7
มีข้าวเหนียวขายแล้ว
ค่ำวันนั้นหลังจากที่เต้ออกกำลังกาย และทานข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็หมกตัวอยู่ในห้องครัว รื้อค้นหาอุปกรณ์วุ่นวาย เขาเจอแค่เตาปิ้งย่างขนาดเล็กที่สภาพเก่าคร่ำครึ และตะแกรงเหล็กเก่าๆ แต่แค่นี้ก็เพียงพอจะประหยัดเงินไปได้หลายบาทแล้วล่ะ เหลือแค่พวกโต๊ะพับ และไม้เสียบ ที่เขาต้องซื้อใหม่ ส่วนพวกจานรองและของอย่างอื่นเขาสามารถใช้ของที่บ้านได้ เต้เอาของกองไว้ที่มุมหนึ่งของห้องครัว เขาค่อยทำความสะอาดตอนใกล้ถึงวันที่จะต้องขายละกัน
หลังจากจัดการเื่ของเสร็จเต้ก็ไปแช่ข้าวเหนียวหลายกิโลกรัมในกะละมังใบใหญ่ พร้อมกับล้างหวดนึ่งข้าวและกระติบข้าวเหนียวให้สะอาดเรียบร้อย
พรุ่งนี้เต้ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมเพื่อมานึ่งข้าวเหนียวให้ทัน เขาไม่ได้นึ่งข้าวเหนียวมานานหลายปีแล้ว วันพรุ่งนี้มันคงต้องทุกลักทุเลไม่น้อยเป็แน่
เช้ามืดวันจันทร์ เต้ตื่นมาพร้อมกับความสะลึมสะลือ เขาเดินหลับตาไปที่ห้องครัวก่อนจะลงมือนิ่งข้าวเหนียว ระหว่างรอข้าวสุก เขาออกกำลังกายบอดี้เวท (Body weight) อย่างพวกวิดพื้น สควอท และท่าออกกำลังกายอื่นๆ ที่เน้นเสริมสร้างกล้ามเนื้อ ในตอนนี้ไม่มีเงินพอที่จะไปฟิตเนสก็ต้องออกกำลังกายโดยใช้ความรู้เดิมนี่แหละ
ออกกำลังกายเสร็จ และนั่งพักสักหน่อยก็พอดีกับที่ข้าวเหนียวนึ่งสุก เต้เช็ดเหงื่อ ล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินไปยกหวดนึ่งข้าวเทลงกระติบข้าว ตอนนี้ทุลักทุเลนิดหน่อย เพราะหวดนึ่งข้าวหนักมาก เต้ใช้ไม้เกลี่ยข้าวเหนียวให้กระจายทั่วกระติบ ปิดฝาครอบแล้วคลุมผ้าไว้ ก่อนจะไปนึ่งข้าวเหนียวมาเพิ่มอีก
พ่อลุกขึ้นตื่นเพราะได้ยินเสียงเอะอะในครัว พ่อเดินไปในครัวกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นเตาไฟที่้ามีหม้อและหวดนึ่งข้าวที่มีควันร้อนลอยอยู่ บนพื้นมีกระติบข้าวขนาดใหญ่ที่มีผ้าคลุมไว้ ข้างๆเป็เต้กำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่พื้น
“ทำอะไรน่ะเต้” เพราะเป็เช้าตรู่เสียงของพ่อจึงแหบกว่าปกติ เต้ที่กำลังใช้สมาธิในการเขียนจึงสะดุ้งโหยง
“ใหมดเลยพ่อ” เต้ทุบอกตัวเองเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสิ่งที่เขียนเมื่อกี้ให้พ่อดู
สิ่งที่เต้เลื่อนมาให้ดู คือกระดาษที่เขียนด้วยตัวหนังสือสวยงามว่า ‘มีข้าวเหนียวขายแล้ว’
เต้พูดขึ้น “พ่อ อย่าลืมเอาไปติดหน้าร้านนะ”
พ่อหยุดชะงักไปนิดนึง ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
เมื่อใกล้ถึงเวลาไปเปิดร้าน เต้ช่วยพ่อขนของขึ้นรถลากจนเสร็จ เขายืนมองพ่อลากรถไป ก่อนจะกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำแต่งตัว เขาสวมใส่ชุดนักเรียนที่มีรอยปะที่กางเกงหลายแห่ง รอยปะนั่นไม่ใช่เพราะว่ามันเก่า แต่เป็เพราะแต่ก่อนเขาไปเล่นซนจนมันขาดเป็รู เต้ใส่เสื้อแขนยาวสีดำทับเสื้อนักเรียน รูดซิปขึ้นจนสุด ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนใบเก่าเดินไปโรงเรียน
เต้มาถึงโรงเรียนเช้าเหมือนเดิม เมื่อเขามาถึงในโรงเรียนยังมีนักเรียนแค่ไม่กี่คนเท่านั้น เต้เดินไปที่อาคารเรียนมัธยมปี 3 อย่างสบายใจ
เมื่อถึงห้องม. 3/6 เต้วางกระเป๋าแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ วันนี้เขาตื่นเช้ามากเลยคาดหวังว่าจะได้นอนสักงีบก่อนที่จะเข้าเรียนวิชาแรก
แต่งีบหลับได้เพียงประมาณ 15 นาที เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นพร้อมกับเพื่อนคนอื่นที่ทยอยกันเดินเข้ามาในห้อง
เต้ขยี้หัวอย่างหัวเสีย
“เต้..”
