ร้านเสวียนอู่
ผู้ชายเอเชียอายุประมาณ 30 นั่งรับประทานติ่มซำพร้อมกับเหล้าจีน เขาแต่งตัวเหมือนชุดพนักงานบริการแต่มีเสื้อนอกคลุมทับอีกทีหนึ่ง เขานั่งคนเดียวเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของร้าน หลังจากนั้นไม่นานก็มีชายวัยกลางคนเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เขาใส่เสื้อลายสก๊อตหนวดเคราเข้มสั้นเป็ระเบียบ แสงนั่นเอง
"ขอโทษด้วยแต่ผมอยากนั่งคนเดียว" ชายปริศนาพูดพร้อมกับดื่มเหล้าจีนต่อ
"ไม่เอานะ คุณไม่ใช่เ้าของร้านใช่ไหม เราน่าจะพอแบ่งโต๊ะกันได้" แสงพูด
"อันที่จริงผมเป็เ้าของร้านนี้ครึ่งหนึ่งนะ ถ้าไม่ว่าอะไรรบกวนลุกออกไปด้วย" ชายปริศนายังยืนยันไม่แบ่งโต๊ะ
"นี่เพิ่งรู้ว่าสายงานบริการได้เงินเยอะขนาดนี้นะคุณฮัน" แสงพูด
"...รู้จักผมด้วยเหรอ" ฮันพูดพร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นก่อนหมุนเป็วงกลมสองรอบ ทำให้คนที่กำลังจะเข้ามาลากตัวแสงถอยออกไป
"ปัจจุบันเป็หัวหน้าผู้จัดการ 6-7 เดือนก่อนเป็ผู้จัดการ และก่อนหน้านั้นเป็พนักงานบริการทั่วไป 1 ปี" แสงพูด
"ดีใจที่คุณเป็แฟนคลับผมนะ แต่ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น" ฮันพูดอย่างเฉยชา
"ฉันแค่อยากขอความช่วยเหลือ"
"ฉันไม่ได้ทำการค้าเพื่อการกุศล" ฮันตอบปฏิเสธ
"..." แสงเอารูปน้องชายของเขาออกมาให้อีกฝ่ายดู
"ฉันไม่รู้จัก" ฮันตอบแบบผ่านๆ
"แต่ไม่ได้บอกว่าไม่เคยเจอ เขาเป็คนรู้จักของฉัน" แสงพูด
"...สิ่งที่คุณ้ามันมีค่ามากเกินไป... กลับไปได้แล้ว" ฮันโบกมือเบาๆ หนึ่งครั้ง คนที่ถอยไปก่อนหน้านี้ก็เข้ามาพาแสงออกจากร้าน จากคำตอบที่แสงได้ อีกฝ่ายน่าจะมีข้อมูลอะไรบางอย่าง แต่อีกฝ่ายไม่้าจะบอกเขา แสงได้แต่ต้องกลับไปที่ตึกของชาติก่อน เขายังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายบอกข้อมูลแก่เขา
เมืองศรีสันเพชร ตึกเก่าที่ฝึกของหมอก
ในวันนี้หมอกไม่ได้ไปฝึกที่ Fight Club วันนี้เขาฝึกพื้นฐานการต่อสู้ รวมถึงการฝึกพวกการล้วงกระเป๋าและการสะเดาะกุญแจมือ เพราะสะเดาะกุญแจมือไม่ได้บางครั้งเขาต้องติดอยู่กับกุญแจมือหลายชั่วโมง พอเขาต้องทำอะไรหลายอย่างเขาเริ่มรู้สึกว่าถ้าคนเราไม่ต้องนอนน่าจะมีเวลาเพิ่มขึ้นเยอะเลย ปัจจุบันเขาได้นอนวันละแค่ 5-6 ชั่วโมงเท่านั้น ทำให้ทุกครั้งที่โรงเรียนถ้ามีโอกาสเขามักจะหาเวลาแอบนอนหลับเสมอ และเพราะทั้งลุงของเขาและทไวซ์ไม่ว่าง พออยู่คนเดียวเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ฝึกยิงปืน