1 สัปดาห์ต่อมา
“คุณลุงๆ เลี้ยวซ้ายค่ะ เลี้ยวซ้าย” เสียงใสเอ่ยบอกทางอย่างกระฉับกระเฉง
หลังจากที่พวกเราสองฝาแฝดไปหาจ้าวลี่ิในวันนั้นเวลาก็ผ่านมากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว วันนี้คุณพ่อรีบเคลียร์งานที่บริษัทเพื่อที่จะพาพวกเรามาเอาทะเบียนบ้านและของจำเป็ไปสมัครเรียน โดยมีคุณลุงเลขาเป็คนขับรถให้แต่ดูเหมือนเขาจะเป็คนขี้ลืมซะเหลือเกิน! ฉันพึ่งบอกไปหยกๆว่าเลี้ยวซ้ายแต่เขาก็ยังลืม โอ้ย! เหนื่อยใจ
จนในที่สุดเราทั้งหมดก็เดินทางมาถึงที่บ้านหลังเก่า สภาพที่นี่ดูทรุดโทรมกว่าเดิมหลายเท่า ตอนนี้มองดูแล้วน่ากลัวยิ่งกว่าบ้านร้างเสียอีก ฉันและหยางหยางเดินลงจากรถแล้วเข้าไปในตัวบ้านโดยมีคุณพ่อเดินตามหลังพวกเรามา
“แค่กๆ ฮัดชิ้ว” เสียงจามจากสาวน้อยทำให้เขาต้องหันไปมองอย่างฉับพลัน
“ซือซือออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผื่นขึ้นนะ” หลิวลี่หยางเอ่ย
“แพ้ฝุ่นเหรอ?” จ้าวลี่ิถามด้วยใบหน้าสงสัย
“ค่ะ หนู….ฮัดชิ้ว!”
หลังได้ยินเสียงจามอีกคาายทั้งสองจึงพาเธอออกไปรอด้านนอกกับคุณลุงเลขาโดยกำชับไม่ให้กลับเข้ามาอีก
“แล้วที่ผ่านมาเธอไม่แพ้ฝุ่นเหรอ” เมื่ออยู่ตามลำพังจ้าวลี่ิถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ผมทำความสะอาดบ้านอย่างดีทุกวันครับ” เด็กชายตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเพราะกำลังก้มหาของอยู่ เขานั้นไม่รู้ตัวเลยว่าชายผู้มีศักดิ์เป็พ่อกำลังจ้องมองเขาอยู่
จวบจนเวลาผ่านไปสักพักเมื่อหลิวลี่หยางได้ของที่้าแล้ว ทั้งสองจึงเดินออกมาจากตัวบ้านแล้วกลับขึ้นไปบนรถ
“ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย”จ้าวลี่ิเอ่ยถามเด็กทั้งสอง แต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมาเนื่องด้วยตอนนี้พวกเขากำลังจ้องมองบ้านที่อยู่อาศัยมาั้แ่เกิด มันคงเป็เื่ยากที่ต้องทำใจ
“ถ้าอยากมาก็บอก” ประโยคที่เขาเอ่ยออกมานั้นทำฝาแฝดหันขวับกลับมามองด้วยสีหน้าดีใจ
“จริงเหรอคะ/ครับ”
“อืม” มุมปากของเขาเขาโค้งขึ้นมานิดหน่อยเมื่อได้เห็นอาการดีใจของเด็กๆแต่เพียงชั่วครู่เท่านั้นก่อนจะกลับไปราบเรียบดังเคย แต่มีหรือที่เลขาคนสนิทจะไม่สังเกตุ เขาดูออกว่าบอสเริ่มรู้สึกดีกับพวกคุณหนูแล้ว เพราะั้แ่ที่อยู่ด้วยกันมาเขายิ้มแทบจะนับครั้งได้
โรงเรียน E
ฉันรู้สึกเหมือนิญญาจะหลุดออกจากร่างเมื่อจู่ๆคุณลุงเลขาก็ขับรถเข้ามาในโรงเรียนเก่าของพวกเรา แถมคุณพ่อก็ดูจะไม่ติดขัดอะไรด้วย ด้วยความสงสัยฉันจึงถามออกไป
“คุณพ่อคะ เรามาที่นี่ทำไมเหรอคะ”
“เื่ของพวกเธอนั่นแหละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
สิ่งที่เขาพูดออกมาทำเอาฉันหันไปมองหน้าหยางหยางทันควัน แต่สิ่งที่เห็นทำเอาฉันเริ่มหมั่นไส้ เขานั่งเท้าคางแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ไม่ต้องทะเลาะกันเลย เื่นี้ฉันรู้ก่อนเขาจะบอกอีก” เขาเสริม
“พ่อรู้เหรอ” ฉันเอ่ยออกไปแ่เบา
เขาหันกลับมามองหน้าฉันแล้วมือใหญ่ก็เคลื่อนมาลูบที่ศีรษะของฉัน สายตาของเขาอบอุ่นมากจนยากที่จะเชื่อว่าคนตรงหน้าคือตัวร้าย
“พวกเธออยากเข้าไปด้วยมั้ย”
ฉันหันไปมองหยางหยางแล้วสะกิดเบาๆ
""ถ้าอยากไปก็ไป" ได้ยินดังนั้นฉันจึงหันกลับไปตอบเขาอย่างหนักแน่น
