เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ

“มีใครอยู่ไหมคะ?! พี่พยาบาลคนสวย! พี่พยาบาล! กรี๊ด~ ฉันคันไปหมดแล้ว! มีผดขึ้นเต็มเลย กรี๊ด ๆ!!!” จู่ ๆ เสียงเรียกร้อนรนก็ดังลั่น ทำให้พยาบาลรีบขอตัวออกไปโดยไว จนสุดท้ายในห้องก็เหลือเพียงสองคน

เนญ่า Talk

“เอามาค่ะ” เมื่อพี่พยาบาลหน้าสวยเดินออกจากห้องไปแล้วฉันก็แบมือไปทางคนหน้าหวานที่เอาแต่พึมพำวิธีการทาอยู่คนเดียวไม่หยุด

“อะไร?” คนถูกฉันขัดจังหวะย่นคิ้วมองมาทำเหมือนไม่เข้าใจว่าฉันกำลังต้องการอะไร ทำให้ฉันเลิกสายตาไปที่เจลดังกล่าว

“อยู่นิ่ง ๆ ไปเหอะน่า อย่าดื้อให้มาก” เขาเดินไปลากเก้าอี้ที่พี่พยาบาลเคยใช้นั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันตามเดิม หลังจากเจ้าเก้าอี้ตัวนี้ถูกเตะไปอยู่อีกทางในจังหวะที่มีเสียงโวยวายจากด้านนอก

“พี่นั่นแหละที่ดื้อ กลับไปเรียนได้แล้วค่ะ เนบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวทำเอง” ฉันพยายามเอื้อมไปแย่งเจลมาจากเขา แต่ก็ดันพลาดจนกลายเป็นว่ากอดคออีกฝ่ายเข้าเต็ม ๆ เท่านั้นไม่พอ ข้างแก้มนิ่มดันไปถูกับแก้มเขาด้วย เล่นเอาใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

“ใครกันแน่ที่ดื้อ” พูดจบเขาก็ส่ายหัวให้ขณะที่ฉันรีบกลับมานั่งที่เดิมแล้วก้มหน้ามองหน้าตัก ปล่อยให้ใบหน้ามันร้อนฉ่าต่อไปเรื่อย ๆ แบบที่ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาเขาอีก

“สรุปจะบอกได้ยังว่าใครมันเป็นคนทำ” อาการทำตัวไม่ถูก คงมีแต่ฉันที่เป็นคนเดียวสินะ เพราะดูจากท่าทางของอีกฝ่ายแล้วเขากลับปกติกว่ามาก แถมยังเอาแต่อ่านฉลากหลังเจลไม่เลิก สนใจแต่เจลจนน่าหงุดหงิด

“รู้ไปแล้วมันจะได้อะไรอะ? ทีตอนมือเนเต็มไปด้วยพลาสเตอร์พี่ยังทำเป็นไม่สนใจอยู่เลย ชิ!” ประโยคแรกฉันเอ่ยถามเขาด้วยใบหน้าหน้าตาย ส่วนประโยคสุดท้ายเลือกหันมองทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์แทน

“ขอโทษ ตอนนั้นพี่นึกว่าน้องได้แผลจากงานฝีมือ” คนพูดเอาแต่ก้มหน้ามองรอยช้ำพร้อมแสดงท่าทางยึกยักไม่ยอมจัดการทาเจลให้สักที

เขาพูดขอโทษอีกแล้ว และทุกครั้งที่พูด ฉันมองออกว่าเขาพูดจากใจจริง จู่ ๆ มุมปากมันก็อยากยกยิ้มขึ้นมา แต่ก็ต้องห้ามใจไว้เพราะกลัวว่าเขาจะเงยขึ้นมาเห็นซะก่อน

“อะ...เอามาเหอะน่า เนทาเอง” เขาคงรังเกียจรอยพวกนี้หรือเปล่าถึงได้ลังเลที่จะแตะมัน แต่ก็นะ เบื้องหลังของเขาถ้าได้แผลประเภทนี้มาคงไม่รักษาด้วยตัวเองหรอก น่าจะมีลูกน้องช่วยนั้นแหละ

