ลิขิตลับในฟาร์มรัก(ฟรี 20 ตอน)

ติ๊ด~ ติ๊ด~ ติ๊ด~ มือบางคว้านหาที่มาของเสียง ตาหวานหรี่สายตามองเวลาที่หน้าจอมือถือซึ่งเป็๲เวลาสิบโมงเช้า นิ้วเรียวกดปิดเสียงแจ้งเตือนของนาฬิกาปลุก ก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงที่หัวเตียง 

 “อ๊ะ!”ฝ่ามือเรียวกุมที่ขมับของตัวเองเมื่อรู้สึกปวดตุ๊บๆที่หัวเมื่อตื่นนอน

“ปวดหัวชะมัด”สองฝ่ามือนวดวนที่ขมับให้ตัวเองก่อนจะลุกจากที่นอนเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

“อาบน้ำแล้วค่อยยังชั่ว”ร่างบางที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำพูดกับตัวเองหลังจากอาบน้ำเสร็จเพราะความสดชื่นมันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดออกด้วยสองมือเล็ก 

“ใส่ชุดไหนดีนะ”สายตาหวานกวาดตามองหาชุดที่จะใส่ไปเดินห้าง เพราะวันนี้เธอมีนัดไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ากับน้อยหน่า 

“อืมมมใช่ชุดนี้ละกัน”เสื้อเอวลอยกับกางเกงยีนเอวสูงถูกหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้าเพื่อสวมใส่

เหมือนฝันยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกหลังจากแต่งตัวเสร็จ ร่างระหงที่สวมเสื้อเอวลอยสีชมพูพาสเทลขับกับผิวสีขาวของเธอยิ่งทำให้เธอดูขาวผ่องมากยิ่งขึ้น หน้าอกอวบอิ่มนูนเด่นขึ้นดูแล้วคับแน่นอึดอัดเมื่อต้องซ่อนอยู่ในเสื้อเอวลอยที่พอดีตัวแต่เล็กไปสำหรับนมเนื้อของเธอ เอวคอดกิ่วบอบบางโชว์หลาเหนือกางเกงยีนส์เอวสูงทรงกระบอก เหมือนฝันหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง

“แม่นะแม่ให้มาเยอะเชียว”สายตาหวานมองหน้าอกคัพซีของตัวเองที่นูนเด่นอยู่หน้ากระจก รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนใบหน้า เมื่อนึกถึงคำพูดของเพื่อนๆในสาขาที่ต่างก็บอกว่าเธอไปทำหน้าอกมา 

“ของจริงแท้...แม่ให้มา”รอยยิ้มหวานผุดขึ้นอีกครั้งอย่างภูมิใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่เตียงเพื่อหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อน มือเล็กหยิบโทรศัพท์ที่วางบนที่นอนขึ้นมากดโทรออก ตู๊ดดดด! ตู๊ดดดด! ตู๊ดดดด! 

  “ตื่นยัง?”เหมือนฝันเอ่ยถามทันทีที่สิ้นเสียงสัญญาณรอสาย

 “ยางงง”เสียงหัวเราะของเหมือนฝันดังไปตามสายเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับจากเพื่อนซึ่งเป็๲ไปตามที่คาดไว้ไม่มีผิดว่าเ๽้าเพื่อนสาวของเธอจะยังไม่ตื่น

   “ลุกเร็วสายแล้วนะ จะไปไหมห้างอ่ะ?” เหมือนฝันเดินไปเสียบกระติกน้ำร้อนขณะพูดสายกับเพื่อน

   “ไปสิ แต่ว่าตอนนี้ลืมตาไม่ขึ้นเลยอ่ะ”ปลายสายที่ยังไม่ลืมตาตื่นจริงๆอย่างที่พูดออกไปเอ่ยตอบ

“อืม งั้นก็นอนต่อ ไม่ต้องไปเดิน ” สิ้นประโยคนั้นของเหมือนฝันทำเอาน้อยหน่าลืมตาตื่นทันที

“ไปสิ ไม่ไปได้ไง ลุกแล้วๆ”

“อืม”

“ว่าแต่เธอเรียบร้อยแล้วหรอ”

  “ใช่”

“สุดยอดไปเลย”

“ตอนนี้กี่โมงแล้วอ่ะ”น้อยหน่าเอ่ยถามเพื่อน

“กำลังจะสิบเอ็ดโมง”

“อ้อ เวลากำลังดี งั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกัน เดี๋ยวเราไปกินข้าวเที่ยงที่ห้างกัน”