หลายครั้งที่เขาว่างมันจะมีความคิดฟุ้งซ่านมากมายเข้ามาในหัว หมอกเลยมักจะลองประดิษฐ์อุปกรณ์ เช่น รองเท้าเขามักจะดัดแปลงให้ใส่พวกอุปกรณ์สะเดาะล็อค บางครั้งก็พอใช้ได้ถึงส่วนใหญ่จะจบลงที่ต้องโยนรองเท้าทิ้งมากกว่าก็เถอะ แต่เื่พวกนี้ช่วยให้เขาสงบจิตใจได้มากเพราะมันเลี่ยงได้ยากมากเลย เพราะบางครั้งมันก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาไม่ควรเป็คนที่รอดชีวิตมา บางทีถ้าพี่สาวเขารอดมาอาจจะดีซะกว่า บางทีเขาน่าจะเริ่มฝึกเล่นเครื่องดนตรีสักชิ้นมันอาจช่วยเขาปลอมตัวเข้าไปในบางที่ได้
นี่ก็ผ่านไปเดือนกว่าแล้วหลังจากที่ลุงของเขากลับไปเมืองเกิดเพื่อสืบข่าว ถึงจะมีการติดต่อเป็ระยะๆ แต่เขาก็รู้สึกว่าลุงของเขาใช้เวลาไปมากกว่าที่เขาคิด มันทำให้เขารู้ว่าการสืบเื่อะไรบางอย่างไม่ง่ายเลย ไม่เหมือนในหนังเลยสักนิดที่จะมีเบาะแสให้เสมอ ลุงเคยบอกเขาว่าเพื่อสืบคดีบางครั้งต้องแฝงตัวเป็ปีๆ เพื่อให้ได้ข้อมูล ดูท่างานสืบสวนจะน่าเบื่อกว่าที่คิดนะ
ตึกเก่าของชาติ
"เป็ไงบ้าง" ชาติถาม
"เขารู้อะไรบางอย่าง แต่มันไม่ได้ง่ายที่จะให้เขายอมบอก" แสงพูด
"แล้วจะเอายังไงต่อ อีกฝ่ายน่าจะรู้แล้วว่าถูกจับตาดู" ชาติพูด
"บางครั้งสันติอาจไม่ใช่ทางออก จำเื่การโกงเงินจากบ่อนได้ไหม" แสงถาม
"ทำไม จะใช้เื่นั้นไปแบล็กเมล์คนที่ชื่อหลิวอีกรึไง" ชาติยังไม่เข้าใจว่าเพื่อนของเขาจะทำอะไรกันแน่
"ก็ประมาณนั้นแต่ไม่ใช่กับหลิว แต่เป็กับฮัน" แสงพูดจบก่อนที่เขาจะใช้มือถือโทรหาใครบางคน
"นายโทรหาใครนะ" ชาติถาม
"เพื่อนเก่านะ ฉันอยากให้เขาช่วยเช่ารถให้เรานะ" แสงพูด
"เื่แค่นั้นฉันจัดการเองก็ได้มั้ง" ชาติพูด
"เขามีสถานะพิเศษอยู่นะ" แสงพูด
พวกเขาใช้เวลารอวันส่งมอบ พวกแสงไม่รู้ว่าพวกของฮันจะขนของออกจากโรงแรมเอเดนวันไหน และบางทีพวกนั้นอาจเปลี่ยนวิธีส่งของไปแล้วก็ได้ ั้แ่ตอนที่แสงไปเจอฮัน นี่ก็ผ่านไปสองสัปดาห์เต็มแล้วที่อีกฝ่ายยังไม่ได้เคลื่อนไหว แสงกับชาติต้องคอยเปลี่ยนกันจับตาดูหลิว
"นั่นไง หลิวออกมาจากเอเดนแล้ว" ชาติพูด
"โอเค ค่อยๆ ขับรถตามไปกันเถอะ" แสงพูดพร้อมกับติดเครื่องรถ
"แต่จากที่ฉันเห็น วันนี้เ้าั์ไม่ได้ออกมาด้วยนะ หรือพวกมันรู้ตัวแล้ว" ชาติพูด
"ก็อาจจะใช่ ไม่ก็อาจเป็แค่วันหยุดของเ้าั์นั่นก็ได้" แสงพูด ก่อนที่เขาจะเห็นรถของหลิวหยุดจอด
"หลังจากนี้เหมือนเราต้องเดินเท้าเอานะ" ชาติพูด
"ดีสิ นั่งอยู่ในรถจนเมื่อยไปหมดแล้ว" แสงพูด เขาจอดรถก่อนจะเดินตามหลิวเข้าซอยไปเรื่อยๆ
