เช้าวันรุ่งขึ้นมอคค่าตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่มากถึงมากที่สุดส่วนช็อคชิพยังนอนอยู่ มอคค่าไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วค่อยมาจัดการทำความสะอาดให้ช็อคชิพต่อ เพราต้องเอาน้ำรักของตนออกก่อนถ้าไม่งั้นเดี๋ยวช็อคชิพตื่นมาจะปวดท้องเอา นี่เป็ครั้งแรกเลยนะที่มอคค่าทำแบบนี้ให้กับใคร เค้ารู้สึกได้ว่าช็อคชิพพิเศษกว่าคนอื่น มอคค่าจัดการกับช็อคชิพเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง
“อรุณสวัสดิ์ครับพี่มอคค่า เมื่อคืนนี้ใครแบกผมขึ้นไปอ่ะ”คาปูชิโน่เอ๋ยทักพี่ชาย
“เ้าเอสเป็คนแบกนายขึ้นไป วันนี้ไปขอบคุณมันด้วยล่ะ แล้ววันนี้นายไปพาคาเฟ่ไปทำงานที่บริษัทด้วยบอกว่าพี่สั่ง วันนี้พี่จะหยุดซักหน่อย”มอคค่าบอกกับน้องชายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
“นี่ผมหูฝาดไปป่ะเนี่ยคนอย่างพี่เนี่ยนะจะหยุดพัก นี่พี่ไปติดเด็กที่ไหนป่ะเนี่ย”คาปูชิโน่แทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน เพราะพี่มอคค่าไม่เคยหยุดงานเลยขนานป่วยยังไม่หยุดเลย
“เอาเป็ว่าทำตามที่พี่บอกก็พอและ ไปๆทานอาหารเช้ากัน”มอคค่าพูดตัดบทแล้วเดินเข้าไปในห้องอาหาร ทั้งสองคนใช่เวลาทานอาหารไม่นานก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตนเอง มอคค่าก็เดินเข้ามาในครัว
“อ้าว!! คุณมอคค่าอยากได้อะไรหรือเปล่าค่ะ เดี๋ยวป้าทำให้ค่ะ”ป้าแม่ครัวพูดขึ้น
“งั้นผมขอข้าวต้มกุ้ง 1 ชามครับ แล้วก็เตรียมยาแก้ไข้ให้ผมชุดนึงด้วยครับ”มอคค่าพูดจบก็เดินขึนมาข้างบน กำลังจะเข้าห้องก็ได้ยินเสียงยัยคาเฟ่บ่นอะไรก็ไม่รู่
“พี่มอค ทำไมให้ค่าเฟ่ไปทำงานอ่ะ นี่คาเฟ่พึ่งกลับมาได้แค่ 2 วันเองนะ ขอพักซักเดือนไม่ได้หรอแล้วใครจะอยู่เป็เพื่อนช็อคชิพอ่ะ นะๆๆ”คาเฟ่งัดไม้เด็จในการอ้อนมาใช้กับพี่ชายของตนทันที แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็ผมเอาซะเลย เพราะพี่มอคค่าเอาแต่ทำหน้านิ่งอย่างเดียวเลย
“เพื่อนเราดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว พี่อยากให้เราหัดทำงานเร็วๆเดี๋ยวแด๊ดก็กลับมาแล้ว”มอคค่าพยายามหาเหตุผลให้กับคาเฟ่
