ผมตื่นขึ้นมาด้วยฝันร้ายที่ผมคิดว่ามันจะต้องเกิด และมันก็เกิดจริงๆ ผมวนเวียนคิดถึงว่าทำไมเราไม่ทำอย่างนั้นนะ ถ้าเราเปลี่ยนวิธีการพูดผมคงไม่ต้องมาเดือดร้อนขนาดนี้ คิดแต่น่าจะทำในตอนนี้ ตอนที่ไม่มีโอกาสแล้ว ช่างไร้สาระเสียจริง ผมพยายามข่มตานอนต่อ แต่คงไม่ไหว ยิ่งทำยิ่งทำให้ผมคิดแย่ลง ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเตรียมตัวเข้าสัมภาษณ์งานวันนี้ มันต้องไม่ล้มเหลว มันจะต้องดีขึ้น ผมได้แต่ภาวนาแบบนั้น
8:00
ผมที่กำลังเดินทางไปสัมภาษณ์งานั้แ่ 8 โมง ฝนกลับเทลงมาเหมือน้าอะไรบางอย่าง อยากจะเยาะเย้ยซ้ำเติม หรือร่วมกันร้องไห้แทนฉันนะ คงไม่ใช่หรอก ใครๆ ก็รู้ดี ฉันก็อยากร้องไห้เป็ทางที่ท่วมทั้งแบบนี้มั้ง แต่มันคงรู้สึกแย่มากๆ ที่จะต้องมารู้ว่า น้ำตาของเราทำร้ายคนอีกแล้ว เหมือนที่ฉันตอนนี้กำลังชุ่มเปียกด้วยฝนจากบนฟ้า เขาจะรับรู้ไมนะว่าเรากำลังลำบากอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก มุ่งเดินฝ่าฝนและน้ำที่รอการระบายจนรองเท้าเปียกไปหมด แต่ผมก็ต้องไป เพราะถือเื่การตรงเวลาที่สุด
10:12
พี่คนสัมภาษณ์งานเขาใจดีสุดไปเลย อยากข่วยเหลือเรามากจนหาสาขาที่ใกล้ๆ ได้ เขารับเราเข้าทำงานแล้ว แต่ฉันก็ยังรู้สึกกลัวสุดๆ อยู่ดี เลยละว่าจะทำพลาดอีกไม แต่ไม่เป็ไร เราจะพยายามถึงที่สุด เราจะเงียบ และทำงานของเราไป จะพูดยามจำเป็ เพื่อไม่ให้ใครได้เดือดร้อนหรือรู้สึกแย่กลับเราอีก แต่ก่อนอื่น ได้เวลาบริจาคผมแล้วสินะ จะไปทันนัดไมเนี้ย
11:00
อาษา ไปทันอย่างหวุดหวิด ให้ตายสิ ไม่ชอบเลยแบบนี้ แต่จะว่าไป ร้านช่างไม่เหมือนกับร้านตัดผมเสียจริงๆ แต่อย่างน้อย จนไม่น่าไว้ใจสุดๆ เหมือนบ้านที่มีสวนจิบกาแฟมากกว่า แต่ไหนๆ ก็มาแล้วก็ได้แต่ต้องทำเท่านั้น แอบเสียดายตังเกือบพันเหมือนกัน แต่ทำไงได้ เราสัญญาแล้วว่าจะทำ ยังไงก็ต้องทำ
12:00
ที่น่าแปลกกว่าคือช่างตัดผม เขาช่างก็เลือกทรงผมให้ตรงกับเราจริงๆ แถมเทคนิคยังมืออาชีพอีก สภาพร้านที่สงบผ่อนคลายพร้อมเพลงแจ๊ส เบาๆ ทำเอาง่วงเสียแล้วสิแต่ก็.. ปล่อยให้เขาจัดการเลยละกัน เสร็จจากนี้ก็คงต้องไปเปิดบัญชีรับเงินและตรวจสุขภาพสินะ ี้เีจังนะ เดินทางในกรุงเทพนี้มันบั่นทอนใจสุดๆ เลย
13:20
หวา ธนาคารนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ ระบบทำเยอะมากเลยแถม จุกจิกเยอะด้วย แอปก็ไม่เหมือนที่อื่น แปลกตาจริงๆ แต่เริ่มเหนือยแล้วสิเสร็จจากนี้ก็ต้องไปตรวจสุขภาพอีก เดินทางทั่วเลย อยากนอนจัง... จะเสี่ยงไปตรวจเลยดีไหมนะนี้ก็บ่ายแล้ว เสร็จอีกทีจะมันก่อนรถติดไมนะ แต่ถ้าอย่างน้อยทำจะได้ว่างทั้งวันพรุ่งนี้ แต่ี้เีจัง...
13:40
เอาวะ อย่างน้อยเหนือยก็เหนือยทีเดียว เหนือยให้ใจจะขาดไปเลย! ลองฝืนสักนอยจะเป็ไรไป ไหนๆ ก็ต้องรู้สึกแบบนี้ตอนทำงานอยู่แล้ว สู้ละนะ! เพื่อจะได้พักผ่อนใจ
16:10
ตอนแรกนึกว่ามาตรวจสุขภาพทีนี้จะนานเสียอีก เร็วกว่าที่คิดนะใช่เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ เอง แบบนี้กลับห้องสบายใจแล้วละ ทันชั่วโมงรถติดอย่างสบายๆ เลย จนมานึกได้ว่า
"ลืมกินข้าว..... ถึงว่าทำไมเหนื่อย"
17:20
อา ถึงห้องสักที ทั้งคิดถึงและโดดเดี่ยว ที่นั่งที่เคยมีคนเล่นคอมกลับว่างเปล่า เสียงเพลงแจ๊สยุคโด่งดัง ก็ไม่ได้ยินมันเสียแล้ว ห้องที่เคยเต็มไปด้วยสีสัน กลับมืดเทาอย่างน่าใจหาย ช่างเป็ห้องที่เต็มไปด้วยอารมเช่นเดิมจริงๆ ไม่อยากทิ้งมันไปเลย... จะว่าไป เรายังยึดติดกับมันอีกนะ เหมือนโดนแฟนทิ้งเลยให้ตายสิ นอนพักสักนอยดีกว่า
18:57
อา ฝันอีกแล้ว ฝันถึงว่าเราฝันร้าย ฝันว่าเรากลับมาเป็เหมือนเดิม ชีวิตที่เราพบเจอแค่ฝันร้าย แต่กลับเป็เื่จริง ฉันจะต้องทรมานแบบนี้ไปนานขนาดไหนกันนะ ฮา เหงาจัง ทำไรกินดีละเนี้ย
21:24
ผมที่ยังไม่ได้กินข้าวและมัวแต่นั่งเขียนเื่ราวของตัวเองดั่งนิยายของคนแต่งสักคนที่ช่างจะคิดผล็อตออกมาได้ และแน่นอน ยังไม่ได้กินข้าวเลยเช่นกัน...