พอแสงกับชาติตามหลิวกับคนคุ้มกันอีกคนทัน หลิวกับคนคุ้มกันก็วิ่งแยกออกไปคนละทาง แถมทั้งสองคนยังถือกระเป๋าที่เหมือนกันคนละใบ แสงรีบพุ่งตัววิ่งตามหลิวพร้อมกับะโบอกให้ชาติไล่ตามอีกคนไป แสงวิ่งตามหลิวไปเรื่อยๆ ระหว่างทางแสงคว้าเอาฝาถังขยะโยนเป็จานร่อนใส่ขาของหลิวจนล้ม
"...แฮ่ก...แฮ่ก... อายุเยอะแบบนี้มันยากที่จะวิ่งแล้วไม่หอบว่าไหม" หลิวพูด
"แฮ่ก... ฉันเห็นด้วย... เอาละ ส่งของมาได้แล้ว" แสงพูด
"รู้ด้วยเหรอว่ามันคืออะไร" หลิวถาม
"รู้แค่ว่ามันสำคัญก็พอแล้ว" แสงตอบ
"ก็จริง แต่ว่าเสียใจด้วยมันไม่ได้อยู่ที่ฉัน" หลิวพูดพร้อมกับเปิดกระเป๋าให้แสงดู ในนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย
"...." แสงไม่ได้ตอบอะไร แต่มีเสียงจากมือถือเขาดังขึ้น
"นายควรจะรับมันนะ" หลิวพูด
"ฮัลโหล ว่าไง" แสงกดรับมือถือ
"หวังว่านายจะมีข่าวดีนะแสง เพราะฝั่งฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่มีของในกระเป๋า" ชาติพูด
"จับตัวเขาไว้ก่อน เพื่อเราใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง" แสงตอบกลับก่อนวางสาย
"ข่าวร้ายเหรอ" หลิวพยายามพูดยั่วยุ
"ก็ไม่ทั้งหมด อย่างน้อยเราก็มีตัวประกันสองคนไว้ต่อรอง" แสงพูด
"หัวหน้าหยางไม่สนใจพวกฉันหรอก" หลิวพูด
"ฉันเชื่อจากเ้าตัวมากกว่า" แสงพูดก่อนที่เขาจะใช้เคเบิลไทร์รัดข้อมือของหลิว
ร้านเสวียนอู่
แสงพาหลิวมาที่ร้านเสวียนอู่ เขาพาหลิวไปนั่งมุมที่ฮันเคยนั่ง ไม่ช้าพนักงานในร้านก็มองมาทางเขาเป็ตาเดียว แสงบอกพนักงานบริการไปว่าขอติ่มซำกับเบียร์ขวดหนึ่งนะ ไม่นานนักฮันก็เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะของแสงกับหลิว
"เอาเหล้าจีนด้วยไหม พอดีฉันสั่งไว้แต่เบียร์นะ" แสงถาม
"ฉันไม่ชอบดื่มตอนคุยธุรกิจ" ฮันพูด
"ขอโทษด้วยครับ หัวหน้าหยาง" หลิวพูด แต่ฮันยกมือให้หลิวหยุดพูด
"ของของฉันอยู่ที่ไหน" ฮันพูด คำพูดของฮันทำให้หลิวใ เขานึกว่าหัวหน้าหยางจะมาแค่ประกันตัวเขา แต่ไม่นึกว่าบัญชีโดนขโมยไปได้
"ฉันไม่ทำธุรกิจเพื่อการกุศล" แสงตอบกลับ
"ถึงคุณอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับน้องของตัวเอง แต่ผมก็ไม่นึกว่าคุณจะใช้วิธีแบบนี้" ฮันพูด
"พอดีมันจนตรอกนะ" แสงตอบ
"ออกจากตำรวจไปหลายปี ไม่นึกว่าจะมีคนคอยช่วยเหลืออยู่อีกนะ ถึงว่าทำไมตำรวจตามหาคุณไม่เจอ" ฮันพูด
"ใช่ ฉันไม่เคยคิดเหมือนกันว่าตัวเองต้องมาหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ แล้วตกลงคุณรู้อะไรบ้าง" แสงพูด
