บทที่ 11 นับเป็เพื่อนได้ด้วยเหรอ
"แม่คะ !" ถังซีเหมียนรีบกอดแขนสวี่กว่างเฟินไว้แน่น แล้วออดอ้อนเหมือนเด็ก ๆ
"แม่คะ ฉันคิดถึงแม่จังเลย !"
สวี่กว่างเฟินถึงกับพูดไม่ออก...
เมื่อเข้ามาในบ้าน ฉู่เจียงหรงรีบชงน้ำตาลให้ "มา ๆ เรารอพวกเธอตั้งนานแล้วดนี้ย ฉันบอกว่าไม่ต้องรีบไปรับหรอก แต่เจียงชวนใจร้อนกินข้าวเที่ยงเสร็จก็รีบวิ่งไปเลย..."
ฉู่เจียงชวนกระแอมสองทีด้วยท่าทีเก้อเขิน
"น้าคะ !" น่าน่าวิ่งมากอดขาถังซีเหมียน "ความลับของพวกเราสำเร็จแล้วหรือเปล่า ?"
ถังซีเหมียนพยักหน้าแรง ๆ
"สำเร็จแล้ว !"
เธอซื้อผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปองผ้า แม้จะแพงกว่าห้าฟิน แต่สะดวกกว่ามาก !
"แม่คะ นี่เป็กระดูกหมูที่ฉันซื้อมา" ถังซีเหมียนหยิบข้าวของออกมาทีละชิ้น "อันนี้เป็นมผงสำหรับเสริมร่างกายให้น่าน่า ผ้าสำหรับตัดเสื้อผ้าให้พวกแม่ และลูกอมที่เพื่อนร่วมงานให้มา..."
ตอนนี้เธอไม่มีคูปองเหลือมากนัก ของที่ซื้อมาอาจจะแพงหน่อย อาหารก็ต้องกินที่ โรงอาหาร ดังนั้นของบางอย่างจึงดูไม่ค่อยจำเป็นัก
พอถึงสิ้นเดือน เธอจะได้รับคูปองข้าวยี่สิบจิน คูปองน้ำมันครึ่งชั่ง และเงินห้าสิบหยวน
"ทำไมซื้อของแพงแบบนี้ล่ะ นมผงก็ต้องหลายหยวนแล้วยังผ้าอีก..."
"ฉันทำงานพิเศษหาเงินมา ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกค่ะ !" ถังซีเหมียนยิ้มพลางชงนมผงให้น่าน่าหนึ่งชามเล็ก "น่าน่าขาดสารอาหารมาั้แ่เด็ก ฉันเป็น้าสะใภ้ของเธอ การให้มากหน่อยก็เป็เื่ที่สมควรแล้วค่ะ"
สวี่กว่างเฟินเงียบไป แม้ในใจจะรู้สึกเสียดายเงิน แต่ก็รู้ว่าหลานสาวร่างกายอ่อนแอ จริง ๆ
"แม่ครับ เงินไม่ได้มาจากการเก็บออม แต่มาจากการหามาได้" ฉู่เจียงชวนพูดประโยคที่ถังซีเหมียนเคยบอกเขา
สวี่กว่างเฟินจ้องลูกชายด้วยสายตาตำหนิ
ตอนกินข้าวเย็น น้ำซุปกระดูกต้มส่งกลิ่นหอมกรุ่น และรสชาติก็กลมกล่อมไม่น้อย
ทุกคนในครอบครัวกินจนอิ่มหนำสำราญ
ฉู่เจียงชวนบอกว่าหลังจากกินยา และคอยนวดขาบ่อย ๆ ขาของเขาก็ใช้งานได้ดีกว่าเดิม แต่ถ้าเดินเร็วก็ยังรู้สึกไม่สบายเท่าไหร่
หลังจัดการข้าวของเรียบร้อย ถังซีเหมียนก็หยิบเงินที่เหลือออกมา "เงินที่ฉันหาได้ทั้งหมดสิบแปดหยวน ใช้ไปไม่ถึงสิบเอ็ดหยวนหยวนตอนนี้เหลือเจ็ดหยวนยี่สิบห้าเฟินค่ะ"
สวี่กว่างเฟินไม่แม้แต่จะมองและทำเพียงพยักหน้า "เธอเก็บไว้เองเถอะ ยามเดินทางต้องมีเงินติดตัวเผื่อมีเื่ฉุกเฉินจะได้มีเงินไว้จัดการ !"