“เรานี่ พูดไม่รู้เรื่องนะ” คาแรกเขาดูหงุดหงิดจนต้องเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตารำคาญให้ แต่เหมือนจะคิดได้ว่าตัวเองกระแทกเสียงก็เลยลดระดับเสียงและเลิกทำสีหน้าไม่พอใจไป

“รีบ ๆ บอกมาได้แล้วว่าใครทำ อย่าเปลี่ยนเรื่อง” เขาก้มหน้าลงที่เดิมพร้อมบีบเจลออกมาทาให้อย่างเบามือ เบาจนฉันต้องก้มมองบ้าง ว่านี่ทาให้แล้วงั้นเหรอ

“คนทำถูกพักการเรียนไปแล้ว เนไม่อยากพูดถึง” ฉันไม่สามารถบอกได้ว่ารอยนี้ใครเป็นคนทำ นอกจากโยนความผิดไปให้ผู้หญิงพวกนั้นแทน เพราะยังไงพวกเธอก็ถูกลงโทษอยู่แล้ว ถึงจะรู้สึกผิด แต่จะไม่ขอโทษหรอกนะ

“งั้นเหรอ” เขาไม่พูดอะไรมากนอกจากเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทาอย่างเดียว แม้ในใจมันจะแอบคาดหวังว่าเขาจะโมโหกว่านี้

แต่ก็นะ...เป็นผู้ชายที่คาดเดาทิศทางได้ยากจัง ตอนแรกดูเหมือนโกรธจนฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปขณะหนึ่ง ทว่าพอตอนนี้เห็นเขานิ่งราวหินที่ตั้งอยู่บนภูเขา ใจมันก็หวิว ๆ ยังไงไม่รู้

สารภาพได้ไหมว่าเคยมีความคิดปัญญาอ่อนเข้ามาในหัวด้วยนะว่าหากฉันบอกเขาไปว่ารอยนี้ได้มาจากชายที่ชื่อไนซัสซึ่งเป็นพี่ชายของฉันเอง เรื่องราวหลังจากนี้มันจะเป็นยังไงต่อ? เขายังอยากจะมานั่งทาแผลให้ศัตรูตัวเองอีกไหม หรืออาจจะผลักฉันออกไปด้วยความรังเกียจแล้วก็ได้

“เจ็บหรือเปล่า?” ระหว่างที่ฉันกำลังอยู่ในความคิดของตัวเอง นัยน์ตาน้ำตาลเข้มก็จ้องมองมาให้ต้องเบือนหน้าหนี กลัวเจ้าตัวจะรู้ว่าฉันแอบมองอยู่

มืออีกข้างกำที่วางแขนแน่น ปากเริ่มขบเม้มเล็กน้อย ในขณะที่อกซ้ายก็เอาแต่เต้นแรงไม่หยุด จนเสียงตุบ ๆ ดังออกมาให้ได้ยิน เพราะแบบนั้นเลยทำให้ทั่วหน้ามันร้อนไปหมด

“หน้าแดงจัง ไม่สบายด้วยหรือเปล่าเนี่ย?” สัมผัสนุ่มแตะลงมาบนหน้าผากจนต้องหันกลับไปมองอย่างลืมตัว และพบว่าระยะห่างของใบหน้าเราสองคนมันช่าง... -///-

“มะ...ไม่ใช่! เนแค่ร้อน แค่ร้อนค่ะ!” ฉันรีบเอามือข้างที่วางอยู่บนที่วางแขนผลักดันหน้าอกแกร่งอย่างลืมตัว จนจังหวะเต้นตุบ ๆ ที่เคยอยู่บนหน้าอกย้ายที่ไปอยู่ตรงฝ่ามือแทน

