ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        ยามคมกระบี่ทะลวงผ่านเนื้อกายมนุษย์ เจ็บปวดจนด้านชาเลือดกระฉูดซ่านเซ็นไม่ต่างจากถุงแป้งถูกเจาะ

        หมิงหยวนสะดุ้งโหยง ตั้งแต่เกิดในชาติภพนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นคนตายไม่ว่าจะเป็นเด็กแรกเกิดที่ถูกถ่วงน้ำ คนแก่ที่ถูกลูกแบกขึ้นไปทิ้งให้รอความตายอยู่บนเขาหรือขอทานผู้โดดเดี่ยวหิวตายริมถนน ล้วนผ่านตาเขามาหมดสิ้น ทว่าบัดนี้เขาฆ่าคนด้วยมือของเขาเองความรู้สึกที่เกิดนั้นย่อมต่างกัน

        ยิ่งเห็นดวงตาของนักฆ่าเบิกโพลง หัวใจหมิงหยวนเต้นเร็วเหมือนกลองรัวรู้สึกว่ามือเท้าไร้เรี่ยวแรง กลับกลายเป็นเหมือนคนละคนกับคนก่อนหน้าทันใดนั้นก็มีเสียงต่อสู้ดังก้องอยู่ในหู พร้อมภาพการต่อสู้ที่แสนดุเดือดที่อยู่อีกทาง

        หมิงหยวนดึงสติกลับมาพร้อมด่าตนเองในใจนี่ไม่ใช่เวลาจะมาเศร้าหรือหวาดกลัวรีบจัดการอารมณ์และก้มหยิบกระบี่ขึ้นมาอีกครั้ง พยายามไม่คิดมากมุ่งความสนใจไปที่การต่อสู้ ร่างกายเคลื่อนไหว แต่หัวใจกลับว่างเปล่าและความมุ่งมั่นตั้งใจก็ทำให้กระบี่ในมือเขาคมขึ้น

        ชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลเห็นการต่อสู้อย่างห้าวหาญของหมิงหยวนจากทางหางตาก็รับรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามช่วยเขา จึงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมอีกฝ่าย

        เขาเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว แม้จะตอบโต้ไม่ได้แต่ก็ยังหลบหลีกได้อย่างเชี่ยวชาญบางครั้งยังทำให้นักฆ่าโจมตีกันเองโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้ป้องกันตัวแทบไม่ได้แต่เขาก็ยังหาโอกาสขยับเข้ามาอยู่ใกล้ๆ หมิงหยวนให้ได้มากที่สุด

        หน้ากากของหมิงหยวนเปื้อนไปด้วยเลือด นัยน์ตาลุกโชนราวกับเปลวเพลิงกวัดแกว่งกระบี่อย่างกับเบาเหมือนเมฆ เขาในยามนี้ดูราวกับจอมยุทธ์พเนจรในบทกวีค่อยๆ ขยับเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าวๆ

        ชายหนุ่มอุ้มเด็กน้อยผู้บอบบางไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่งเบี่ยงตัวหลบเลี่ยงอาวุธจากผู้ปองร้ายหมายเอาชีวิต คล่องแคล่วสง่างามราวกับมังกรแหวกว่ายในสายธารชายชุดคลุมพริ้วไหว ขยับเท้าเข้าใกล้หมิงหยวนทีละก้าวๆ

        หมิงหยวนก้าวถอยหลังแนวเฉียงอีกหนึ่งก้าวในที่สุดแผ่นหลังของทั้งสองก็มาบรรจบกัน! หมิงหยวนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่สกัดกั้นการโจมตีของศัตรู กระบี่พริ้วไหวราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงกระบวนท่าก็แข็งแกร่งเฉียบขาด เห็นได้ชัดว่าเป็นเพลงกระบี่ที่สง่างามอ่อนช้อยแต่การเคลื่อนไหวกลับให้ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างชายหนุ่มประหลาดใจมากที่เห็นเขาใช้กระบี่คล่องแคล่วขนาดนี้

        เมื่อมีคนคอยคุ้มกันให้ ชายหนุ่มจึงได้พักหายใจบ้างและถือโอกาสสลับใช้แขนขวามาอุ้มเว่ยชงแทน เขายังคงอุ้มเด็กน้อยด้วยแขนข้างเดียวก่อนจะชักดาบที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของตนออกมาด้วยมือซ้าย