ฉู่เจียงหรงชมถังซีเหมียนยกใหญ่แล้วให้ทั้งสองคนรีบไปพักผ่อน
ตกกลางคืน ถังซีเหมียนยังคงนวดให้ฉู่เจียงชวนตามปกติ แต่จู่ ๆ เขาก็โอบกอดเธอไว้
"คะ ?" ถังซีเหมียนงงเล็กน้อย เธอนั่งลงบนเตียงตามแรงดึงของเขา
"คุณรีบร้อนอะไร ? ฉันไม่ได้จะวิ่งหนีสักหน่อย แต่ว่า...พวกเราไม่ต้องรีบมีลูกใช่ไหม ?"
ดวงตาของฉู่เจียงชวนสว่างวาบขึ้นทันที
"งั้นคุณ...ก็ไม่ได้ปฏิเสธสินะ"
ถังซีเหมียนหัวเราะ "ก็ไม่ปฏิเสธนะ เพราะยังไงฉันไม่ขาดทุนหรอก !"
ฉู่เจียงชวนรีบกอดภรรยาไว้แน่น เขาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่
"ขอบคุณที่ยอมอยู่เคียงข้างผมนะ ถึงแม้ก่อนหน้านี้คุณจะทำไม่ดี แต่ตอนนี้ก็ชดใช้หมดแล้ว”
“ขอบคุณที่ยอมรับคนไม่สมบูรณ์แบบอย่างผม ไม่รู้จะแสดงออกยังไง แต่ผมจะดีกับคุณไปตลอดชีวิต”
ถังซีเหมียนเงยหน้าขึ้น ประคองใบหน้าของสามีไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจ
"เจียงชวน ก่อนหน้านี้ฉันโง่จริง ๆ ตอนนี้...ฉันเป็ของคุณแล้ว ชาตินี้ ชาติหน้าก็จะเป็ของคุณคนเดียว"
ดวงตาของฉู่เจียงชวนแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็เพราะคำพูดของเธอ หรือเพราะตัวเขาเอง
ถังซีเหมียนนึกถึงภาพที่เห็นหลังจากตายในชาติก่อน หัวใจพลันเ็ปขึ้นมา เธอกอดเอวเขาแน่นขึ้น
บางทีเธออาจจะตกหลุมรักเขาโดยไม่รู้ตัวก็ได้...
ตอนนี้ท้องฟ้าสว่างแล้ว แต่คนทั้งสองในห้องยังไม่มีใครขยับตัว
ฉู่เจียงชวนที่ปกติหลับไม่ลึก เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วแต่ก็ยังไม่ลุกไปไหน เขามองคนในอ้อมกอด ขณะที่แสงอาทิตย์อาบไล้ลงบนเรือนร่างหญิงสาว
ผมดำสยายยุ่งเหยิง ใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อ คิ้วเล็ก ๆ ขมวดแน่น
มือของเธอวางพาดอยู่บนเอวของเขา ให้ความอบอุ่นและนุ่มนวล
เขาถึงกับไม่อยากจะเชื่อว่ามือเล็ก ๆ ที่นุ่มนิ่ม และคล่องแคล่วคู่นี้เป็มือที่ทำให้พวกหลูเอ้อร์หูต้องร้องโอดโอย
นึกถึงภาพนั้นแล้ว ฉู่เจียงชวนก็หัวเราะพรืด
"อืม" ถังซีเหมียนขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะกอดเขาแล้วหลับต่อ
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็ใกล้เที่ยงแล้ว ถังซีเหมียนลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปล้างหน้า พอกลับมาก็เห็นฉู่เจียงชวนกำลังจัดที่นอนอยู่
"มีอะไรเหรอ ?" เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้
ฉู่เจียงชวนยิ้ม "ไม่มีอะไร แค่อยากเก็บไว้"
บนที่นอนสีเหลืองอ่อนยังมีคราบเืติดอยู่ทำเอาถังซีเหมียนหน้าแดงก่ำ
"ทำไมไม่บอกฉันก่อน..."
"คุณสวยมากเลย" ฉู่เจียงชวนกอดเธอแล้วจูบอย่างแ่เบา "จริง ๆ นะ"
ถังซีเหมียนชายตามองเขาด้วยความรู้สึกหวานซึ้ง
ดวงตาของฉู่เจียงชวนเต็มไปด้วยความรัก และทะนุถนอม
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะตกลงเร็วขนาดนี้ ตอนนี้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน !
