ตอนที่10 ว่าไงนะ? เหวอสูร?!!!
"อ๊าก!"ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของชายหนุ่มที่ราวกับหมูถูกเชือดดังออกไปทั่วตระกูลฟางก่อนที่จะห่างออกจากตระกูลไปไกลตามทางนั้นร่างของหญิงสาวผู้งดงามพร้อมกับบุรุษที่ถูกหิ้วคอเสื้อด้วยมือข้างเดียวราวกับไม่มีน้ำหนัก
สองคนนี้คือแม่กับลูกกู่เหนียงและฟางเซียนเทียนนั่นเอง
"ทะ ท่านแม่ ท่านจะพาข้าไปที่ใดกัน? อ๊าก!"ความรวดเร็วที่นางเคลื่อนกายนั้นมันยิ่งกว่ารถไฟเหาะหลายสิบเท่าความเสียวที่ฟางเซียนเทียนได้รับนั้นหาประมาณยากเกรงว่าผู้ใดเป็โรคหัวใจคงหัวใจวายตายแน่ๆเมื่อมาอยู่ในสถาการณ์เดียวกันนี้
"เหวอสูร..."เพียงคำเอ่ยสั้นๆแต่ฟางเซียนเทียนราวกับถูกอัสนีฟาดกบาลเอาจริงดิ? นี่จะฆ่าลูกตัวเองจริงๆ!
"ท่านแม่ ท่านจะฆ่าลูกหรือ?! ม่ายนะท่านแม่ อ๊าก!"ฟางเซียนเทียนนั้นเคยได้ยินเื่เล่าว่าเหวอสูรนั้นมันราวกับนรกก็ไม่ปานเพราะมีสัตว์อสูรเต็มไปหมดพวกที่เคยถูกทำโทษร้ายแรงที่รอดมาได้ต่างหวาดหวั่นที่จะกลับลงไปอีกแม้ระยะเวลาจะแค่1อาทิตย์ที่พวกเขาอยู่ที่นั้นก็ทำให้พวกเขาราวกับอยู่ในนรกอันลำบากราวเจ็บร้อยปี
แม้จะไม่ได้มีสัตว์อสูรอะไรทรงพลังแต่ทว่าจำนวนของพวกมันในเหวลึกนั้นกลับเยอะมากการที่จะเอาชีวิตรอดอยู่ในนั้นคือมีวิธีเดียวคือสู้ไปเรื่อยๆจนกว่าจะมีคนลงไปช่วย
พรึบ!
ร่างงดงามมาปรากฏตัวยังปากขอบเหวลึกอันเลื่องชื่อเหวอสูร!
ทัศนียภาพรอบๆนั้นเต็มไปด้วยป่าเขียวอันสวยงามแต่เมื่อมองลงไปในเหวแล้วกลับมืดดำราวกับน้ำหมึก
"ข้าจะทำโทษเ้าหนึ่งวัน!พรุ่งนี้ค่ำแม่จะกลับมารับ"กู่เหนียงกล่าวอย่างโหดร้ายราวกับส่งลูกไปโรงเรียนนางโยนฟางเซียนเทียนลงเหวลึกอย่างไม่มีเยื่อใยแม้แต่น้อยเพราะร่างกายของผู้ฝึกตนตกเหวแค่นี้ไม่ทำให้ตายหรือพิการอยู่แล้วนางเลยโยนฟางเซียนเทียนลงราวกับก้อนหิน...
อ๊าก!
ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนฟางเซียนเทียนถูกกลืนหายไปด้วยความมืดของเหวลึกไม่รู้ว่าเป็ตายร้ายดีอย่างไรแต่ทว่ามีคนปากไม่ตรงกับใจหนึ่งคนกำลังปรากฏเพราะกู่เหนียงนางกล่าวว่าจะมารับพรุ่งนี้แต่ทว่าจนถึงตอนนี้หลายนาทีแล้วนางก็ยังไม่ได้ขยับไปไหนเลยยังยืนอยู่อย่างสงบ
เห็นได้ชัดว่านางเป็ห่วงลูกชายของนางแต่ทว่าก็ต้องทำโทษไม่เช่นนั้นแล้วจะกลายเป็เสียคนเอามากได้...( ท่านแม่ช่างดีเหลือเกิน )
...
อ๊าก! ตุบ!
อั๊ก!
ฟางเซียนเทียนหล่นลงมาในเหวลึกจนถึงพื้นร่างก็จมลงพื้นดินเมื่อหล่นมาถึงและก็เป็ดั่งที่คาดไว้ฟางเซียนเทียนไม่ได้ตายแค่เจ็บเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเพราะร่างกายของผู้ฝึกตนนั้นมันแข็งแกร่งและยืดหยุ่นมากการตกจากที่สูงจึงไม่ใช่เื่ใหญ่โตอันใดแต่ฟางเซียนเทียนก็อดใจหายไม่ได้เพราะเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเช่นโดดลงเหวลึกแบบนี้(ใครมันจะไปเคยฟะ!)
"ถุ้ย! แหวะ! ดินเต็มปากข้าเลยมีแม่โหดแบบนี้ช่างเหนื่อยจริงๆเฮ้อ!"ฟางเซียนเทียนไม่ได้ถือโทษโกรธแม่ของตนเองแต่อย่างใดเพราะเขารู้สึกว่าเป็การสมควรที่เขาจะโดนทำโทษแบบนี้ถ้าเป็ในโลกก่อนของฟางเซียนเทียนการข่มขืนผู้หญิงก็คงติดคุกหัวโตไปแล้วนี่ยังดีโดนขังแค่วันเดียวในเหวลึกแค่นั้น...
