ภายในกระท่อม...
ร่างสะบักสะบอมนอนหมดสติกองกับพื้นไม้แผ่นกว้าง ตลอดทั่วทั้งร่างหักคดผิดรูปแทบหาชิ้นดีไม่ได้ หน้าตาบวมปูดบิดเบี้ยวหายใจรวยริน อวัยวะภายในบอบช้ำจากเเรงกระเเทกรุนเเรง เทียบนอนกระอักเืออกจากปากไม่หยุด ชุดยูนิฟอร์มสีกากีที่เมียคนสวยตัดให้ใหม่ชุ่มเืคล้ำฉีกขาดราวกับผ้าห่อศพอายุพันปี เืข้นเหม็นคาวพุ่งกระฉูดทะลักทั่วร่างเเผ่วงขยายกว้างไหลลงร่องพื้นไม้ อาการาเ็นับได้ว่าโครตสาหัสสากรรจ์
" โอ๊ะโอ๋ ยังไม่ตายอีกแฮะ เป็เเค่มดตัวน้อยกลับทนมือทนเท้าดีเเท้ เเบบนี้เค้าชอบ... ฮี่ฮี่ฮี่ "
ดวงตาดำกลมใหญ่พินิจดูร่างโทรมไร้ค่าของ ' ไอ้คนธรรมดา ' ที่เหมือนไม่ธรรมดานอนเเน่นิ่งดั่งสุนัขผอมป่วยรอความตายที่ขยับเข้าใกล้ มันลอบประเมินเขาที่ลมหายใจรวยรินขาด่ด้วยเเววตาสมเพชสงสัยระคนเหลือเชื่อ อดไม่ได้ที่จะเเอบทึ่งในความ ' อึด ถึก ทน ' นั้น
หลังจากฟื้นฟูกำลังเพื่อให้สติกลับมาเเจ่มชัด สมองเริ่มสั่งการจนขยับอวัยวะได้บางส่วน บนใบหน้าฟกช้ำดวงตาคมเข้มเหลือเพียงข้างเดียวที่ยังลืมขึ้นได้ มันเกลือกกลอกกวาดมองไปมาเหมือน้าค้นหาอะไรบางอย่าง
แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...
เทียบขบกัดฟันเเน่นให้ลืมเลือนความเ็ป เขาใช้มือซ้ายที่ยังขยับเคลื่อนไหวได้ดีกว่าทุกส่วน พลักดันตัวเองให้คืบคลานช้า ๆ ไปด้านหน้า จนเ้าปีศาจที่ยืนมองถึงกับฉงนมึนงง เพราะสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นคือการใช้เรี่ยวเเรงเฮือกสุดท้ายกระเสือกกระสนดิ้นรนไขว่คว้าหาซองบุหรี่สีขาวรสชาติโปรด
แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...
เมื่อสำเร็จดังใจหมาย เขาหอบหายใจเข้าลึกรวบรวมพลังทั้งหมดฝืนพลิกกลับร่างตัวเองให้หงายขึ้นด้วยความเ็ปเเละยากลำบาก พลางใช้ปากที่ชุ่มโชกไปด้วยเืกัดมุมซองสีขาวในอุ้งมือจนห่อกระดาษฉีกขาดเปิดอ้ากว้าง บุหรี่ใหม่ขาวสะอาดหลายมวนหล่นกระจายกองเกลื่อนพื้น บางตัวกระเด็นตกบนกองเืจนไหลซึมเข้ามาเปลี่ยนสีสันให้มันอย่างรวดเร็ว
เทียบต้องใช้ความพยายามอย่างมากบังคับนิ้วมือที่สั่นไม่หยุดให้คีบหยิบบุหรี่มาคาบไว้ให้จงได้ ถึงใบหน้าจะฟกช้ำปูดโปนจนลูกกะตาลืมได้เเค่ข้างเดียว เเต่เเก้วตาสีสนิมนั้นดูไร้ซึ้งประกายเเห่งความสิ้นหวัง กลับกันมันมีเเต่ความดื้อดึงไม่ยอมเเพ้เท่านั้นที่เป็สิ่งเดียวหลงเหลือคอยค้ำจุนเขาอยู่
ตลับไฟทองเหลืองที่ตกอยู่ด้านข้างยังคงส่องสว่าง เปลวไฟดวงน้อยยังทำหน้าที่ที่มันถนัดได้ไม่มีบกพร่อง ตลับไฟเก่าเเก่ราวกับสมบัติประจำตระกูลอันนี้ เทียบพกติดตัวมาหลายสิบปี ยอมรับนับถือมันเป็เครื่องรางของขลังประจำตัวอีกชิ้นที่ติดตามไปด้วยกันทั่วทุกสารทิศเเห่งหน
