ตอนที่ 26 ประวัติศาสตร์ดินแดนเวทมนตร์
*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****
แม้หนังสือเล่มนี้จะชื่อว่าประวัติศาสตร์เวทมนตร์ แต่มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงศาสนาจักรและขั้วอำนาจอื่นๆ ที่ส่งผลกระทบต่อกัน
หนังสือเล่มนี้ได้บันทึกประวัติของเวทมนตร์ยุคใหม่เท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วเวทมนตร์ยุคโบราณยังคงเป็ปริศนาที่นักเวททุกคนยังต้องค้นหามาจนถึงทุกวันนี้
เวทมนตร์ยุคเก่าและเวทมนตร์ยุคใหม่ ทั้งสองแตกต่างกันแต่ก็มาจากรากเดียวกัน
ความแตกต่างของทั้งสองก็คือเวทมนตร์ยุคเก่านั้นจะใช้การร่ายบทเวทเป็การบริกรรมคาถา ซึ่งคาถาแต่ละถาคาที่ใช้จะต้องมีความสอดคล้องกับพลังเวทของผู้ใช้ อย่างไรก็ตามการใช้เวทมนตร์ยุคเก่านั้นมีความไม่เสถียรอยู่มาก การจะใช้คาถาเวทได้สำเร็จหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความเชี่ยวชาญของผู้ใช้ อีกทั้งมันยังมีความเสี่ยงสูงที่จะใช้ร่ายคาถาจนเสียชีวิต
เรียกได้ว่าเวทมนตร์ยุคเก่าแม้จะทรงพลัง แต่ก็อันตรายแฝงอยู่มากเช่นกัน
แตกต่างจากเวทมนตร์ยุคใหม่ที่มีความเสถียรในการใช้คาถาเวท เพราะผู้ใช้ไม่จำเป็ต้องร่ายคาถา แต่สิ่งที่พวกเขาต้องทำนั้นคือการสลักคาถาเข้าไปในวงเวทของตัวเอง
ผู้ใช้เวทมนตร์ทุกคนไม่ว่ายุคเก่าหรือยุคใหม่ล้วนมีวงเวทภายในร่างกายเป็ของตนเอง แต่พวกเขากลับมีการใช้งานที่แตกต่างกัน
ผู้ใช้เวทยุคใหม่จะสลักคาถาเวทเข้าไปในวงเวทของตนเองตรงๆ ทำให้การใช้งานมีความแม่นยำและมีความเสถียรที่แน่นอน เว้นแต่จะเป็คาถาเวทระดับสูงที่มีความซับซ้อนจนถูกขัดจังหวะได้
เพราะเหตุนี้ผู้ใช้เวทยุคใหม่จึงมีจำนวนถาคาเวทที่ใช้ได้จำกัด นักเวททุกคนจะต้องพิจารณาเป็อย่างดีว่าจะสลักคาถาเวทใดลงไป
แตกต่างจากผู้ใช้เวทยุคเก่าที่ใช้ถาคาเวทได้มากมาย แต่โอกาสที่จะใช้สำเร็จนั้นต่ำมาก
อย่างไรก็ตามเวทมนตร์ยุคเก่านั้นหายสาบสูญไปเป็ส่วนใหญ่มาหลายหมื่นปีแล้ว ผู้ที่จะใช้เวทมนตร์ยุคเก่าจึงมีอยู่น้อยมาก และส่วนใหญ่มักจะอาศัยอยู่นอกดินแดนเวทมนตร์ เพราะคนในดินแดนเวทมนตร์ล้วนเป็นักเวทยุคใหม่ทั้งสิ้น
หนังสือประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มนี้ยังมีความคิดเห็นส่วนใหญ่ที่ว่าที่มาของเวทมนตร์ บางทีอาจจะมาจากพลังของปีศาจหรือเทพก็เป็ได้ ซึ่งนั่นเป็เื่ที่ไม่มีใครพิสูจน์ได้
“ไม่คิดเลยว่าท่านคาริเปร์ จ้าวแห่งรูนจะยอดเยี่ยมเพียงนี้ เขาไม่เพียงศึกษาพลังเวทโบราณ แต่ยังสร้างตารางรูนออกมาจนใช้เป็การคำนวณรูนศาสตร์ในปัจจุบันอีกด้วย” เมอร์ลินกล่าวชื่นชม
ภายในหนังสือเล่มนี้ยังกล่าวถึงผู้โดดเด่นในด้านเวทมนตร์หลายคน และแต่ละท่านล้วนเป็ผู้ยิ่งใหญ่ในแต่ละสาขาของเวทยาศาสตร์ทั้งสิ้น
ยิ่งเมอร์ลินได้รับรู้เขาก็ยิ่งชื่นชม ไม่เท่านั้นความรู้ในหัวของเขายังสามารถประมวลได้ถึงความสำคัญนักเวทยาศาสตร์แต่ละคน อีกทั้งยังได้รับรู้ถึงวิวัฒนาการของเวทมนตร์ยุคใหม่
“ดินแดนเวทมนตร์เป็สถานที่ที่มอบความเท่าเทียมมากกว่าที่คิด ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะล้มล้างระบบศักดินานับั้แ่ก่อตั้งดินแดน แต่ถึงอย่างนั้นเหล่าขุนนางก็ยังคานอำนาจกับฝ่ายเวทมนตร์อยู่จนกลายเป็อัศวินปกป้องประเทศ หากฉันยังอยู่ที่เดิมฉันคงคิดไม่ออกแน่ว่าการให้คนธรรมดาขึ้นมาเป็ผู้นำนั้นจะมีหน้าตาเป็อย่างไง ที่นี่ได้เปิดโลกของฉันมาก”