        เขามีดาบอยู่กับตัวตลอดเวลา ทว่ากลับไม่มีโอกาสได้เอามันออกมาใช้ทำได้เพียงปัดป้อง ไม่สามารถโจมตีกลับได้ เขากดเก็บความอึดอัดคับแค้นมานานตอนนี้มีดาบในมือแล้ว จึงง้างดาบฟันสุดแรงฟันหนึ่งครั้งจัดการฝ่ายตรงข้ามได้ถึงสิบคน พอได้เห็นเลือดสีสด ความเก็บกดในใจก็พลันทุเลาลง

        พวกเขาสองคน คนหนึ่งอยู่ทางซ้าย คนหนึ่งอยู่ทางขวาคุ้มกันเว่ยชงจากนักฆ่าได้ชั่วขณะหนึ่ง

        หมิงหยวนถือโอกาสกวาดตามองสถานการณ์รอบๆเห็นหมิงเยี่ยนำมีดสั้นป้องกันตัวมา ใช้ตัวหมากที่เขาเพิ่งเล่นเป็นอาวุธและเขาก็ปาใส่ศัตรูได้ค่อนข้างแม่นยำ อย่างน้อยเขาก็ปกป้องตนเองได้

        เหล่าขันทีและองครักษ์ที่เว่ยเสี่ยนพามาเสียชีวิตไปแล้วจำนวนหนึ่งอีกจำนวนหนึ่งไม่รู้ตอนนี้กระจัดกระจายไปอยู่ที่ใดแล้วเวลานี้เหลือองครักษ์เพียงสองคนที่กำลังคุ้มกันเว่ยเสี่ยนและพยายามมาสมทบกับพวกเขา

        หมิงหยวนเหลือบเห็นสะพานโค้งข้ามแม่น้ำ แต่อีกใจก็ลังเลเขาไม่รู้ว่ามีนักฆ่าซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนอีกกี่มากน้อย สะพานมืดคนน้อยทั้งยังอยู่เหนือทิศทางลมและทิศทางไฟ ห่างออกไปไม่ไกลคือตรอกชุดดำเป็นสถานที่ที่เหล่าชนชั้นสูงมักมารวมตัวกัน เขากำลังจะอ้าปากพูดบางสิ่งทว่าเสียงของชายหนุ่มที่อุ้มเว่ยชงดันดังขึ้นเสียก่อน

        “ข้ามสะพาน!ไปที่สะพาน!”

        อีกฝ่ายก็ตะโกนเช่นกัน “ท่านแม่ทัพมีคำสั่ง! อยู่ต้องเห็นคนตายต้องเห็นศพ! อย่าให้หนีไปได้แม้เพียงคนเดียว!”

        สองฝ่ายปะทะกันอย่างต่อเนื่อง หมิงหยวนและคนอื่นๆพยายามล่าถอยไปทางสะพาน หลังจากต่อสู้ดุเดือดมาเป็นเวลานานเสียงร้องของเว่ยชงก็ค่อยๆ เบาลง ทว่าเสียงที่เบาลงกลับฟังดูอ่อนแรงแถมยังมีอาการชักเกร็ง

        หมิงหยวนก็ยิ่งเป็นห่วงเหลือบมองเขาเป็นหนที่สองจึงได้พบว่าโคมไฟใบใหญ่ที่เว่ยชงถืออยู่นั้นกลิ้งตกบนพื้นและถูกเหยียบย่ำไปตั้งนานแล้ว  ใบหน้าเล็กๆ ซีดเซียวเบิกตากว้างมองสถานการณ์วุ่นวายที่เขาไม่เข้าใจผ่านหัวไหล่ของชายหนุ่มท่าทางเหมือนเด็กน้อยขอความช่วยเหลือนั้นน่าสงสารมาก

        หมิงหยวนเห็นอย่างนั้นก็รีบปัดป้องฝ่ายตรงข้ามก่อนจะรีบก้มลงหยิบโคมไฟใบเล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ แล้วส่งให้เด็กหนุ่มเว่ยชงก้มมองโคมไฟพร้อมฉีกยิ้มกว้าง รีบกอดโคมไฟอันน้อยไว้แน่นหลับตาพริ้มแล้วซบหัวบนไหล่ของชายหนุ่ม

        นอกจากเว่ยเสี่ยน ทุกคนล้วนเปื้อนเลือดหนึ่งในองครักษ์ของเว่ยเสี่ยนพลาดท่าถูกสังหารไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงห้าคน

        สถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้เปรียบกว่าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว หมิงหยวนกวาดตามองพวกเดียวกันพบว่าเว่ยเสี่ยนอ่อนแอที่สุด ไม่อาจปล่อยให้ออกจากกลุ่มไปเพียงลำพังเขาจึงหันไปแตะไหล่หมิงเยี่ยพร้อมเอ่ยกำชับ “เจ้าหนีไปก่อน ไปตามกำลังเสริมมา!”