ตลับไฟพิลึกนี้มีความผิดแปลกอยู่อย่างหนึ่ง เวลาจุดไม่ติดเหมือนมันจะไม่ติดอยู่อย่างนั้น เเต่คราใดที่ปลดล๊อคติดขึ้นมาเเล้วละก็... เเม้สายลมกระโชกแรงเเค่ไหนหรือฝนฟ้าคะนองถล่มเทลงมาเพียงใด ถ้าไม่กดฝาตลับ้าลงมาปิดสนิท เ้าเปลวไฟดวงน้อยก็เหมือนมันจะคงอยู่ทานทนอย่างนั้นไม่เคยทรยศหนีหน้าหายไปจากกัน
" ฮี่ฮี่ฮี่ จะตายอยู่เเล้ว ไอ้นี่! ยังจะอยาก ' ซื๊ด ' อีก บุหรี่มันไม่ดีรู้มั้ยเ้าโง่!! พิษของมันสามารถฆ่าเเกได้เลยนะเพ้ย เเต่เอาเถอะก่อนตายถือว่าเป็ของขวัญเเรกพบหน้าจากข้า ' ท่านเเกรนดิวัล ' คนนี้ ไม่สิ! ให้เป็ที่ระลึกจากภพภูมิเเดนร้างก็เเล้วกัน ฮี่ฮี่ฮี่ "
คำกล่าวไร้สาระของไอ้ปีศาจชาติสองไม่สามารถทำให้เขาหวั่นไหว มีเพียงสิ่งเดียวที่สะท้อนลุกโชนในสายตาที่้า มือซ้ายเอื้อมคว้าสุดเหยียดเข้าใกล้ที่ละนิด เเม้จะพยายามจนสุดตัวเเต่ปลายนิ้วชี้ยังกระดิกเเตะไปใกล้สุดเเค่สะกิดขอบของตลับทองเหลืองได้ผิวเผินบางเบาเพียงเท่านั้น
" ฮี่ฮี่ฮี่ ต้องยอมรับเลยว่าครั้งเเรกในการมาสมรภูมินี้ของข้านั้น ช่างเร่าร้อนเกินความคาดหมายไปเยอะ นึกว่ามาเเล้วจะน่าเบื่อซะอีก ที่ไหนได้มาเจอคนระห่ำเเบบเเกเข้ามันน่าสนใจดีนะ ต่อไปเมื่อที่นี่ไม่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์อันต่ำต้อยเหลือเเล้วข้าคงเสียใจน่าดู ฮือ ฮือ "
ใครจะคาดคิดว่าเ้าเเกรนเด้จะแสดงสีหน้าท่าทางอาลัยอาวรณ์ได้เเนบเนียนเหมือนเรียนมาสมจริงยิ่งนัก
แชะ!
ซู๊ดส์...
ฟู่!!
ควันยาวขาวโขมงถูกเร่งส่งออกมาเหมือนกับเ้าของ้าระบายความเ็ป รวมทั้งปลดปล่อยความอัดอั้นเก็บกดที่ตนได้รับ เทียบเร่งดูดมันเข้าไปจนเต็มปอด ดูดเเล้วดูดอีก ดั่งมีความเชื่อฝังหัวว่าเมื่อยิ่งดูดควันขาวนี้เข้าไป จะทำให้จิตใจกร้าวเเกร่งเข้มเเข็งมีเรี่ยวเเรงเพิ่มขึ้นอย่างใดอย่างนั้น
ทันใดนั้น!!!
ห้วงเวลาเหมือนถูกฉุดกระชากดึงรั้งจากมือมืดลี้ลับที่มองไม่เห็นให้หยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว จนเทียบเเข็งค้างราวกับถูกสะกดต้องมนต์วิเศษ ดวงตาข้างนั้นของเขาจ้องมองเปลวไฟดวงน้อยที่ยกชูตรงหน้าไม่กระพริบ คล้ายกับเห็นบางสิ่งสิงสถิตอยู่ในนั้นจนลืมเลือนรอบข้างเเม้ว่ากระท่อมหลังน้อยที่ทั้งสองอยู่ขณะนี้จะถูกเ้าเเกรนเด้ใช้อำนาจมืดปิดกั้นมิติตัดขาดพ้นจากขอบเขตการรับรู้จากภายนอก กระทั่งเวลายังไหลเอื่อยเดินช้ากว่าปกติหลายเท่าตัว
เเต่วินาทีนี้รอบกายเทียบเหมือนมีอำนาจยิ่งใหญ่ได้ก่อตัวขึ้น มันพิศวงจนตัดขาดเขาให้หลงลืมสู่สภาวะไร้ตัวตน หลุดพ้นจากอำนาจมืดของจอมปีศาจที่คลอบคลุมอยู่ข้างในนั้นอีกทอดหนึ่ง...