เมอร์ลินััได้ถึงความศิวิไลซ์ของที่นี่
ดินแดนเวทมนตร์ถูกแบ่งออกเป็ร้อยประเทศ ในตอนที่พวกเขาอพยพมาที่นี่ ไม่เพียงแค่เหล่านักเวทเท่านั้น แต่ยังมีชาวบ้านและเหล่าขุนนางที่ออกห่างจากศาสนาจนถูกกล่าวหาว่าเป็พวกนอกรีตอพยพมาที่นี่ด้วย
ดังนั้นที่นี่จึงไม่ได้มีแค่นักเวทเท่านั้น แต่ยังมีทั้งคนธรรมดาและอัศวินรวมอยู่ด้วย
แต่การอยู่ร่วมกันของคนหมู่มากยิ่งมากปัญหา หลังจากหลายพันปีผ่านไปพวกเขาไม่ได้กลมเกลียวเหมือนเดิม
หลายกลุ่มตั้งตนเป็กษัตริย์ผู้ครองเมือง ตั้งอาณาจักรของตนเองขึ้นมา ทำเหมือนตอนอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาเริ่มแย่งชิงทรัพยากร ขยายอำนาจอาณาเขตของตนเองทำตัวเป็ผู้ล่าอาณานิคม โดยมีเหล่านักเวทเป็กำลังเสริม
ในยุคแรกนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหล
แต่ต่อมาแิทางเวทยาศาสตร์นั้นได้เปลี่ยนผู้คน มันทำให้พวกเขารู้ว่าไม่มีใครสูงส่งกว่าใคร จึงเกิดเป็าล้มล้างอำนาจในยุคต่อมา
ระบบกษัตริย์และศักดินาถูกล้มล้าง ประชาชนลุกขึ้นมามีอำนาจเหนือเผด็จการ
อาณาจักรที่เป็คำเรียกขานเดิมถูกทิ้งและเปลี่ยนเป็ประเทศ ซึ่งแต่ละประเทศจะมีคัดเลือกประชาชนขึ้นมาเป็ผู้นำของพวกเขา
อย่างไรก็ตามแม้จะก่อตั้งประเทศได้สำเร็จ แต่ในเื่ทรัพยากรก็ยังเป็ปัญหา โดยเฉพาะหินเวทหรือผลึกเวทมนตร์ที่ใช้อำนวยความสะดวกในเื่ต่างๆ แต่ละประเทศก่อาแย่งชิงทรัพยากรกันอีกครั้ง
จนกระทั่งประเทศใหม่ประเทศหนึ่งได้ก่อตั้งขึ้น นั่นก็คือ “สภาเวทมนตร์” มันเกิดขึ้นจากการรวมตัวของเหล่านักเวท ซึ่งแม้จะเป็ประเทศเล็กๆ แต่ก็มีอำนาจเหลือประเทศใดๆ ซึ่งทั้งหมดนี้เพราะการสนับสนุนจากเหล่านักเวทและนักวิชาการเวททั่วดินแดน ทำให้ประเทศเกิดใหม่อย่างสภาเวทมนตร์กลายเป็ั์ใหญ่ที่สามารถหยุดาที่เกิดขึ้นได้
เหตุผลหลักๆ ก็คือนักวิชาการเวทเหล่านี้ได้สร้างนวัฒกรรมใหม่ๆ ขึ้นมา จนผลิตอุปกรณ์เวทมนตร์ มหาค่ายกล หรือแม้แต่คาถามหาเวท
ในเหตุการณ์ครั้งหนึ่งสภาเวทมนตร์ได้แสดงอำนาจของนวัฒกรรมของพวกเขาโดยการทำลายนับสิบประเทศด้วยการโจมตีเดียว พลังอำนาจของมันสร้างความหวาดสะพรึงให้กับประเทศต่างๆ จนไม่กล้าเป็ศัตรูหรือก่อเื่วุ่นวายขึ้นมา
ปัจจุบันนี้จึงเหลือประเทศอยู่ในดินแดนนี้แค่หนึ่งร้อยประเทศเท่านั้น
ด้วยการจัดการของสภาเวทมนตร์ทำให้ายุติและไม่เกิดขึ้นอีก ประเทศที่เหลือจึงเล็งเห็นถึงอิทธิพลของนักวิชาการ
นับั้แ่นั้นมาพวกเขาจึงส่งเสริมการสร้างความรู้ให้กับประชากร โรงเรียนและมหาวิทยาลัยมากมายโผล่ขึ้นเป็ดอกเห็ด
แม้ดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้จะมีเพียงร้อยประเทศ แต่ในปัจจุบันพวกเขากลับมีมหาวิทยาลัยเวทมนตร์นับพันแห่ง
ยุคแห่งการศึกษาจึงเริ่มต้นขึ้นเพราะเหตุนี้
แม้ว่าผู้คนจะกริ่งเกรงในพลังรบของอัศวินและนักเวท แต่พวกเขาก็ยำเกรงในตัวของนักวิชาการเวทที่โดดเด่นมากกว่า
ซึ่งแน่นอนว่าศาสตราจารย์ออสตินที่เป็พ่อบุญธรรมของเมอร์ลินในตอนนี้ก็เป็หนึ่งในนั้น
8K