        หมิงเยี่ยกับเขารู้ใจกันดี จึงไม่มัวมาพร่ำเพ้อว่าเป็นตายไปด้วยกันหมิงเยี่ยรีบพยักหน้าตกลง และฉวยโอกาสแยกตัวออกไป ฝ่ายนักฆ่าไม่ได้ไล่ตามไปแต่มุ่งความสนใจไปที่การไล่ล่าพวกเขา

        เว่ยเสี่ยนเห็นอย่างนั้นก็ไม่พอใจ จึงเกิดแผนการบางอย่างขึ้นในใจ“ส่งชงเก้อเอ๋อร์มาให้ข้า! ส่วนพวกเจ้าก็สู้กับพวกมันไป!”

        เขาพูดอย่างมั่นใจมาก

        หมิงหยวนไม่ตอบโต้อันใดแต่ชายหนุ่มที่อุ้มเว่ยชงนั้นรีบกวาดตามองเขาเพื่อชั่งน้ำหนักก่อนตัดสินใจทันที“เจ้าคนเดียวจะพาเขาหนีรอดหรือ!”

        “ส่งมาให้ข้า!”

        “ไม่ได้!”ชายหนุ่มรีบกอดเด็กไว้แน่นพลางพยักพเยิดหน้าไปทางศัตรู“ส่งให้ท่านก็เหมือนส่งให้ไปตาย!”

        “เจ้าคิดจะก่อกบฏหรือ!”เว่ยเสี่ยนขบฟันแน่นพร้อมตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว ทั้งๆที่ตนเองเอาแต่หลบอยู่หลังองครักษ์

        หมิงหยวนโมโหแทบทนไม่ไหว แต่เขารู้ฐานะของสองคนนี้ดีและพวกเขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเข้าไปยุ่งได้ “ส่งให้เขา! คนในครอบครัวเขาเขาอยากทำอย่างไรก็ให้เขาทำ!”

        เมื่อชายหนุ่มได้ยินหมิงหยวนบอกแบบบั้นก็ขมวดคิ้วแต่ก็ยอมส่งเว่ยชงให้ “ก็ได้ รีบไป เราจะระวังหลังให้!”

        เว่ยเสี่ยนรีบวิ่งเข้าไปรับคนมาอุ้มไว้ทว่านักฆ่าเหล่านั้นไม่มีทางปล่อยให้เขาหนีไปได้ง่ายๆสบโอกาสที่เผลอพุ่งเข้าไปหมายจะฟันเว่ยเสี่ยนจากทางด้านหลังโชคดีที่องครักษ์มาขวางไว้เสียก่อน ทำให้เว่ยเสี่ยนไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงแต่ไหล่และแผ่นหลังก็ยังถูกปลายคม

        เว่ยเสี่ยนเป็นลูกหลานผู้ดีมีเงิน ไหนเลยจะเคยถูกคมมีดขีดขวน ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดสองขาเสียการทรงตัว ล้มลงกระแทกพื้น เด็กก็กลิ้งตกลงไปทางราวสะพาน

        “แย่แล้ว!”

        หมิงหยวนเห็นชายหนุ่มเริ่มเดินโซเซ คงไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอสำหรับแวกว่ายในน้ำเย็นเหลือเพียงหนทางเดียวแล้ว

        ระหว่างต่อสู้ จิตใจเขาว่างเปล่า ไม่ได้นึกถึงสถานะสูงต่ำใดๆแต่พอนึกถึงรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กคนนั้นก็อดสงสารไม่ได้จะปล่อยให้เขาตายไปแบบนี้ไม่ได้

        หมิงหยวนเติบโตมากับแม่น้ำ คุ้นเคยกับน้ำเป็นอย่างดีนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดดน้ำช่วยคน เมื่อเห็นคนตกลงน้ำหายวับไปกับตาเขาไม่สนใจเว่ยเสี่ยนที่กำลังหน้าซีดตัวสั่น พลิกตัวกระโดดข้ามราวสะพานแล้วโดดลงแม่น้ำจนเกิดเสียงดังของน้ำกระเซ็น

-----------------------------------------------------------------