แกร๊ก!!!
เมื่อเข้ามาในห้องนอนมาได้ ขิมก็รีบกดล็อกกลอนประตูทันที เธอตรงไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือมือเล็กหยิบหนังสือสรุปเนื้อหาฟิสิกส์เล่มหนาออกมาวางตามด้วยสมุดโน้ต โคมไฟตั้งโต๊ะถูกเปิดแสงส่องลงบนหน้ากระดาษ เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิให้มาอยู่กับตัวหนังสือตรงหน้า
เธอเริ่มลงมืออ่านโจทย์ ทบทวนสูตร และพยายามทำความเข้าใจมันทีละบรรทัด เวลาผ่านไปช้าๆ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่เด็กสาวปวดหัวจนไม่สามารถอ่านต่อไปได้ ความเหนื่อยล้าจากการเรียนในห้องสลับกับการกวดวิชาตลอดทั้งวันรุมเร้าจนเธอตาพร่า ขิมพยายามฝืนอ่านซ้ำประโยคเดิมอยู่สามสี่รอบ แต่กลับอ่านไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ไหวแล้ว….”
เด็กสาวพึมพำออกมาในที่สุด เธอปิดหนังสือเล่นหนาลงเสียงดัง ก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดสภาพ วันนี้นอกจากฟิสิกส์แล้วยังมีวิชาคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษด้วย แถมเนื้อหาแต่ละวิชาก็หนักหน่วงไม่แพ้กัน ยามนี้สมองก้อนเล็กๆ ของเธอแบกรับข้อมูลต่อไปไม่ไหวแล้ว….คืนนี้คงต้องพอแค่นี้จริงๆ
ขิมหยัดตัวลุกจากโต๊ะ สลัดตำราวิชาการทิ้งไว้เื้ั ร่างผอมบางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงกว้าง….ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ฉากหน้าอันเรียบร้อยและเรียนเก่งของเด็กสาวคนนี้ เธอมีวิธีการอันพิลึกพิลั่นในการระบายความเครียดซ่อนอยู่
เด็กสาวล้วงมือเข้าไปใต้หมอน แล้วหยิบเอามือถือเครื่องเก่าของตัวเองออกมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอยังคงใช้งานมือถือเครื่องนี้อยู่และจะไม่มีใครรู้เด็ดขาด นิ้วเรียวกดไปมาสองสามครั้ง ไม่นานภาพเคลื่อนไหวของคนที่มีอายุต่างกันสองคนก็ปรากฏในหน้าจอเล็กๆ นั่น
ความร้อนขุมหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นในร่างกายของเด็กสาว ขิมเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ในขณะที่ดวงตาก็จ้องเื่ราวในหน้าจอมือถือตาไม่กะพริบ ขาเรียวเล็กทั้งสองขาขยับเบียดเข้าหากันไปมา ลมหายใจของเธอแรงขึ้น ขิมเอื้อมมือไปดึงยางรัดผมสีน้ำเงินออก ปล่อยให้เรือนผมยาวสลวยทิ้งตัวลงแผ่เต็มหมอน ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาฉ่ำปรือ
เข้า่กลางเื่เสื้อผ้าของนักแสดงค่อยๆ หายไป สองร่างเปลือยเปล่าเข้าโรมรันกันบนพื้นบ้าน ขิมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มือเล็กของเธอขยับลงไปเบื้องล่าง เธอเริ่มจากการััตัวเองจากภายนอก นิ้วเล็กลูบวนเบาๆ ตรงติ่งเสียว
“อาาาาาา….ซี๊ดดดดดดด อืมมมมม”
นิ้วเล็กวนติ่งเสียวจนน้ำหวานไหลซึมกางเกงในสีขาวเป็วงใหญ่ ขิมหลับตาพริ้มยิ่งเร่งนิ้วเธอยิ่งเสียว แต่นี่ยังไม่ใช่จุดที่เสียวที่สุด เธอเบี่ยงเป้ากางเกงในออกไปทางด้านข้าง จากนั้นจึงค่อยๆ สอดนิ้วเรียวเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบของตัวเอง ร่างกายที่ผอมบางของเธอสั่นเทิ้ม สะโพกเล็กขยับเข้าหานิ้วมืออย่างเป็จังหวะตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
แจ๊ะ….แจ๊ะ….แจ๊ะๆๆๆๆ
เสียงเฉอะแฉะของน้ำเสียวดังลั่นห้องนอน ขิมระบายความเครียดทั้งหมดลงไปกับการเคลื่อนไหวอันเร่าร้อนนั้น เธอเร่งจังหวะขยับนิ้วเข้าออกร่องเสียวถี่รัว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเสียว จนสุดท้ายร่างของเธอก็สะท้านเฮือก รูเล็กขมิบรัดนิ้วแน่น เธอเสร็จสมด้วยนิ้วของตัวเองจนน้ำเสียวไหลออกมาเปียกทั้งซอกขา
“เฮ้อออออออออออออ….”
