สกายดีใจที่กอหญ้ามาเที่ยวบ้าน แต่ก็วิตกกังวลอย่างมาก ถ้าทุกคนจะมาเจอกับบลู พร้อมๆ กัน และอาจเจอสิ่งผิดสังเกตุ จนอาจกลายเป็ช่วยกันจับผิดขึ้นมาก็ได้
"เฮ้ยเป็อะไรวะ นั่งเงียบเชียวมึง ไม่อยากให้กอหญ้ากับเจนนี่ไปบ้านขนาดนั้นเลยเหรอ" วิทย์ถามเพื่อนขณะขับรถพาทั้งสามคนไปยังบ้านของสกาย
"ปะ เปล่า ไม่ใช่.." สกาย ตะกุกตะกักตอบคำถาม
"ไม่ใช่..ก็ทำหน้าให้มันครึกครื้น สิวะ ใช่ไหมกอหญ้า" วิทย์โยนะเิให้สกาย เพราะรู้ว่ามันแอบปิ๊งกอหญ้าก็อยู่
"ถ้าลำบากใจ...เดี๋ยวเราแวะกินอะไรแถวนี้ แล้วก็กลับเลยก็ได้นะไม่ต้องไปที่บ้านเธอก็ได้ สกาย" กอหญ้า คิดว่าตนเองเป็สาเหตุที่ทำให้สกายลำบากใจ
"ไม่หรอก...ไม่ค่อยมีอะไรให้ดูน่ะ พวกเครื่องเสียงก็ไม่ค่อยดี ทีวีจอก็ไม่ใหญ่" สกายพยายามหาข้อแก้ตัวไปเรื่อย
"หึหึ ถ้าจะไปดูอะไรแบบนั้น ไปบ้านกอหญ้าดีกว่าไหม สกาย แกอย่ามาฟอร์ม ฉันว่าแกไม่อยากให้เราเห็นอะไรบางอย่างมากกว่า" เป็เจนนี่ที่รู้ทันดักคอเสียก่อน ที่สกาย จะไหลไปไหนได้ไกล
"ถ้าอย่างนั้นฉันไม่พูดอะไรจะดีกว่านะ" สกายปลงตก
ทั้งหมด จึงเปลี่ยนเื่คุยเป็เื่เกี่ยวกับอาจารย์และรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยกันไปเรื่อยเปื่อย และเมื่อเดินทางมาถึงบ้านของสกายจึงเห็นบลูออกมาเปิดประตูเพื่อรับทุกคนทั้งหมดเข้าบ้าน และทันทีที่กอหญ้าและเจนี่เห็นบลูก็รู้ว่าสิ่งที่วิทย์พูดนั้นไม่เกินความจริงไปเสียทีเดียว
"บลู สองคนนี้เพื่อนฉันเองนะ คนนี้กอหญ้า ส่วนคนนี้เจนนี่" สกายแนะนำให้บลูรู้จัก ก่อนเขาจะรีบขอให้บลูเตรียมเครื่องดื่มมาต้อนรับแขก เพื่อป้องกันการซักถาม
"สวัสดีจ้ะ ฉันบลูจ้ะ เป็ญาติของสกาย พ่อแม่ตายหมด จึงมาขออาศัยอยู่ที่นี่จ้ะ" บลูพูดเหมือนท่องไว้ เพราะสกายได้ป้อนคำตอบเอาไว้ให้กับบลูแล้วว่าหากมีเพื่อนหรือคนรู้จักมาที่บ้านอย่างกะทันหันให้ตอบคำถามแบบนี้
"แล้วจะทานครื่องดื่มอะไรกันบ้างเล่าจ๊ะ" บลูถามทุกคน
"ของฉันนเหมือนเดิมนะ" สกายขอน้ำโซดาผสมมะนาวเย็นๆ ซึ่งเป็น้ำที่เขาชอบดื่มที่สุดั้แ่เด็กๆ
"เอ๋...จะรบกวนน้องของเธอหรือเปล่า" กอหญ้าเกรงใจเพราะไม่ได้สนิทกันกับบลู
"ไม่เป็ไรหรอกเดี๋ยวฉันช่วยบลูเอง" วิทย์รีบเสนอตัวเพื่อหาโอกาสอยู่กับบลูสองคน
"แหมกระดี๊กระด๊าจริงพ่อ! บลูระวังนะ ไอ้วิทย์มันกะล่อนนะ" เจนนี่แขวะแบบเต็มใบ
"เจนนี่..แกไม่แขวะฉันสักนาทีนึงจะได้ไหมวะ แขวะั้แ่หน้าคณะประตูทางออกมหาลัย ตอนขึ้นทาง ด่วน ลงทางด่วน จนเข้าปากซอยมาท้ายซอย มาถึงบ้านไอ้สกายเนี่ย" วิทย์บ่น
"เออๆ ฉัน เหนื่อยแล้วไปหาของว่างมาให้ฉันแล้วฉันจะหยุดสักห้านาที" เจนนี่เริ่มหิว อยากหาอะไรรองท้องก่อนจะจัดมื้อหนักตอนเย็น
"เข้าบ้านเถอะ กูเมื่อย..." ทั้ง สามคนหันมามองเป็ตาเดียวกันทางต้นเสียงเมื่อเห็นว่าเป็บลูถึงกับอ้าปากค้างไม่คิดว่าหล่อนจะพูดแบบนี้ มีเพียงสกายเท่านั้นที่ยืนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว เพราะตนเองเป็คนสอนให้บลูพูดอย่างนั้น เวลาที่เจอวิทย์ชวนคุยอยู่ที่หน้าประตูนานๆ เขาได้สั่งให้บลูพูดประโยคนี้ทันที