ฉู่เจียงหรงและสวี่กว่างเฟินอยู่ที่บ้านเย็บเสื้อผ้าเกือบเสร็จแล้ว น่าน่าเล่นเรียงก้อนหินอยู่ในลานบ้านคนเดียว ส่วนถังซีเหมียนกับฉู่เจียงชวนกันไปที่ทุ่งนา
ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ขณะที่ทั้งคู่เดินอยู่บนถนนก็เจอกับฟางเจวียนพอดี
ฟางเจวียนมองฉู่เจียงชวนที่ตอนนี้เดินได้อย่างมั่นคงแล้ว ดวงตาแสดงความหลงใหล ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วหันไปยิ้มให้ถังซีเหมียน
"เหมียนเหมียน ตอนนี้เธอเก่งมากเลย เอ่อ ที่ทำงานของพวกเธอยังขาดคนอยู่ไหม ? ฉันไปทำงานที่นั่นได้หรือเปล่า ?"
ถังซีเหมียนยิ้มออกมาเป็รอยยิ้มที่แฝงความรังเกียจ และอันตราย "แต่ที่ทำงานของฉันต้องจบมัธยมปลายเป็อย่างต่ำนะ เธอคงไปไม่ได้หรอก !"
ฉู่เจียงชวนกุมมือภรรยาไว้ "ถ้าเธออยากไปก็ไปถามเองสิ !"
พูดจบก็จูงมือถังซีเหมียนเดินจากไป
แต่ฟางเจวียนกลับคว้าแขนถังซีเหมียนไว้
"เหมียนเหมียน เธอช่วยถามให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ ? ถึงจะเรียนแค่ประถม แต่ฉันก็ไม่ได้แย่กว่าเธอนะ !"
ถังซีเหมียนสะบัดมือออก "งั้นเธอก็ไปถามเองสิ ฉันก็แค่พนักงานใหม่ เื่นี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย !"
"แต่เราเป็เพื่อนสนิทกันนะ !"
"เธอเหรอ ?" ถังซีเหมียนหันกลับมา สายตาคมกริบดุจใบมีด "แบบเธอนับว่าเป็เพื่อนด้วยเหรอ ?"
ฟางเจวียนรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบคอไว้ พยายามอยู่นานก็ไม่สามารถเปล่งคำพูดใดออกมาได้
ขณะเดียวกัน ถังซีเหมียนกับฉู่เจียงชวนก็เดินห่างออกไปไกลแล้ว
ในใจของฟางเจวียนเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน !
เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ถังซีเหมียนเป็อะไรไป ทำไมถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ! ความสัมพันธ์ของเธอกับฉู่เจียงชวนก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ว่า...
ทำไมถึงเป็แบบนี้กันนะ !
หรือเป็เพราะการเกิดใหม่ของเธอทำให้เส้นเื่เปลี่ยนไปจากเดิม ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากสิ่งที่ควรจะเป็
ไม่ ! เธอจะไม่มีวันยอมรับมันแบบนี้เด็ดขาด !
ฉู่เจียงชวนต้องเป็ของเธอ และตำแหน่งสะใภ้ตระกูลฉู่ต้องเป็ของเธอเท่านั้น !
แม้ว่าถังซีเหมียนจะดูแปลกไปบ้าง แต่สุดท้ายก็สู้กับเธอที่กลับชาติมาเกิดไม่ได้แน่ !
‘์ให้ฉันกลับชาติมาเกิด แน่นอนว่า้าให้ฉันเปลี่ยนแปลงชีวิตเดิม ๆ !’
ฟางเจวียนตัดสินใจแล้วหมุนตัวไล่ตามทั้งสองคนไป
"เหมียนเหมียน ! ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกฉันเหรอว่าเซี่ยเหวินปัวดีกับเธอมาก แล้วทำไมตอนนี้เธอถึง..."
ถังซีเหมียนหันขวับกลับไป ดวงตาจ้องมองฟางเจวียนที่ยังคงพูดจาไร้สาระด้วยสายตาเยียบเย็น
ฟางเจวียนใ "ธะ...เธอมองฉันแบบนั้นทำไม..."
"เื่ที่เซี่ยเหวินปัวใจดี ฉันจำได้ว่าเธอเป็คนพูดนะ เธอพูดถึงแต่ว่าตระกูลเซี่ย ดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ แถมยังตั้งใจมาพูดต่อหน้าฉัน ทั้งยังบอกอีกว่าเจียงชวนไม่รู้สึกอะไรกับฉัน ทั้งหมดนี่เธอเป็คนพูดเองไม่ใช่เหรอ ?!"
500