“เอางั้นก็ได้ ยังไงก็ฝากดูช็อคชิพด้วยนะค่ะพี่มอคค่า เดี๋ยวคาเฟ่ทำงานเสร็จจะรีบกับมา งั้นไปก่อนนะค่ะ บาย”คาเฟ่พูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับคาปูชิโน่เลย มอคค่าได้แต่มองตามหลังไปคราวนี้เขาก็จะได้มีเวลาคุยกับช็อคชิพแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้จะตื่นหรือยัง มอคค่าเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเองก็เห็นช็อคชิพนั่งร้องไห้อยู่บนเตียง
“ตื่นแล้วหรือ ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”มอคค่าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่สำหรับช็อคชิพนั้นไม่ว่าจะน้ำเสียงแบบไหนก็ไม่อยากได้ยินทั้งนั้น
“คุณทำกับผมแบบนี้ทำไม คุณก็รู้ว่าผมเมาคุณก็ยังรังแกผม”ช็อคชิพพูดออกมาอย่างโกธรแค้น
“แล้วนายจะให้ชั้นทำไง ก็ในเมื่อนายมายั่วชั้นเอง ชั้นก็แค่สนองให้ไง”มอคค่าตอนแรกกะว่าจะพูดดีๆด้วย แต่พอมาเจอแบบนี้ก็เริ่มอารมณ์เสียเหมือนกัน
“เออ งั้นผมผิดเองที่ไปยั่วคนแบบคุณ”ช็อคชิพพูดจบก็เตรียมตัวจะลุกจากเตียง แต่พอขยับแค่นั้นแหละเจ็บเหมือนจะขาดใจ ช็อคชิพได้แต่นิ่วหน้าอย่างเ็ปแต่ก็ต้องฟืนตัวเองพยายามเดินลงมาจากเตียงให้ได้ ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วความรู้สึกดีๆที่มีให้ก่อนหน้านี้มันได้หายไปหมดแล้ว อึกก อึกก ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากกว่าเก่า
“ทำไม เสียตัวให้กับชั้นมันรู้สึกแย่ขนานนันเลยหรือไง”มอคค่าถามออกไปทั้งที่ยังโกธรอยู่ ไม่เคยมีใครที่หลับนอนกับเขาแล้วต้องร้องไห้หนักขนานนี้
“ใช่ รู้สึกแย่มาก ขยะแขยงมากด้วย”ช็อคชิพะโใส่หน้ามอคค่า แต่ก็เป็จังหวะเดี่ยวกับที่ปะตูเปิดออกพอดี
“ขอโทษด้วยนะค่ะ คุณมอคค่าพอดีป้าเคาะเรียกตั้งนานแล้วไม่มีใครตอบ ป้าเลยถือวิสาสะเดินเข้ามาค่ะ”ป้าแม่ครัวบอกด้วยด้วยเสียงนุ่มนวล
“ไม่เป็ไรครับ เอาถ้วยวางไว้ตรงนั้นแหละครับ”มอคค่าบอกด้วยเสียงนิ่งๆ ป้าแม่ครัวหันมายิ้มให้กับช็อคชิพที่ยืนร้องไห้อยู่ไม่ไกล
“คุณช็อคชิพป่วยหรอค่ะ ถ้าอยากกินอะไรบอกป้าได้เลยนะค่ะไม่ต้องเกรงใจ”ป้าพูดอย่างยิ้มๆแล้วขอตัวออกจากห้องไป ช็อคชิพได้แต่มองถ้วยข้าวต้มนั้นอย่างงง ไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็นแถมข้างๆถ้วยยังมีแก้วใบเล็กๆใส่ยาอยู่ด้วยนี่คุณมอคค่าเค้าเตรียมมาให้เราหรอเนี่ย ช็อคชิพได้แต่ยืนคิดอยู่อย่างนั้น