เสียงเรียกชื่อดังขึ้นเบาๆ คล้ายเสียงกระซิบ พร้อมกับมีมือมาสะกิดที่หัวไหล่เบาๆ
เต้หันไปด้วยสีหน้านิ่งๆ เนื่องจากยังหงุดหงิดจากการตื่นนอน
“ว่าไง..” สายตาเต้มองไปที่คนที่สะกิด ก่อนจะพบว่าเป็ ‘มิ้น’ หัวหน้าห้องม.3/6 ที่ใจดีนี่เอง
เมื่อเห็นว่าเป็ใครที่สะกิดเขา เต้ก็ปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มนิดๆส่วนหัวหน้าห้องก็เหมือนจะนิ่งไปนิดนึง พร้อมกับหูที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
“เอ่อ..คือ ช่วยแปลคำศัพท์ให้หน่อย”
“อ่อ...ได้สิ” เต้พยักหน้า
เธอเปิดแบบฝึกหัดภาษาอังกฤษของมัธยมปี 3 ขึ้นมา หากสังเกตดูดีๆ แล้วจะเห็นว่ามือของเธอนั้นแอบสั่นเล็กน้อย
“บทนี้อ่ะ” เธอพูดเสียงเบา
“บทนี้ยังไม่ได้เรียนเลยนี่” เต้มองไปที่ตัวเลข้าแบบฝึกที่เขียนไว้ว่า บทที่ 5 ซึ่งพวกเขายังเรียนไม่ถึงบทนี้เลย
“เรา..เรากลัวครูจะถาม เลยอยากแปลไว้ก่อน” มิ้นตอบเสียงเบา
“อ๋อออออ….” เต้ลากเสียงยาว
“ว่าแต่..ทำไมมาถามเราล่ะ ไปถามคนที่เก่งๆ น่าจะดูเข้าท่ากว่านะ” เต้ถาม
มิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นนิดนึง “ก็ที่นายพูดภาษาอังกฤษกับครูพิม เราไม่คิดหรอกนะว่านายจะพูดมั่ว”
“หรอ” เต้หลุดขำกับท่าทางจริงจังของมิ้น ซึ่งท่าทางของเต้นี้ทำให้มิ้นหยุดชะงักไปแวบนึง เธอมองไปที่รอยยิ้มของเต้ก่อนที่จะรู้สึกว่าเต้หล่อขึ้นเหมือนที่เพื่อนผู้หญิงคนอื่นในห้องว่าจริงๆ หูของมิ้นเริ่มแดงแปร๊ด แต่สีหน้าของเธอยังนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เต้มองเห็นหูที่แดงขึ้นเรื่อยๆของมิ้น เขากระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะเข้าเื่ถาม “อ่ะ แล้วจะให้แปลคำไหนอ่ะ”
มิ้นก้มหน้า รีบชี้ไปที่คำศัพท์ที่วงกลมไว้เรียบร้อยแล้ว
“คำนี้แปลว่า ผลประโยชน์” เต้พูดขึ้นทันที
มิ้นรีบจดคำแปลไว้้าตัวอักษรภาษาอังกฤษ
“อันนี้ ต่อต้าน ส่วนคำนี้แปลว่า คล่องแคล่ว”
เต้ชี้ไปที่คำที่ถูกวงกลมที่เหลือ แล้วบอกคำแปลอย่างสบายๆ
ผ่านไปไม่กี่นาที เต้ก็ช่วยมิ้นแปลคำศัพท์จนหมดด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากว่ามันเป็คำศัพท์มัธยมปี 3 ง่ายๆ ที่เขารู้อยู่แล้ว และเขาก็ไม่้าที่จะแสร้งทำเป็ไม่รู้ภาษาอังกฤษ ในเมื่อเขาเถียงครูพิมเป็ภาษาอังกฤษออกไปขนาดนั้น ก็ปล่อยเลยตามเลยละกัน
“จดแล้วอย่าลืมไปจำศัพท์ด้วยล่ะ” เต้บอกกับมิ้นทิ้งท้าย
“อื้ม ขอบคุณนะ” มิ้นยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตนเอง
ซึ่งในระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เต้ไม่รู้ตัวเลยว่าในตอนที่เขากำลังแปลคำศัพท์ให้มิ้นนั้น เพื่อนๆ ในห้องได้มองไปที่พวกเขาสองคนอย่างอยากรู้อยากเห็นขนาดไหน และไม่ใช่แค่เพื่อนในห้องเท่านั้น แต่เพื่อนต่างห้องอย่างโมที่เดินผ่านมา ก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เช่นกัน
โมยืนมองภาพนั้นจากด้านนอก
เธอเห็นเต้ที่เคยชอบเธอมากๆ กำลังยิ้มให้กับผู้หญิงคนอื่นอย่างใจดี
เมื่อเทียบกับสีหน้าของเต้เมื่อวันนั้นแล้ว ความรู้สึกที่ว่าเธอเป็ผู้แพ้มันกระแทกเข้ามาที่อกอย่างแรง แม้ว่าเธอจะไม่เคยสนใจเต้ก็เถอะ แต่เธอก็ไม่อยากให้คนที่ชอบเธอไปชอบคนอื่น! และก็ทำดีกับคนอื่นมากกว่าเธอแบบนี้ด้วย!
โมกำกระโปรงแน่นพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา แล้วเดินจากไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด
ยังไงตามเต้ต้องกลับมาตามเธอต้อยๆ เหมือนเดิมแน่ เธอไม่มีทางแพ้ให้กับผู้หญิงคนอื่นในโรงเรียนนี้แน่นอน!
โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่โง่กว่า และก็สวยน้อยกว่าเธอ!
3K