"เื่นี้มันใหญ่กว่าที่คุณคิด หลักฐานที่ผมมีเป็สิ่งเดียวที่ประกันชีวิตผมกับลูกน้องผมได้" ฮันพูด
"มีทางพอช่วยได้ไหม" แสงพูด
"...ในวันที่น้องคุณเข้ามาสืบข่าว เขาได้หลักฐานบางอย่างไป เขาได้ไปก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ฆ่าล้างบ้านนั้น" ฮันพูด
"พอบอกอะไรหลักฐานนั้นได้ไหม" แสงถาม
"เป็ม้วนวิดีโอม้วนหนึ่ง และตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับ ผบก." ฮันพูด
"แล้วรู้ไหมมันอยู่กับใคร" แสงเริ่มร้อนใจ เขาเพิ่งเข้าใกล้ข้อมูลที่สำคัญมากๆ
"ผมบอกข้อมูลบางส่วนแล้ว ต่อไปเป็ฝั่งคุณบ้าง" ฮันพูดพร้อมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
"รอแป๊บหนึ่ง" แสงโทรหาใครบางคน ไม่นานนักก็มีตำรวจนอกเครื่องแบบพาเ้าั์เข้ามาส่งในร้าน
"ขอบคุณมากโชค" แสงพูด
"ด้วยความยินดีครับ" โชคพูดก่อนที่เขาจะเดินกลับออกไป
"ตอนนี้ฉันปล่อยคนของนาย ถ้ารวมกับหลิวแล้วก็ครบสามคน" แสงพูด (หลิวเข้าใจทันทีว่าคนที่ชื่อแสงรู้ว่าพวกเขาพยายามเปลี่ยนวิธีส่งของ เลยขอให้ตำรวจช่วยจับตาดูพวกเขาอีกแรง)
"รู้ด้วยเหรอว่าหลิวเป็เหยื่อล่อ" ฮันถาม
"แค่คิดว่าอาจเป็เพราะนายคงระวังตัวมากยิ่งหลังจากที่เราเจอกันครั้งล่าสุด" แสงตอบ
"ไม่คิดว่าฉันจะแอบเอาของไว้ในรถแล้วให้คนขับรถมาส่งของเองเหรอ" ฮันถาม
"ก็กลัวอยู่ แต่ฉันคิดว่านายอาจไม่มีคนที่ไว้ใจได้มากขนาดนั้น ทุกครั้งที่ส่งของนายจะให้เ้าั์กับหลิวเป็คนส่ง ถ้าเป็ตำรวจคนอื่นนายอาจปลอมตัวเป็คนขับรถแล้วใช้แผนนั้น แต่ครั้งนี้ฉันเคยเห็นหน้านายแล้วมันเลยเสี่ยงเกินไป" แสงตอบ
"มีคนรอดจากคดีฆ่าล้างครัวของสารวัตรตะวัน เป็ผู้ชาย หลังจากจบงานนั้นแทนที่เขาจะส่งหลักฐานให้คนจ้างแต่เขาเลือกที่จะหลบหนี" ฮันพูด
"มีรายละเอียดอื่นอีกไหม" แสงถาม
"เขาเป็คนเมืองตอนใต้ ผิวเข้ม เขาเคยเข้ากองทัพก่อนจะลาออกเป็ทหารรับจ้าง เขามีชื่อว่า ผา อยู่ในกลุ่มทหารรับจ้างชื่อว่า หมอกทมิฬ เขาน่าจะเป็คนสุดท้ายที่เหลือของกลุ่ม" ฮันอธิบาย
"พอบอกได้ไหมว่าจะหาคนที่ชื่อผาได้ที่ไหน" แสงถามเพิ่ม
"ฉันไม่รู้ขนาดนั้น" ฮันตอบ
"อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะให้คนเอาของมาส่งให้ที่ร้าน" แสงพูดก่อนจะลุกเดินออกจากโต๊ะ
"ไม่คิดจะจับพวกเราเหรอ" ฮันถาม
"...ฉันไม่ได้เป็ตำรวจมานานแล้ว" แสงพูดก่อนเดินจากไป
5K
![[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758873761_78716960.webp)