“ถ้านายบอกว่า ขยะแขยงชั้นมากจะไปไหนก็ไปเลย ส่วนเื่เมื่อคืนเดี๋ยวชั้นจะชดใช้ให้เป็เงินแล้วกัน ส่วนข้าวต้มนี่นายคงขยะแขยงจนไม่อยากกินใช่มั้ย งั้นนายกลับห้องไปเถอะเดี๋ยวชั้นให้แม่ครัวทำให้ใหม่”มอคค่าพูดออกมาโดยไม่มองหน้าของช็อคชิพเลย มอคค่าเดินไปหยิบถ้วยข้าวต้มแล้วปาลงพื้นห้องอย่างแรง แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีก ช็อคชิพได้แต่ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น รู้สึกเสียใจที่พูดแรงๆแบบนั้นออกไปแต่ตอนนั้นก็แค่โกธรอยู่เลยพั้งปากออกไปเท่านั้น ไม่ดีว่าคุณมอคค่าจะโกธรขนานนี้ สุดท้ายช็อคชิพก็เดินออกมาจากห้องของมอคค่าแล้วกลับไปที่ห้องของตนเอง มอคค่าที่เดินลงมาข้างล่างก็เข้ามาในครัวอีกครั้ง
“ป้าครับ ทำข้าวต้มขึ้นไปให้ช็อคชิพด้วยนะครับ ฝากดูแลด้วยครับเดี๋ยวผมจะออกไปทำงานแล้ว”มอคค่าพูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกจากห้องครัวไปทันที คนอุตส่าห์อยากดูแลแต่พอมาเจอคำพูดแบบนี้เป็ใครก็ต้องอารมณ์เสียกันทั้งนั้น ว่าแล้วมอคค่าก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
Rrrrrrrrrrrrr
“ฮัลโหลครับ”เสียงหนุ่มน้อยกดรับสาย
“ตอนนี้ว่างหรือเปล่า ไปเจอกันที่โรงแรม Xxx หน่อย”มอคค่าบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ได้ครับ แล้วเจอกันนะครับ จุฟ”หนุ่มน้อยรีบแต่งตัวแล้วออกไปที่โรงแรมทันที
มอคค่าวางโทรศัพท์ก็เดินไปที่รถแล้วขับออกไปทันที ตอนนี้ชายหนุ่มอยากหาที่ลงมากที่สุด ไม่เคยมีใครทำให้เขาอารมณ์เสียและโมโหได้มากขนานนี้ กล้ามากที่บอกว่าขยะแขยงเขา ทั้งที่เมื่อคืนเรายังมีความสุขด้วยกันอยู่เลย หรือว่าเด็กนั้นอยากได้เงินกันแน่ว่าแล้วมอคค่าก็กดโทรศัพท์อีกครั้งเขาโทรไปหาเลขาของเค้าให้หาข้อมูลของช็อคชิพมาให้เขาอย่างละเอียด ไม่นานมอคค่าก็ขับรถมาถึงโรงแรมที่นัดหมายชายหนุ่มไม่รอช้ารีบขึ้นไปข้างบนทันที คงไม่ต้องบอกใช่มั๊ยว่าขึ้นไปทำอะไร (จินตนาการเอาเองเลยนะทุกคน อิอิ)
ทางด้านคาเฟ่ที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานก็เอาแต่นั่งบ่นอย่างเดี่ยวเลย จนคาปูชิโน่ก็หาอะไรมายัดปากน้องสาวของตน เพราะหน้าลำคานจนทำงานแทบไม่ได้เลย
“นี่ยัยคาเฟ่แกหยุดบ่นก่อนได้มั๊ยเนี่ย พี่จะทำงานเนี่ยบ่นั้แ่9โมงจนตอนนี้จะเที่ยงอยู่แล้วเนี่ยยังไม่เลิกบ่นเลย”คาปูชิโน่ว่าน้องสาวอย่างเซ็งๆ
“ก็คาเฟ่เบื่อนิ พี่คาปูก็ไม่ยอมหางานอะไรให้คาเฟ่ทำเลย คาเฟ่เล่นโทรศัพท์จนแบตหมดไปแล้วเนี่ย พาวเวอร์แบงค์ก็ไม่ได้เอามา โอ๊ยยย เซ็ง เบื่อ อยากกลับบ้าน”คาเฟ่โอดควรออกมาอย่างเหลืออด