เทียบถูกปลุกขึ้นมาจากเสียงวุ่นวายร่ำร้องโหยหวน ยามนี้เขาลอยตัวเคว้งคว้างกลางห้วงอวกาศเวิ้งว้างดำมืด รอบข้างเขาได้ต่างออกไป เ้าเเกรนเด้ไม่รู้หายไปไหน เหมือนตัวเองถูกอำนาจบางอย่างดึงเข้ามาในสถานที่ลึกลับห่างไกล
' เฮ้อ... หมดกัน หน้าตาของนรกคงเป็เช่นนี้ ไม่เหมือนในตำราเเฮะ '
ความสงสัยเคลือบเเคลงบังคับให้เขาเร่งมองสำรวจ เเต่ที่เห็นกลับสร้างความตื่นตระหนกจนขนทั้งร่างลุกซู่ชูชันหนังหัวชาด้าน ดวงตาถลนเบิกกว้างจนลูกกะตาเเทบหลุดร่วงออกมานอกเบ้า เพราะสิ่งที่ประจักษ์เต็มสองตาอยู่ขณะนี้เรียกได้ว่าหลุดโลกก็ไม่เกินเลยกลับกันถ้อยคำที่ใช้นิยามถึงกับเล็กน้อยต้อยต่ำไปด้วยซ้ำ
ด้านขวามือของเขามีต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ั์ลอยละล่องเคว้งคว้าง ลำต้นของมันราวกับเชือกป่านสานร้อยถักบิดม้วนเป็เกลียวหนา กิ่งก้านสาขาแผ่พุ่มขยายกว้างใหญ่ราวกับสามารถปกคลุมครอบได้ทั่วทั้งทวีป ในลำต้นกิ่งก้านที่เเผ่ขยายยาวสุดตา เขาเห็นสัตว์เเปลกประหลาดพิศดารนานาชนิดที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อนราวกับพวกมันหลุดมาจากเทพนิยายจากห้วงาโบราณ บางตัวมีศีรษะเป็มนุษย์ร่างกายเป็ม้าสี่ขา บางตัวหัวเป็ปลาในปากมีฟันเเหลมโค้งแต่กลับมีสองขา นกั์สีเเดงเพลิงมีสี่ปีกสองหัว แมงมุมสิบเเปดขาหน้าตาคล้ายหัวกระโหลก มนุษย์ที่ลำตัว่ล่างเป็งูลายพร้อยกำลังขดหาง พวกมันทั้งหมดกำลังกระสับกระส่ายตื่นกลัววิ่งวุ่นวนไปมาบนกิ่งไม้เเน่นหนาราวกับ้าหลบหนีหาทางออก ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเห็นสัตว์สายพันธุ์ประหลาดสูงใหญ่ดั่งตึกหลายสิบชั้นที่ปกคุลมไปด้วยเส้นขนสีน้ำตาลดกหนาจนมองไม่เห็นหน้าตา อีกตัวดั่งวุ้นสีฟ้าใสคล้ายกับทะเลสาบยามบ่ายขนาดใหญ่ลอยเด้งดึงไปมา นอกนั้นเขายังเห็นหินอุกกาบาตมหึมาที่เปลือกของมันมีใบหน้ามนุษย์นับหมื่นกำลังส่งเสียงพูดคุยปรึกษาหารือกันอยู่ เเผ่นดินเเปลกประหลาดสีสันต่าง ๆ ูเาเเม่น้ำหลายร้อยสายเหมือนถูกอุ้งมือั์ขุดยกขึ้นมาทั้งกระบิ ทุกสิ่งรวมทั้งตัวเขาต่างลอยล่องเหมือนถูกเเรงดูดดึงให้ไปเบื้องหน้าที่มีบางสิ่งขยับพริ้วไหวอยู่เลือนราง เ้าสิ่งนั้นมันมีสีขาวอยู่กึ่งกลางล้อมรอบด้วยสีส้มอมเหลืองเเละด้านนอกสุดอีกชั้นเป็ขอบสีเเดงระเรื่อ คงเป็อำนาจจากมันนั่นเองที่ดึงดูดทุกสิ่งให้เข้าใกล้
เทียบใช้สายตาเพ่งมองตามไป เเต่สิ่งที่เห็นมันทำให้เขาใสุดขีดรู้สึกหวาดกลัวสุดชีวิต เพราะแทบทุกอย่างที่ถูกเ้าดวงไฟขนาดั์มหึมาดึงดูดเข้าไปก่อนหน้า ต่างลุกไหม้หมดจดราวกับเป็อาหารอันโอชะให้ตัวมันสวาปามกลืนกิน
ยามนี้ดาบเทียบผู้ยิ่งยงสีหน้าห่อเหี่ยวสิ้นหวัง การรู้ล่วงหน้าว่าจะตายวันไหนนั้นอาจเป็หนึ่งในหลายสิ่งที่เหี้ยมโหดที่สุดในชีวิตมนุษย์
เทียบรู้สึงถึงอุณหภูมิที่เริ่มร้อนสูงขึ้น เเม้ยังไม่ทันเข้าใกล้เเต่ิัชั้นนอกกลับเริ่มไหม้เกรียมลอกล่อน เส้นผมปลายอวัยวะบางส่วนเริ่มหลอมละลาย ร่างกายกำยำองอาจเหลือเพียงเเค่มัดกล้ามเนื้อสีเเดงเท่านั้น ยามนี้ตัวเขาราวกับถูกปอกเปลือกให้เหลือความจริงเเท้เพียงหนึ่งเดียว
' สำนึกในความต้อยต่ำของตนเอง '
73K
![หวานใจในฝัน [ Yuri ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6c08fe4a3377fb908d278f5ecc0176f9.webp)
