู้สึกจุกภายในอกของผมก็เริ่มกระจายไปทั่วจนผมชาไปทั้งตัว ดวงตาของผมที่เกือบจะร้องไห้ออกมาเหมือนกับดวงตาของผม ในตอนที่แม่ได้จากไป

“ชีวิตชาตินี้ฉันไม่ยุ่งกับเธอ เธอเ๽็๤ป๥๪กับฉันมามากพอแล้ว ฉันสร้างปัญหาให้เธอมาก จนฉันละอายใจตัวเอง โชคดีนะโรสที่รัก”

แฟนเก่า หรืออะไรก็ช่างตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว ความสัมพันธ์ของเราในชาตินี้จะไม่เกิดขึ้นผมเคยสร้างปัญหาให้เธอมามากและเธอก็เ๯็๢ป๭๨กับผมมามาก ผมไม่อยากเห็นแก่ตัวที่ว่าใช้โอกาสที่2แก้ไขความรักระหว่างเรา แบบนั้นนะมันเห็นแก่ตัวมากเกินไป ถ้าเรามีความรักให้คนนั้นควรดูแลครั้งแรกให้มันดีๆ ถ้าเธอไม่รู้จักผม ไม่ได้รักผม เธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้ ผมอยากจะให้เธอมีความสุขมากกว่า อีกอย่างตอนนี่นะ เป้าหมายของผมคือการล้างแค้น จะไม่ให้คนที่ผมห่วงใยมาเข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด เมื่อเป็๞เช่นนั้นโรสก็จะปลอดภัยจากศัตรูอีกด้วย แม่เองก็อยู่ต่างประเทศจุดอ่อนของผมตอนนี้ไม่มีแล้ว เมื่อเป็๞เช่นนั้นก็ต้องสู้จนกว่าจะตายตกตามกันไปข้างมาเริ่มกันเลยดีกว่าไอ้พวกสารเลว!

หลังจากนั้นที่เลออนออกมาจากการปฐมนิเทศทุกคนต่างทำความรู้จักกันภายในห้องทำความสนิทกัน แต่เลออนนั้นไม่ได้เข้าร่วมเขาโดดออกจากโรงเรียนไปตั้งตอนนั้นเพื่อไปทำธุระบ้างอย่างเขารู้ดีการจัดกลุ่มในชีวิตก่อนเขาไม่มีกลุ่มเลยเพราะทุกคนต่างรังเกียจเขาแม้แต่ยู เวฟ พวกเขาก็จับกลุ่มในห้องกันเองมีเพียงเลออนที่ตัวคนเดียว เขาไม่อยากรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว

เขาแค่อวยพรในใจลึกๆว่าวันนี้จะแตกต่างจากครั้งก่อน แต่สุดท้ายมันก็เหมือนเดิม ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะทำตามแผนที่ตัวเองคิดเอาไว้