เสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังกึกก้อง ราวกับเตือนใจญาดา ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเดดไลน์งานสำคัญที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดในชุดเสื้อยืดลายโดราเอม่อนกับกางเกงขาสั้น นั่งงอหลังอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มือซ้ายถือมาม่าคัพ มือขวาตะลุยพิมพ์เลขในโปรแกรมบัญชี
"เอ้า! มาแล้ว...ยอดสุดท้าย! เหลือแค่พิมพ์ออกแล้วเซ็น!"
เธอพูดกับตัวเอง ก่อนคว้าเครื่องพิมพ์เสียบปลั๊กเข้าไปอย่างรวดเร็ว
แต่แล้วก็เกิดเสียง "แซ่ก!" ดังขึ้นพร้อมแสงวาบ
ทุกอย่างดับวูบลงตรงหน้า
"เฮ้ย! ไฟช็อต"
ตื่นมาอีกที ญาดาพบว่าตัวเองนอนอยู่กลางห้องโถงไม้ขนาดใหญ่
เพดานประดับด้วยโคมไฟกระดาษ ด้านข้างมีคนแต่งกายแปลกตาหลายคนยืนมองเธออย่างใ
"ท่านหญิง! นางฟื้นแล้วขอรับ!"
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งะโขึ้น พร้อมทั้งก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม
ญาดาตะลึง… ‘ท่านหญิง?’ ใคร? ฉันเหรอ?
เธอมองชุดตัวเองซึ่งกลายเป็ผ้าไหมบางพริ้วสีอ่อน สะท้อนกับแสงเทียนดูหรูหราเหลือเชื่อ
ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล
หญิงสาวคนนั้นสูงโปร่ง ผมยาวถักขึ้นเรียบร้อย สวมเสื้อคลุมสีกรมท่าและสายตาที่...นิ่ง
นิ่งจนญาดาเผลอรู้สึกเหมือนกำลังโดนสแกนระดับดีเอ็นเอ
"เ้าคือขุนนางจากเมืองหลวง ใช่หรือไม่?"
เสียงเรียบ ๆ เอ่ยขึ้นเป็คำแรกจากหญิงคนนั้น
ญาดากระพริบตาถี่ รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังย้อนยุคงบร้อยล้าน
หัวใจเต้นตึกตักและสมองเริ่มประมวลผลว่า ‘ถ้าไม่ตอบดี ๆ อาจถูกตัดหัว!
"ค่ะ! ขุนนางหญิงญาดา...จากกรมพระคลังกลางค่ะ!"
เธอพูดออกไปโดยไม่รู้ว่ามีกรมนี้จริงไหม แต่น่าจะฟังดูน่าเชื่อพอ
หญิงหน้านิ่งพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปพูดกับบ่าวว่า
"ให้พาไปพักที่เรือนรับรอง เตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับท่านขุนนางด้วย"
“เ้าค่ะ ท่านหญิงอัญชลี”
...ญาดาได้ยินชื่อแล้วก็เหมือนเสียงฟ้าผ่ารอบสอง
‘นี่ฉัน...อยู่ในละครพีเรียดใช่มั้ยคะเนี่ย!?’
แต่ก่อนจะได้ถามอะไรต่อ ก็ถูกบ่าวสาวดึงตัวไปยังเรือนพักทันที
เธอพยายามเก็บสีหน้าไว้ไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเธอไม่รู้เื่อะไรเลย
แต่น้ำเสียงในหัวเธอกรีดร้องดังลั่น
"หนูหลุดมาโลกไหนค้าาาาเนี่ย!?"
ระหว่างที่บ่าวสาวช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า ญาดาแอบเหลือบมองตัวเองในกระจกไม้
หน้าตายังเป็ตัวเธอ...แต่ชุดผ้าซิ่น ผมที่ถูกรวบเป็มวยต่ำ และบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพร
บอกได้คำเดียว เธอไม่ได้อยู่ในยุค 2025 แล้ว
เธอถอนหายใจยาวและพูดกับเงาในกระจก
"โอเคญาดา...ลืมบัญชีไปก่อน ลืม Netflix ไปก่อน...ตอนนี้ต้องเอาชีวิตรอดก่อน!"
และที่สำคัญ...
เธอจะต้องหาทางกลับไปให้ได้
...ก่อนที่หัวใจจะไปพัวพันกับท่านหญิงหน้านิ่งคนนั้นมากกว่านี้