EP4 : คนที่ยิ้มอยู่หลังม่าน
ค่ายชั่วคราวเขาพยูง
บ่ายแก่ ๆ
คเชนทร์นั่งถอดชิ้นส่วนปืนพลังงานบนโต๊ะไม้
สายตาเขาเหลือบไปเห็นไพรวัลย์กำลังนั่งเงียบ ๆ
ใช้ผ้าขาวม้าห่อะุทีละนัด
พึมพำอะไรบางอย่างเบา ๆ
“นายกำลัง…สวดอะไรอยู่”
คเชนทร์ถาม
ไพรวัลย์ไม่เงยหน้า
“คาถา”
“…”
คเชนทร์หยุดมือ
“ะุมันฟังภาษาอะไร”
ไพรวัลย์ยิ้มมุมปาก
“ภาษาคนที่ไม่อยากตาย”
ไอริชที่กำลังเช็ดอุปกรณ์หัวเราะเบา ๆ
“เขาไม่ได้ล้อเล่นนะคเชนทร์
โลกนี้ บางอย่างไม่ต้องเข้าใจ
แค่ใช้ให้ถูกจังหวะก็พอ”
คเชนทร์ส่ายหน้า
“โลกฉัน เรามีสูตร มีหลักฐาน มีตัวเลข”
ไพรวัลย์เงยหน้าขึ้น
ดวงตาเขานิ่งแต่มีแววท้าทาย
“โลกผม
ถ้าไม่เชื่ออะไรเลย
คุณจะไม่มีวันรอดจากของที่คุณยังอธิบายไม่ได้”
เขายกะุขึ้นให้ดู
หัวะุเงินสลักอักขระบาง ๆ
“นี่ผมปลุกเสกเอง”
เขาพูดเหมือนบอกว่าเื่ธรรมดา
“ยิงโดน…มันหยุด”
คเชนทร์เลิกคิ้ว
“ไม่มีหลักฟิสิกส์รองรับ”
“แต่ศพมันหยุดดิ้น”
ไพรวัลย์สวนกลับทันที
ไอริชหลุดหัวเราะ
“โอเค ๆ ใจเย็นทั้งคู่
ถือซะว่าเป็…อัปเกรดแบบอนาล็อก”
คเชนทร์ถอนหายใจ
“ฉันไม่ได้ว่า
แค่ไม่ชินที่ต้องพึ่ง…สิ่งที่ไม่เข้าใจ”
ไพรวัลย์เก็บะุเข้าซอง
“เด็กยุคใหม่มักคิดแบบนั้น
จนกระทั่งของพวกนั้นช่วยชีวิตคุณ”
เขามองตรงไปที่คเชนทร์
“แล้วคุณจะเลิกถาม”
มนัสวิ่งเข้ามาพร้อมแฟ้มหนา
เหงื่อแตกเต็มหน้า
“ผม…ผมเรียบเรียงข้อมูลเสร็จแล้วครับ!”
คเชนทร์เงยหน้า
“ใช้เวลาสามชั่วโมง?”
มนัสยิ้มเจื่อน
“เครื่องคิดเลขผมถ่านหมด…”
คเชนทร์เอนหลังพิงเก้าอี้
“โลกฉัน AI ใช้เวลาสามวินาที”
มนัสทำหน้าอยากร้องไห้
“งั้น…โลกคุณก็ดีจังนะครับ”
ไอริชตบไหล่มนัส
“ไม่เป็ไร
อย่างน้อยคุณก็ยังมีดินสอ
โลกเราบางทีดินสอก็แพงกว่าปืน”
นุชนั่งเงียบอยู่ใต้ต้นไม้
สายตามองไปยังแนวเขา
เธอสะดุ้งอีกครั้ง
“เขามาอีกแล้ว…”
ดร.พรทิพย์รีบเข้ามา
“ใคร”
“คนเดิมค่ะ”
นุชกลืนน้ำลาย
“ใส่สูท
ยืนเหมือนดูละคร
เขาพูดว่า…”
เด็กสาวหยุด
เสียงเธอเบาลง
“ข้อมูลจากสนามจริง…น่าพอใจ”
คเชนทร์กำหมัด
“ภาษาเดียวกับพวกที่โลกฉันเจอ”
ไพรวัลย์หยิบปืนขึ้น
“งั้นมันไม่ใช่แค่นักวิทยาศาสตร์”
ไอริชมองขึ้นไปบนเขา
“แต่มันคือคนคุมเกม”
คณะเล็ก ๆ เคลื่อนเข้าไปตามพิกัดที่นุชชี้
ถ้ำหินปูนซ่อนอยู่หลังน้ำตกบาง ๆ
กลิ่นสารเคมีลอยปะปนกับกลิ่นธูป
คเชนทร์หยุด
“นี่มันห้องทดลอง”
ไพรวัลย์มองโต๊ะบูชา
มีหัวกะโหลกสัตว์
ยันต์
และอุปกรณ์โลหะจากต่างดาว
“…นี่มันลูกผสม”
เขาพูด
“ทั้งของนอกโลก
ทั้งของไสยศาสตร์”
คเชนทร์หันมามอง
“อย่าบอกนะว่า—”
ไพรวัลย์ยิ้มบาง
“ผมเคยบอกแล้ว
โลกนี้มันไม่เลือกข้าง”
เสียงปรบมือดังขึ้นช้า ๆ จากเงามืด
ชายในสูทสีเทาเดินออกมา
รอยยิ้มสุภาพ
ดวงตาเ็า
“น่าสนใจจริง ๆ”
เขาพูด
“คนจากอนาคต
กับนายพรานยุคเก่า
มาเจอกันในป่าที่ผิดยุคผิดโลก”
คเชนทร์ยกปืน
“คุณเป็ใคร”
ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น
“แค่…ผู้ดูผลลัพธ์”
ไพรวัลย์ขึ้นลำปืน
“ผมไม่ชอบคนดูเฉย ๆ”
ชายในสูทยกมือ
ม่านแสงแปลก ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา
“แล้วเราจะได้เจอกันอีกครับ”
เขาพูด
“ในระดับที่…เดิมพันสูงกว่านี้”
แสงวาบ
เขาหายไป อย่างน่าตื่นตะลึง
แต่คเชนทร์กับไอริชไม่แปลกใจ เหมือนเคยเห็นจนชินชา
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
คเชนทร์สบถเบา ๆ
“ฉันเกลียดคนยิ้มแบบนั้น”
ไพรวัลย์หัวเราะในลำคอ
“เดี๋ยวคุณจะชิน
คนแบบนี้…
มักตายยาก”
ไอริชมองทั้งสองคน
“รู้สึกไหม
ว่าเรากำลังจะทำงานด้วยกันอีกนาน”
คเชนทร์ถอนหายใจ
“ถ้าต้องเลือก
ฉันขอเลือกคนที่มีะุแต่ยังเชื่อคาถา”
ไพรวัลย์ยิ้มกว้าง
“ดี
เพราะผมก็ยังไม่เชื่อเทคโนโลยีคุณเท่าไหร่”
ทั้งสองมองหน้ากัน
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
Next EP5 : ะุเงินกับสมการเื
2K