"มืดชิปหายเลยที่นี่คงไม่มีผีออกมาหรอกใช่ไหม?"ฟางเซียนเทียนลูบแขนตัวเองเพราะความรู้สึกเย็นะเืเริ่มเข้าปกคลุมร่างกาย
เขาเคยได้รับรู้ว่าเหวอสูรนั้นมันเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมายแต่ทำไมมันถึงดูเงียบผิดปกติเมื่อเขาลงมา?
"มันแปลกมากหรือไอ้พวกที่เล่านั่นมันแต่งเื่ให้ดูน่ากลัวและทำให้ตัวเองดูเจ๋งกันไม่เห็นจะมีสัตว์อสูรออกมาให้สู้เลยแม้แต่ตัวเดียว"ฟางเซียนเทียนมีการมองเห็นที่ดีมากในตอนนี้แม้ในที่มืดเขาก็ยังเห็นได้ลางๆว่ามีวัตถุใดรอบตัวหรือไม่หรือสัญญาณของสิ่งมีชีวิต
ติ้ง!
[ ตรวจพบสิ่งมีชีวิตค่อนข้างแข็งแกร่ง ]
[ กำลังตรวจสอบ...]
[ อสูรวิวัฒนาการนางแมงมุมใยแสงร่างมนุษย์ ] [หมายเหตุ : นางแมงมุมใยแสงร่างมนุษย์แต่่ก่อนเป็เพียงสัตว์ธรรมดาแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้วิวัฒนาการแต่ก็ไม่ได้แข็งแแกร่งมากนัก ]
[ ระดับปราณทองแดงขั้นที่ 6 ]
"นางแมงมุมใยแสงร่างมนุษย์?"ฟาเซีียนเทียนตััวตั้งตรงเขาเตรียมพร้อมรับมือเพราะตอนนี้แม้เขาจะมองเห็นเพียงลางๆแต่ตอนนี้กลับมีสถานะของสิ่งมีชีวิตปรากฏขึ้นมาราวกับเกมแสดงตำแหน่งให้ฟางเซียนเทียนอย่างชัดเจน
ฟิ้ว!
"เห้ย!"ฟางเซียนเทียนที่กำลังจ้องไปสถานะของสิิ่งมีชีวิตที่แสดงนัั้นก็พลันเห็นแสงพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วแต่ประสาทััของเขาก็ยอดเยี่ยมสามารถเบี่ยงตัวหลบออกมาได้ทัน
ฟางเซียนเทียนหลบแสงนั้นพ้นก็พลันมองไปยังสิ่งที่พุ่งผ่านตนไปมันคือเชือกสีขาวไม่สิใยขนาดใหญ่สีขาวที่เปล่งแสงจนบัดนี้ที่ที่มืดมนต์กลับกลายเป็สว่างขึ้นมา
"หุหุ...มนุษย์หลบการจู่โจมของข้าได้ด้วยหรือนี่่"เสียงไพรเราะนุ่มนวลน่าลุ่มหลงดังขึ้นส่งผลให้ฟางเซียนเทียนหันไปหาที่มาของเสียงนั้น
"..."ฟางเซียนเทียนฉับพลันที่หันไปตามที่มาของเสียงนั้นก็พลันตะลึงจนพูดไม่ออกดวงตาของเขาเบิกกว้าง
"นะ....นางฟ้า..."ฟางเเซียนเทียนเอ่ยพร้อมสูดหายใจเข้าลึกที่ปรากฏให้เขาเห็นในตอนนี้คือร่างของหญิงสาวที่งดงามมากมันมีออร่าเปล่งประกายออกมาราวกับนางฟ้าในนิยายก็ไม่ปานเมื่อแสงกระทบ
นางอยู่ในร่างที่เปลือยเปล่าไม่ได้ปิดบังไว้เลยแม้แต่น้อย...
หน้าอกอันสมบูรณ์กำลังกระเพื่อมตามแรงหายใจของนางที่เข้าออกผิวขาวเนียนดุจหยกนั้นชวนน่าดึงดูด...ยอดปทุมถันสีชมพูสวยงามตั้งชูชันราวกับว่าจะท้าทายฟางเซียนเทียนให้เข้าไปดูดดื่ม!
ดวงตาคมใสสุกสกาวงอนอย่างล่อลวงบุรุษผมสีขาวยาวสลายพริ้วไหวไปมาราวกับมีชีวิต
"แม่นางเ้าสนใจมาเล่นโยคะกับข้าหรือไม่?"ฟางเซียนเทียนแม้จะตื่นตะลึงแต่ทว่าต่อมความหื่นกามของเขาก็ะเิออกมาชักชวนหญิงสาวเบื้องหน้าเล่นโยคะอย่างไม่อ้อมค้อม
"หืม?...โยคะคืออันใด? เ้าอยากเล่นกับข้าเล่นอย่างไร?"ใบหน้างามพร้อมขมวดคิ้วมนุษย์เบื้องหน้านางช่างประหลาด...ชักชวนนางละเล่นอะไรก็ไม่ทราบ....
จบ...โปรดติดตามตอนต่อไป...
น้องหนี...55
2K