“ไปค่ะ” ได้ยินดังนั้นทุกคนในรถก็ใจชื้นขึ้นมาเมื่อรู้ว่าตอนนี้สาวน้อยตรงหน้านั้นไม่ได้มีความกลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
“แต่…” ประโยคต่อมาของเธอทำเอาชายทั้งสามถึงกับชะงัก
“หนูขอแวะไปดูเ้าตูบของคุณยายที่ขายขนมหน้าโรงเรียนก่อนนะคะ แหะๆ” เธอเอ่ยออกมาอย่างเขินอาย
“เดี๋ยวฉันไปด้วย” หยางหยางเสนอตัว
“งั้นเดี่ยวคุณหนูค่อยตามผมกับบอสไปนะครับ” คุณลุงเลขา
พวกเราตอบรับก่อนจะเดินลงจากรถไป ฉันเดินไปจนถึงหน้าโรงเรียนแล้วมองหาเ้าตูบตัวน้อย เ้าตูบเป็สุนัขอายุประมาณสองเดือน แม่ของเ้าตูบคลอดลูกออกมาสามตัว อีกสองตัวมีคนรับไปเลี้ยงแล้วเพราะคุณยายเลี้ยงไม่ไหวส่วนเ้าตูบยังอยู่กับคุณยายเพราะคุณายสงสารที่แม่สุนัขต้องอยู่ตัวเดียว ในตอนที่ยังไม่ทะลุมิติไปฉันก็มาเล่นกับเ้าตูบบ่อยๆจนสนิทกันแล้ว เมื่อเจอแล้วฉันก็เรียกมาหาทันที
“เ้าตูบ มาหาเค้าหน่อย”
สุนัขตัวเล็กสายพันธ์โกลเด้นทรีฟเวอร์วิ่งหางดุกดิกมาหาหลิวลี่ซือด้วยความคุ้นเคย
“น่ารักเนอะ” ฉันหันไปพูดกับหยางหยางซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบ เมื่อเล่นกับเ้าตูบจนพอแล้วพวกเราจึงเดินขึ้นไปหาพ่อและคุณลุงเลขาบนอาคารเรียน
อีกด้านเมื่อมีรถหรูราคาแพงมาจอดที่โรงเรียนทำเอาเด็กๆทุกคนต่างจ้องมองด้วยความสนใจไม่เว้นแม้แต่ แก๊งค์นางมาร
“รถนั่นฉันเคยเห็นในโฆษณา โคตรแพงเลยล่ะ” หนึ่งในสมาขิกแก๊งค์เอ่ยออกมา
“หืม นั่นมันยัยบ้าลี่ซือนี่”
“ว่าไงนะ!” กุ้ยอี้โม่มองไปยังสนามก็ได้เห็นหลิวลี่ซือและหลิวลี่หยางเดินมาคู่กัน ทั้งสองนั้นสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพง จากเด็กผอมแห้งก็ดูมีเนื้อมีหนัง มีออร่าลูกคุณหนู สิ่งที่เห็นทำเอาคนในห้องถึงกับช็อค เมื่อเห็นทั้งสองตั้งท่าจะเดินไปห้องผู้อำนวยการ พวกเธฮจึงรีบวิ่งออกมาดู
สิ่งที่เห็นทำเอาพวกเธอแทบช็อคอีกครั้ง ฝาแฝดทั้งสองที่เคยถูกคนตราหน้าว่าเป็เด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่ บัดนี้กลับกลายเป็อีกคนโดยสิ้นเชิง พวกเธอจ้องมองจนคนทั้งสองเดินเข้าห้องผู้อำนวยการไป โดยที่ทั้งสองไม่แม้แต่จะหันมาสนใจ
ห้องผู้อำนวยการ
“ผมรู้สึกเป็เกียรติอย่างมากเลยครับที่ประธานบริษัทใหญ่อย่างจ้าวกรุ๊ปติดต่อมา ฮ่าๆๆ" เสียงของผู้อำนวยการที่กำลังประจบคุณพ่อ ฟังดูน่ารังเกียจชะมัด
“ว่าแต่ท่านประธานติดต่อมา มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“บอสมาเพื่อ…" ก่อนที่คุณลุงเลขาจะพูดอะไรออกไปฉันและหยางหยางก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน
“นะ…นี่พวกเธอ! กลับมาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้” สีหน้าของเขาดูตื่นตระหนกเป็อย่างมากแต่ก็ไม่วายที่จะไล่พวกเราออกไป
“เอ่อ…ผมต้องขอโทษท่านประธานด้วยนะครับ เด็กสองคนนี้ไม่ใช่เด็กโรงเรียนของผมแต่ชอบเข้ามาก่อกวน ต้องขอโทษจริงๆครับ” เขารีบแก้ตัวเมื่อเห็นประธานจ้าวกรุ๊ปขมวดคิ้วเป็ปม
ก่อนที่เขาจะพูดอะไรไปมากกว่านี้คุณพ่อก็เดินมาทางพวกเรา โอบไหล่ของฉันเอาไว้แล้วประกาศสิ่งที่ทำเอาผู้อำนวยการหน้าถอดสี
“เด็กสองคนนี้เป็ลูกของผม”
เอาสิ้คะะะ
3K
![หยุดรัก, ไม่ให้รัก [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689258192_50843906.webp)