“งั้นเดี๋ยว่นี้พี่จะหางานให้ทำเคนะ แล้วเมื่อกี้พี่มอคค่าไลน์มาว่าเดี๋ยวจะเข้ามา ทีนี้แหละแกได้ทำงานจะอยากจะร้องขอชีวิตแน่ ตอนนี้กินเข้าไปแล้วก็หยุดบ่นก่อน พี่้าใช้สมาธิในการทำงาน”คาปูชิโน่พูดจบก็ก้มหน้าทำงานของตนต่อไป จนเวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนเย็นตอนนี้ยัยคาเฟ่หนะหรอ นั่งทำงานที่พี่มอคค่าให้ยังไม่เสร็จ
ส่วนผมคาปูชิโน่ก็ขอตัวกลับก่อนดีกว่า เพราะวันนี้มีงานถ่ายแบบด้วยไม่ได้รับงานมาตั้งนานเดี๋ยวสาวๆจะหายหมดว่าแล้วคาปูชิโน่ก็ขับรถออกไป ทางด้านคาเฟ่ที่นั่งทำงานจนหัวฟูก็บ่นว่าอยากกลับบ้านแล้วเพราะตอนนี้ก็ 5 โมงกว่าแล้วด้วย ไหนจะเป็ห่วงช็อคชิพอีกตอนเที่ยงๆโทรไปก็บอกว่าไม่ค่อยสบาย ยิ่งทำให้คาเฟ่เป็ห่วงมากกว่าเก่าอีก คาเฟ่ก็ทำงานจนเกือบจะ 6 โมงก็ได้กลับบ้านซักทีเพราะพี่มอคค่ารอรับกลับอยู่ พอขับแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านของตนก็รีบจะลงจากรถให้ได้เลย เพราะเป็ห่วงเพื่อนรัก มอคค่าได้แต่มองท่าทีของน้องสาวของตนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาก็อารมณ์เย็นลงบ้างแล้วแต่ก็ไม่อยากคุยกับช็อคชิพแล้วเอาไว้อารมณ์ดีกว่านี้ค่อยคุยกันดีกว่า เพราะดูจากตอนที่ช็อคชิพว่าเขาก็หน้าจะโกธรเขามากอยู่ มอคค่าลงจากรถแล้วตรงมาที่ห้องครัวอันดับแรก
“ป้าครับ วันนี้ช็อคชิพทานอะไรบ้างยังครับ”มอคค่าถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
“ตอนเช้าไม่ยอมทานเลยค่ะ แต่ก็มาทานตอนประมาณใกล้ๆเที่ยงค่ะแต่ทานไปนิดเดียวเอง คงไม่อยากอาหารอ่ะค่ะเพราะว่าไม่สบายอยู่ป้าก็ให้ทานยาอยู่เรื่อยๆแหละค่ะ”ป้าแม่ครัวตอบอย่างยิ้มๆ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เ้านายของตนดูเป็ห่วงคุณช็อคชิพแปลกๆ ต้องมีอะไรแน่เลย มอคค่าได้ยินแค่นั้นก็เดินออกมาจากครัวก็เจอเข้ากับคาเฟ่ที่กำลังเดินลงมาพอดี ดูจากหน้าตาแล้วเพื่อนรักคงไม่ได้คุยด้วยแน่เลย ทำหน้างอซะ
“เป็อะไรอีกล่ะเรา”มอคค่าถามคาเฟ่
“ไม่มีอะไรหลอกค่ะ พอดีคาเฟ่เข้าไปหาชิพมาเมื่อกี้ แต่ชิพหลับอยู่แต่ดูเหมือนชิพจะร้องไห้ด้วยค่ะพี่มอค คาเฟ่ไม่รู้ว่าชิพเป็อะไร คาเฟ่เป็ห่วงจังเลย”คาเฟ่พูดด้วยน้ำเสสียงเศร้า จนมอคค่าก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคาเฟ่ถึงได้เป็ห่วงช็อคชิพไปซะทุกอย่างเลยหรือว่าน้องสาวตนจะแอบชอบช็อคชิพอยู่
“นี่คาเฟ่พี่ถามอะไรหน่อยสิ ทำไมเราดูห่วงช็อคชิพมากจัง เราแอบชอบช็อคชิพหรือเปล่า”มอคค่าถามออกไปด้วยความสงสัย