"เอ่อ..กอหญ้าๆ ญาติไอ้สกายดูเพี้ยนๆหรือเปล่าวะ พูดจาแปลกๆ หน้าสวยก็จริง แต่มันดูนิ่งๆ ไร้อารมณ์ยังไงไม่รู้ แล้วก็นานๆ จะยิ้มสักที" เจนนี่แอบพูดกับกอหญ้า เธอเป็คนแรกที่เห็นสิ่งผิดปกติก่อนเพื่อนเลย
" คิดมากน่า เขาอาจจะเพิ่งมาจากต่างจังหวัดเลยไม่ค่อยคุ้นกับพวกเราก็ได้ แกก็อย่าพูดดังไปเดี๋ยว สกายได้ยินก็เสียใจหรอก ไปว่าน้องเขาแบบนั้น" กอหญ้าเตือนเพราะกลัวเพื่อนได้ยินแล้วจะรู้สึกไม่ดี
"เออๆ ค่อยดูกันไป"
บลูนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ เมื่อเจนนี่ กับกอหญ้าลองดื่มดูก็เห็นว่ารสชาติดีมาก
"อร่อยจัง ...บลูนี่เปิดร้านเองได้เลยนะ" กอหญ้าชมเพราะก่อนใคร เพราะเธอเป็คนที่หาร้านเครื่องดื่มถูกใจได้ยาก
"ถ้ากอหญ้าชมก็จบล่ะ แม่นี่นะโคตรเลือกร้านเลย ร้านโน่นก็ไม่ดี ร้านนี้ก็ไม่อร่อย" เจนนี่ชมสำทับ
"เธอสองคนนี่โชคดีจังนะ โดยเฉพาะสกายคงได้ดื่มรสชาติดีแบบนี้ทุกวัน" กอหญ้ารู้สึกว่าพวกเขาโชคดีจริงๆ
"ใช่ฉันโชคดี คนอะไรทั้งสวยทั้งเก่ง อยากให้อยู่บ้านเดียวกันจัง" วิทย์ส่งสายตาเ้าชู้ให้กับบลู
"มานี่เลย...อยู่ห่างๆ น้องเขาเลย เข้าไปใกล้เขาอยู่เรื่อย แกนี่มันตัวอันตรายจริงๆ " เจนนี่เขาไปดึงหูเพื่อนที่ตอนนี้กำลังเข้าไปยืนข้างๆ แทบจะเบียดกัน
"โอ๊ยยย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะเจนนี่ แกไม่ใช่แม่เขานะ!" วิทย์ร้องเสียงหลงเมื่อถูกดึงหูให้ออกมาอยู่ห่างจากบลู
"ฉันคือผู้พิทักษ์หญิงสาว จากหมาป่าในร่างมนุษย์อย่างแกไง" เจนนี่พูดแถมตีแขนวิทย์ไปอีกสองสามที
"ว่าแต่ตอนเย็น เราจะไปกินอะไร ที่ไหนกันดีล่ะ แต่อย่าดึกมากล่ะ เดี๋ยวกอหญ้าจะกลับบ้านลำบาก" สกายเป็ห่วงกอหญ้าเพราะต้องเดินทางกลับไปเอารถยนต์ที่จอดไว้แถวมหาวิทยาลัยอีก
"นี่แกห่วงกอหญ้าคนเดียวเหรอ ฉันก็ผู้หญิงนะ" เจนนี่หมั่นไส้สกายที่เห็นเขาลำเอียง
"เออก็ห่วง แต่แกมีปากเป็อาวุธป้องกันตัวอยู่" สกายยั่วเพื่อน แต่เจนนี่แกล้งทำเป็น้อยใจ
"ใช่สิ เจนนี่นะ ไม่ใช่กอหญ้าจะได้มีคนคอยห่วง ตามไปส่งที่บ้านเลยไหมคะ" เจนนี่จะประชดต่อไปอีก แต่กอหญ้าขวางไว้ก่อน
"เจนนี่ แกก็เวอร์ไป เพื่อนกันเขาก็ห่วงทุกแหล่ะ อีกอย่างแกก็กลับกับฉันนะ ลืมไปหรือเปล่า" กอหญ้าดึงมือเพื่อนให้นั่งลง
"แหม...ฉันก็แซวมันเล่นเหมือน กันน่ะ ว่าแต่กินไรกันดี" เจนนี่เข้าประเด็น
"หมูกะทะไหม พรุ่งนี้เข้าเรียนสาย มีเวลาสระผมหน่อย อยากกินมานานแล้ว" เจนนี่เบื่ออาหารในห้างกับตามร้านแบรนด์ดัง เพราะไปกินอยู่บ่อยๆ แล้ว
"ฉันเห็นด้วยนะ" สกายรีบสนับสนุนเพราะว่าราคาไม่แพง หากไปตามร้านหรูๆ เขาคงแย่ เพราะกระเป๋าไม่หนักเหมือนเพื่อนทั้งสามคน และอีกอย่างบลูคงได้กินจนอิ่มเพราะเป็บุฟเฟ่ต์กินได้ไหมอั้น
"โห..ร้านดีๆ มีตั้งเยอะแถวนี้ ไปกินหมูกะทะนี่นะ" วิทย์อยากพาบลูไปร้านหรูๆ บรรยากาศดีๆ มากกว่า แต่หากเพื่อนเลือกแบบนั้นเขาก็ไม่ขัดใจ
"ลองถามบลูบ้างสิ ว่าน้องเขาอยากกินอะไรน่ะ" เจนนี่ลองถามความเห็น
"บลูชอบ ถูก และเยอะๆ ค่ะ"
2K