“อืม” หลังจากวางสายจากเพื่อนเหมือนฝันก็เดินไปหยิบแก้วขึ้นมาชงชาร้อนๆดื่ม

……           

ที่ห้างสรรพสินค้า

รถยนต์คันเล็กถูกขับเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า สองเพื่อนสาวตัดสินใจที่จะไปหาอะไรกินง่ายๆในตอนเที่ยงก่อนที่จะไปเดินเลือกซื้อของ หลังจากนั่งทานข้าวจนอิ่มท้อง น้อยหน่าและเหมือนฝันก็พากันเดินย่อยด้วยการเดินช้อปปิ้งเข้าออกร้านนั้นร้านนี้เป็๞เวลาเกือบสองชั่วโมง จนของที่ซื้อตอนนี้หิวเต็มไม้เต็มมือไปหมด

“เหนื่อยแล้ว ไปกินไอตีมกัน”น้อยหน่าเอ่ยชวน

“ก็ดีเหมือนกัน”

.....

ร้านไอศกรีม

ถ้วยไอศกรีมสองถ้วยถูกวางลงตรงหน้าสองสาว น้อยหน่าและเหมือนฝันมองหน้ากันแล้วยิ้ม

“อื้ม เติมหวานแล้วรู้สึกดีขึ้นมากเลย”น้อยหน่าที่ตักไอศกรีมเข้าปากไม่หยุดเอ่ยขึ้น 

“จริง”เหมือนฝันหันมายิ้มให้น้อยหน่าเมื่อเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

“น้อยหน่าจะซื้ออะไรอีกไหม?

“ซื้อของครบแล้วนะ เหมือนละจะซื้ออะไรอีกไหม?”

“อืม ไม่ละ งั้นเรากลับกันเลยดีไหม? เหมือนอยากกลับแล้ว” น้อยหน่ามองเวลาที่ข้อมือเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว

“อืม นี่ก็ค่ำแล้ว กินเสร็จเราก็กลับกันเลยละกัน” สองสาวนั่งกินไอศกรีมที่พึ่งสั่งมาอย่างอร่อยนานเกือบชั่วโมง 

…

“นึกว่าไปเหมาห้างมา”น้อยหน่าเอ่ยกับตัวเองขณะเอาของที่ซื้อมาขึ้นรถ

“ดูของเหมือนสิ นิดเดียว”ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันเมื่อเกิดการเปรียบเทียบ

หลังจากเก็บของขึ้นรถจนหมดรถยนต์คันเล็กถูกขับออกจากห้างดัง

“เหมือนจะแวะซื้ออะไรก่อนขึ้นห้องไหม?”

“ไม่อ่ะ ตอนนี้อิ่มมาก”

“อาหารค่ำละ?”น้อยหน่าถามย้ำกับเพื่อน

“เหมือนคิดว่าน่าจะไม่หิวแล้วนะ แต่ถ้าหิวตอนดึกเดี๋ยวเหมือนค่อยลงมาหาอะไรกินง่ายๆใต้ตึกเอาก็ได้”เหมือนฝันหันมาตอบเพื่อน

“เอางั้นหรอ”

“อืม”เหมือนฝันพยักหน้ายืนยันคำตอบ

“แล้วพรุ่งนี้เหมือนจะทำอะไร เก็บของหรอ?”น้อยหน่าที่ขับรถไปหันมาถามเพื่อนไป

“อืม เก็บของ ไม่อยู่หลายเดือนกะว่าจะเก็บลงกล่องอ่ะ จะได้ไม่เปื้อนฝุ่น”

“งั้น ก็เจอกันอีกทีวันเดินทางไปฝึกงานสินะ”

“อืม”

“ตื่นเต้นจัง”น้อยหน่าเอ่ยลอยๆ

“เหมือนก็เหมือนกัน เหมือนรู้สึกว่ากำลังมีอะไรสนุกๆรออยู่”

“อืม ต้องสนุกแน่”สองสาวหันมายิ้มให้กัน

รถยนต์คันเล็กวิ่งเข้าจอดที่ใต้ตึกของหอพักของเหมือนฝันสองสาวเปิดประตูลงจากรถพร้อมกัน เหมือนฝันเปิดเอาของที่ท้ายรถ

“เดี๋ยวช่วยถือ”

“ไม่เป็๲ไรของไม่เยอะ น้อยหน่ากลับเถอะ”

“เอางั้นหรอ”

“อืม”

“ได้ แล้วเจอกันนะ”

“บาย” เหมือนฝันโบกมือให้เพื่อน เธอยืนมองจนรถยนต์ของเพื่อนขับออกจากตึกไปค่อยหยิบกุญแจออกจากกระเป๋าเตรียมเปิดประตู

คลิก! เสียงลูกบิดเปิดประตู เหมือนฝันวางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนที่เตียงนุ่มอย่างอ่อนแรง

.....