เผลอแตะตัวเขาจนได้ แถมเนื้อตรงนั้นของเขามันแข็งแรงจนความคิดไม่ดีวาบเข้ามา ภาพเสื้อตาข่ายสีดำตัวนั้นมันกลับมาหลอกหลอนอีกแล้ว

“ร้อนเหรอ?” เขาละสายตาออกจากฉันหันมองแอร์เครื่องใหญ่ที่ติดอยู่ในห้องนี้ ในห้องที่มีพื้นที่แค่สิบห้าตารางเมตร

เนเอ่ย เน งามหน้าไหมละ

“แฮะ ๆ พอดีเนขี้ร้อนน่ะคะ” ฉันแกล้งเอามืออีกข้างขึ้นมาพัดเบา ๆ จังหวะที่คนหน้าหวานหันกลับมามอง

“ทีหลังไม่ต้องแต่งหน้าแล้วนะ” มือนิ่มยกขึ้นมาปัดปรอยผมที่ปกหน้าฉันอยู่ออกอย่างเบามือ ก่อนรูปตาทรงรียาวจะกระพริบตาเป็นจังหวะระหว่างมองสำรวจทั่วหน้าของฉัน

“ไมอะ เนไม่สวยเหรอ?”

“ถ้าพี่บอกไม่สวย น้องจะตีพี่เหรอครับ” คนเจ้าเลห์ส่งรอยยิ้มที่เห็นแล้วน่าหงุดหงิดมาให้ ก่อนมองมืออีกข้างที่เตรียมการรออยู่ก่อนด้วยสายตารู้เท่าทันฉันว่ากำลังคิดทำอะไร

“ช่วยแกล้งไม่รู้สักวันมันจะตายเหรอคะ” ว่าจบก็ถอนหายใจก่อนเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อสายตาเจ้าเล่ห์นั้นกำลังทำให้ฉันเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง

ไหนจะรอยยิ้มน่ารักกระชากใจนั้นอีก ยอมรับว่าเขาหน้าหวานหน้าหล่อราวเทพสร้าง และต่อให้มีนิสัยแย่แค่ไหน ถ้ามานั่งยิ้มตาหวานใส่กันมันก็ต้องมีใจบางกันบ้างนั้นแหละ

“แล้วเราอะ จะเอาแต่หันหนีอีกกี่รอบฮึ? ไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าพี่จะตอบว่ายังไง?” น้ำเสียงทุ้มที่เจือแววขี้เล่นดังขึ้นใกล้ ๆ ไอร้อนจากปลายนิ้วหนังด้านที่สัมผัสเบา ๆ บนกรอบหน้าฉัน ขณะที่เจ้าของมือถือวิสาสะทัดผมที่ปรกใบหูออกให้ ราวกับเขาไม่ได้สนใจว่าการกระทำของเขาจะทำให้หัวใจฉันเต้นแรงแค่ไหน

ฉันรีบหันกลับไปมอง ดวงตาสบกับสายตาเจ้าเล่ห์นั่นเพียงชั่ววินาที ก่อนจะยกมือปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เหลือค้างอยู่บนผิว

เขาเป็นอะไรของเขา เอาแต่แตะเนื้อต้องตัวฉันอยู่ได้

“ยะ...อยากตอบอะไรก็ตอบไปเถอะคะ!” ฉันขยับถอยหนีจนแผ่นหลังมันแนบเข้าหาพนักที่นั่งในเวลาไม่กี่นาที

“พี่จะบอกว่าทั้งสวยแล้วก็น่ารัก เพราะงั้นอย่าแต่งหน้าอีก” ฉันลืมเรื่องการทำตัวไม่ถูกไปทั้งหมดเพื่อมาสนใจไอ้ประโยคแปลกประหลาดนี้

“พูดตามพี่ว่า ‘เข้าใจแล้วค่ะ’ เร็ว” จากนั้นก็เริ่มมาบังคับฉันหน้าตาเฉย

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เรื่องได้แก่...

เรื่องที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เรื่องที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เรื่องที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅

เรื่องที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