Engineering วิศวะนำพารัก

        บทที่5

                      (จับสายรหัส)

        เมื่อรถเคลื่อนเข้ามาจอดในมหาลัย  ผมและเก้าก็ลงจากรถเพื่อเตรียมไปทำกิจกรรมทันที มีความรู้สึกแปลกๆไม่อยากอยู่บนรถนานๆ

        “เดี๋ยววันนี้เลิกทุ่มนึง  มารอกูที่รถนะเดี๋ยวกูไปส่ง” เสียงของพี่สิงห์เอ่ยก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้พวกผมยืนงง นึกจะไปก็ไปอะไรของเขากัน

        “น้องๆคะมาทางนี้เลยค่ะ” เสียงของพี่ๆสันทนาการเอ่ยเรียกผมสองคนจึงเดินไปตามเสียงเรียกทันที

        พลั่ก

        ร่างของผมปะทะเข้ากับใครคนใดคนนึงอย่างจังจนทำให้ร่างของผมล้มลงกับพื้น

        “เดินเหี้ยไรของพวกมึงเนี่ย”ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรออกมา  เสียงของคนที่ชนผมก็เอ่ยอย่างหงุดหงิด

        “ไอ้คริสเป็นไรเปล่าวะ”  ไอ้เก้าส่งมือมาเพื่อที่จะพยุงผมเพื่อจะลุกขึ้น

        “ผมขอโทษด้วยนะครับ”เมื่อลุกขึ้นได้ ผมจึงเอ่ยขอโทษคนที่ผมเดินชนทันที

        “แม่งเดินไม่ดูทาง” เขายังเอ่ยด้วยความหงุดหงิดพลางปัดฝุ่นที่เลอะเสื้อช็อปสีแดง

        “เพื่อนผมก็ขอโทษแล้วไงพี่จะเอาไรอีก”เก้าเอ่ยเสียงเข้ม นานๆทีผมจะเห็นมันทำหน้าตาแบบนี้อ่ะ ดูน่ากลัวแปลกๆ

        “ขอโทษแล้วมันหายป่ะวะ”พี่เขากระชากคอเสื้อเก้าจนเก้าตัวลอยไปตามแรงกระชาก

        “เห้ยไอ้ฮอตมึงใจเย็นก่อน น้องมันขอโทษแล้ว” เสียงของเพื่อนของพี่ที่ชื่อฮอตเอ่ย

        “มึงดูหน้าไอ้เหี้ยนี่ดิ”พี่ฮอตเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะผลักไอ้เก้าลงพื้น จนผมต้องรีบปรี่ไปพยุง 

        “มึงจำไว้เลยนะกูเจอมึงที่ไหนกูไม่เอามึงไว้แน่” พี่ฮอตเอ่ยพลางชี้หน้าไอ้เก้า ก่อนจะเดินออกไป

        “กูงงว่ะพี่เขาเดินชนกู แต่ทำไมไปหาเรื่องมึงวะ” ผมหันไปถามไอ้เก้า

        “กูรู้จักแม่งมาก่อนเคยมีเรื่องกันอ่ะ ไปเหอะ” ว่าพลางก็ล็อคคอผมให้เดินตามมันไป

        เหล่าเฟรชชี่ปีหนึ่งมากมายต่างนั่งเรียงแถวเพื่อรอพี่ๆมาทำกิจกรรม  นี่ก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว พี่ๆสันทนาการยังไม่มากันเลยสักคน

        “นี่ๆนายชื่อไรอะ” ไอ้เก้าหันไปถามผู้ชายคนนึงที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆผม

        “เราเหรอ”ว่าพลางชี้มือเข้าหาตัวเอง

        “เออนายนั่นแหละ”

        “เราชื่อฮอล”ว่าพลางส่งยิ้มบางๆให้ผม

        “เราชื่อเก้านะนี่ชื่อคริส คืนนี้ว่างปะ” ไอ้เก้าเอ่ยแนะนำตัวก่อนจะเอ่ยถาม

        “คืนนี้พวกรุ่นพี่ชวนกินเหล้าน่ะไปด้วยกันไหม” ฮอลเอ่ยชวน

        “น่าเสียดายเราไม่กินเหล้าอ่ะ”ผมเอ่ยพลางยิ้มให้เล็กน้อย

        “มึงไม่กินไปเป็นเพื่อนกูก็ได้กูอยากกินพอดี” ไอ้เก้าเอ่ยแทรก

        “งั้นคืนนี้รอหน้าคณะนะสองทุ่มจะมารับ” ฮอลเอ่ย

        ยังไม่ทันที่เราสามคนจะได้คุยต่อพวกพี่ๆที่ใส่เสื้อช็อปสีแดงที่พวกผมเจอรวมทั้งพี่สิงห์ก็เดินเรียงแถวกันเข้ามา 

        “เอาล่ะครับวันนี้พี่ๆสันทนาการของพวกคุณติดสอบ พวกเราเลยมาทำกิจกรรมกับพวกคุณแทน”

        “กิจกรรมในวันนี้คือการจับพี่รหัสปีหนึ่งแถวแรกเดินออกมาจับฉลากด้วยครับ” เสียงพี่สิงห์ตะโกนดังลั่นห้อง พี่เขาทำหน้าเรียบนิ่งแต่ก็ดูเท่ห์ไปอีกแบบแฮะ

         ผมลุกขึ้นและเดินตามเพื่อนๆแถวที่หนึ่งไปเพื่อจับพี่รหัส   จนกระทั่งถึงคิวผมระหว่างที่ผมกำลังจะจับกระดาษนั้น ผมรู้สึกว่ามี สายตาคู่นึงกำลังจ้องผมอยู่และเมื่อหันไปมองเจ้าของสายตาคู่นั้นก็ เบือนหน้าหนีไป

        “ชักช้าทำอะไรให้มันเร็วๆหน่อยครับ” เสียงของพี่สิงห์เอ่ยตะคอกทำให้ผมสดุ้งเล็กน้อย

        “ขวัญอ่อนชิบหาย”พี่สิงห์เอ่ยพึมพัมเบาๆพลางยิ้มมุมปาก  

        ผมได้กระดาษคำใบ้เรียบร้อยจึงกลับมานั่งที่และคลี่กระดาษเพื่อดูคำใบ้

        ‘หล่อไม่มากแต่ท่ายากพี่เยอะ ปล.สายกิจกรรมคนที่เด่นๆอ่ะ’