หลังพายุอารมณ์สวาทพัดผ่าน ขิมก็ระบายลมหายใจยาวด้วยความผ่อนคลาย เด็กสาวถอนนิ้วเรียวออกจากร่องกลางกาย เอื้อมมือไปหยิบทิชชูบนโต๊ะข้างเตียงมาเช็ดคราบเปรอะเปื้อนจนสะอาด ความเครียดและความกดดันที่เคยทับถมอยู่ในอกสลายหายไปจนหมด เธอนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงหนานุ่มในท่าทางที่ผ่อนคลายอย่างที่สุด ปล่อยให้ร่างกายได้ซึมซับความโล่งสบายที่เพิ่งได้รับ
ผ่านไปพักใหญ่ ขิมจึงลุกขึ้นจัดแจงหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนเพื่อไปอาบน้ำ น้ำเย็นๆ ช่วยให้ร่างกายของเด็กสาวสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้น จากที่คิดว่าจะพักการอ่านหนังสือไว้เพียงเท่านี้ เธอก็เปลี่ยนใจ ขิมขยับแว่นสายตาของตัวเอง ร่างเล็กเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเรียนอีกครั้ง คราวนี้สมองของเธอปลอดโปร่งพอที่จะเริ่มจดจ่อเนื้อหาใหม่อีกครั้ง
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่แต่หลังจากทำเื่แบบนั้น ขิมคิดว่าเธอจำเนื้อหาในหนังสือได้ดีกว่าการอ่านหนังสือปกติเสียอีก….
…..
ตอนเย็นของวันต่อมา ท่ามกลางความร้อนที่ยังระอุ อยู่ขิมเดินลงจากรถโดยสารประจำทาง วันนี้เธอไม่มีเรียนพิเศษเลยได้กลับบ้านเร็วกว่าปกติ แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นวิชาที่เรียนในโรงเรียนปกติก็ทำให้เธอเหนื่อยล้าไม่น้อย ทั้งชีวะ คณิตและสังคม ไม่มีวิชาไหนเลยที่อ่อนโยนกับเธอ
กระเป๋านักเรียนอัดแน่นไปด้วยหนังสือแกว่งไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ขิมเดินทอดน่องผ่านซอยบ้านที่เริ่มมีแม่ค้ามาตั้งแผงขายของ อีกไม่นานคงจะคึกคักมากกว่านี้ ทั้งจากแม่ค้า ทั้งผู้คนที่ทยอยกลับบ้าน ผิดกับในซอยบ้านของเธอคล้ายอยู่คนละโลก ทั่วทั้งซอยเงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองกระทบพื้นปูน
แสงไฟสีส้มจากเสาค่อยๆ ติดขึ้นมาทีละดวง ขิมเงยมองมันครั้งหนึ่งก่อนที่จะก้าวเท้าเดินต่อไป ซอยบ้านเธอเป็ซอยตัน ลึกสุดเคยเป็อู่ซ่อมรถเก่าที่ปัจจุบันปล่อยร้างไปแล้ว โชคดีที่คนในชุมชนช่วยกันสอดส่อง จึงไม่มีแก๊งวัยรุ่นมาใช้เป็แหล่งมั่วสุม….ยกเว้นก็เพียงใครบางคน ที่กลายเป็ข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในซอยนี้
ขิมเดินเหม่อมาเรื่อยๆ จนถึงกลางซอย ซึ่งเหลืออีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงบ้านของเธอแล้ว ทว่าตอนนั้นเอง สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคน ที่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงมุมมืดข้างกำแพงบ้านหลังใหญ่ ร่างบางหรี่ตามองไปยังเงาตะคุ่มนั้น เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็ตระหนักได้ว่าร่างสูงใหญ่ตรงหน้าคือใคร….เขาคือชายผู้เป็ข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวของซอยนี้ “ลุงดำ”
391