ร่างบางในชุดนอนลายน่ารักกำลังขะมักเขม้นเก็บของลงกล่อง๻ั้๫แ๻่เช้า จนตอนนี้ก็ยังไม่เสร็จสักที 

“เยอะขนาดนี้เชียว เฮ้อ” ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งพื้นด้วยความเหนื่อยและหิว

“ใกล้แล้วเหมือน อีกนิดก็เสร็จ สู้ๆ”เธอให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะลุกไปเก็บของต่อ และกว่าจะเสร็จก็เป็๞เวลาเกือบเที่ยง เหมือนฝันจึงต้องรีบไปอาบน้ำเพื่อที่จะลงไปหาซื้อข้าวกิน เพราะเธอยังไม่ได้กินข้าวเลย๻ั้๫แ๻่เช้า ซึ่งตอนนี้ท้องของเธอมันก็เริ่มที่จะประท้วงแล้วสิ มือบางเอามือลูบที่ท้องตัวเองด้วยความหิว ก่อนจะรีบเดินไปอาบน้ำ

…..

เช้าวันต่อมา ตู๊ดดด!ตู๊ดดด! เสียงสัญญาณรอสายกำลังดัง 

“แม่ค่ะเหมือนอยู่บนรถแล้วนะคะ”เสียงหวานเอ่ยอย่างดีใจทันทีเมื่อสิ้นเสียงสัญญาณรอสาย

“อ้าว ออกมาแล้วหรอลูก แม่นึกว่าหนูยังไม่ตื่นซะอีก”

“จะเป็๲ไปได้ยังไงค่ะแม่ เหมือนคิดถึงแม่จนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย”เสียงหวานเอ่ยกับมารดา คุณมลรดายิ้มด้วยความดีใจเมื่อได้ยินคำพูดหวานๆจากลูกสาวผู้เป็๲ที่รัก

“จะถึงแล้วโทรมาบอกแม่นะเดี๋ยวจะให้พ่อออกไปรับ”

“ค่ะแม่”เธอกดวางสายจากมารดาเป็๲เวลาที่รถโดยสารออกจากชานชาลาพอดี

เหมือนฝันหายใจเข้าปอดลึกๆกับลมที่กำลังตีเข้ามาทางหน้าต่าง มันทำให้รู้สึกดี เธอชอบบรรยากาศตอนนั่งรถกลับบ้านมาก สายตาหวานมองทอดออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่รถกำลังวิ่งด้วยความเร็วคงที่หลังจากวิ่งออกจากตัวเมืองที่มีการจราจรคับคั่ง

บ้านเรือนหลายๆหลัง ทิวเขาสูงๆต่ำ วิถีชีวิตของผู้คน กำลังผ่านเข้ามาสู่สายตาหวานที่กำลังมองข้างถนนตลอดเส้นทาง เหมือนฝันเผลอยิ้มที่มุมปาก กับภาพตรงหน้าเ๮๣่า๲ั้๲ เวลาเกือบสองชั่วโมงที่เหมือนฝันนั่งรถประจำทางมาจากมหาวิทยาลัย ซึ่งตอนนี้เหมือนฝันกำลังจะลงรถ เพื่อต่อไปอีกสายและต้องนั่งต่อไปอีกกือบสองชั่วโมงเช่นกัน กว่าจะถึงบ้าน เล่นเอาเมื่อยเหมือนกันกว่าจะถึงบ้าน นี่คือสาเหตุที่เธอต้องตื่นแต่เช้าเพื่อว่าเธอจะได้ถึงบ้านไม่ค่ำจนเกินไป

เวลาเกือบบ่ายโมงเหมือนฝันเดินลงจากรถไปหยิบกระเป๋าเดินทางแล้วเดินมานั่งที่ชานชาลา มือบางหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหามารดา ตู๊ดดด!ตู๊ดดด!

“เหมือนถึงไหนแล้วลูก”เป็๲มารดาที่เอ่ยถามเธอทันทีที่กดรับ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถึงแล้วค่ะแม่”

“อ้าวถึงแล้วหรอ? ทำไมไม่โทรมาบอกแม่ก่อนละจะได้ไม่ต้องรอ”

“เหมือนลืมน่ะคะ นั่งเพลิน ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะ เหมือนรอได้”

“ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะบอกพ่อให้ออกไปตอนนี้แหละ”

“ได้ค่ะ ไม่ต้องรีบนะคะแม่”

“อืม” หลังจากวางสายจากมารดาเหมือนฝันนั่งเล่นโทรศัพท์รอบิดามารับ ซึ่งบ้านของเธออยู่ไม่ไกลมากนัก ขับรถประมาณสิบนาทีก็ถึง