“แอบชอบบ้าอะไร ที่ห่วงก็เพราะว่าชิพเป็เพื่อนคนสำคัญของคาเฟ่ต่างหาก พี่ก็หน้าจะรู้ว่าคาเฟ่ไม่เคยมีเพื่อนเลย พอมีชิพเข้ามาคาเฟ่ก็อยากจะรักษาเพื่อนคนนี้ให้ดีๆ เพราะชิพดีกับคาเฟ่มากตอนที่คาเฟ่ไปอยู่อังกฤษนะ ก็เจอเพื่อนๆที่นี่ไปเรียนเยอะทุกคนก็ชอบนินทาคาเฟ่ให้คาเฟ่ได้ยิน บ้างครั้งคาเฟ่ก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน”คาเฟ่พูดออกมาเหมือนคนจะร้องไห้ เราทุกคนล้วนแล้วแต่มีความอดทนกันทั้งนั้นแต่จะมีมากมีน้อยนั้นก็อีกเื่นึง ส่วนคาเฟ่อดทนมาตลอดพอวันนึงมันถึงจุดสูงสุดมันก็ไม่รู้จะทำยังไงดี มอคค่าที่ได้ฟังน้องสาวเล่าก็อดสงสารไม่ได้ ที่น้องต้องเจอเื่แบบนี้ตามลำพัง ก็เข้าใจอยู่ว่าคาเฟ่เป็คนตรงๆแรง คนภายนอกอาจมองว่านิสัยไม่ดีหรือว่าอื่นๆอีกมากมาย แล้วก็เป็ที่คาเฟ่ด้วยแหละที่ปิดตัวเองจากคนอื่นๆก็เลยทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้ามาเป็เพื่อนด้วย คาเฟ่ชอบพูดเสมอว่าคนที่เข้ามาเป็เพื่อนกับคาเฟ่ก็หวังผลโยชน์จากคาเฟ่กันทั้งนั้น คาเฟ่เลยเลือกที่จะอยู่คนเดียวดีกว่า แต่บ้างครั้งก็ต้องมีแอบเหงาบ้าง นี่ถ้าคาเฟ่ไม่เล่าให้ฟังตัวมอคค่าเองก็ไม่มีทางรู้เลย
“นี่คาเฟ่ ต่อไปนี้เวลามีอะไรก็บอกพี่ได้นะ เราเป็พี่น้องกันไม่ใช่หรอเดี๋ยวพี่จะเป็ทั้งพี่ทั้งเพื่อนให้น้องสาวคนสวยของพี่เองดีมั๊ย”มอคค่าเอามือลูบหัวคาเฟ่ช้าๆ น้องสาวคนนี้มีดูภายนอกแข็งแรงแต่จริงๆแล้วภายในนั้นอ่อนแอกว่าที่ทุกคนคิดเยอะ มอคค่าก็นั่งคุยกับคาเฟ่ต่ออีกซักพักแล้วทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอน เพราะพรุ่งนี้คาเฟ่ก็ต้องไปทำงานที่บริษัทอีก ส่วนมอคค่าไม่ได้เข้าห้องนองของตนแต่กลับมาที่ห้องของช็อคชิพแทน เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็ห่วง ทำไมต้องคอยคิดถึงอยู่ตลอดเวลา มอคค่าเดินมาที่เตียงก็เห็นช็อคชิพนอนขดตัวอยู่สงสัยจะนอนดิ้นมาไปผ้าห่มหล่นมาอยู่ข้างเตียง มอคค่าก็หยิบผ้าห่มขึ้นไปห่มให้ช็อคชิพแล้วก็ก้มไปจูบที่หน้าผากเบาๆ แล้วก็เดินกลับมาที่ห้องของนอน
..................................................................................................................................................................
ขอคอมเม้นหน่อยจ้าาาา ไรท์จะได้มีกำลังใจถ้าคนอ่านน้อยไรท์จะได้เลิกแต่ง แอบน้อยใจแป๊ป
4K
