เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

          และแล้ว เสียงหวาน โวยวายเหมือนเด็ก ก็ดังออกมาจากห้องน้ำ

        “คอฉัน…เป็นรอยแดงหมดเลย!” น้ำเสียงตกใจแต่แฝงความเขิน

        เมื่อ อันนามองที่กระจกในห้องน้ำและเห็นจ้ำแดงที่ลำคอระหงจากรอยจูบดูดดื่มของเขา

        ทำเอาพีท ที่นั่งอยู่บนเตียงนอน ยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก อย่างอดไม่ได้

        “ทำไงดี เดี๋ยวมีคนเห็น!” เธอพึมพำราวกับเด็กน้อย

        เขาได้ยินเสียงฝักบัวปิดตามมา ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าเบา ๆแล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกช้า ๆ

        อันนา เดินออกมาในสภาพหน้างอน ริมฝีปากเชิดเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ

        แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือ ผิวกาย เปล่งปลั่งอมชมพูจากไออุ่นของการอาบน้ำ

        ผมยาวสลวยที่เปียกหมาดถูกรวบขึ้นหลวม ๆเผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว ปลายผมชื้นแตะไล้ต้นคอเบา ๆดึงสายตาของ พีท ราวกับถูกสะกด

        เขาเผลอกลั้นหายใจชั่วครู่

        “คนใจร้าย…นาย” อันนา บ่นเบา ๆก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เอามือแนบต้นคอตัวเองเบา ๆบังรอยแดงที่มองเห็นได้ชัดในกระจก

        “คอแดงหมดเลย ทำไงดีนะ...” เธอพึมพำแววตาเต็มไปด้วยความกังวลแต่ก็ดูเขินไม่เบา

        พีท เอนตัวพิงหัวเตียงอย่างสบายใจ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์

        “ก็ไม่ต้องออกไปไหน...อยู่กับฉันทั้งวันก็หมดเรื่อง” เขาตอบหน้าตาย

        อันนา เบิกตาโต “นาย…ฉันต้องไปสอบนะ!”

        พีท ยิ้มแล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอเบา ๆ ดึงให้เธอนั่งลงบนตัก “ถ้ากลัวคนเห็น...คราวหน้าต้องเตือนฉันก่อนนะว่าตรงไหนห้ามจูบ เพราะฉันอดจูบเธอไม่ได้หรอกนะ”

        “พีท!”

        “แต่ตอนนี้...” เขากระซิบชิดใบหู

        “ยังอยากดูเพิ่มอีกนิดได้ไหม ว่าตรงไหนแดงบ้าง จะได้จูบที่อื่นแทน”

        หลังจากโดน พีท แซวจนหน้าแดง อันนา ก็ลุกพรวดจากตักเขา

         ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าเครื่องสำอางของตัวเองแล้วเดินไปที่หน้ากระจก

        “คนบ้า…อายคนอื่นเค้านะ” เธอบ่น ขณะนั่งลงหน้ากระจกเปิดพาเลตต์คอนซีลเลอร์กับรองพื้นออกมาอย่างตั้งใจ

        พีท มองเธอด้วยรอยยิ้มขำ ๆ ขณะเธอทาคอนซีลเลอร์ตรงต้นคออย่างพยายามค่อย ๆ แตะเบา ๆ แล้วใช้ฟองน้ำเกลี่ยสีให้กลมกลืน แต่ไม่ว่าจะทาแค่ไหนรอยแดงก็ยังปรากฏอยู่จาง ๆ เหมือนร่องรอยของความลับที่ยังไม่ยอมจางหาย

        “อื้อ... ยังเห็นอยู่เลย” อันนา เบ้ปาก ตากลมโตหรี่มองกระจกด้วยความกังวลใจพลางยื่นหน้าขยับซ้ายขวา หวังจะหามุมที่รอยจะไม่สะท้อนแสง

        พีท เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเธอในกระจกสายตาเขามองรอยที่เธอพยายามปิดไว้ แต่ในมุมของเขามันกลับดูน่ารักอย่างแปลกประหลาด

        “เห็นไม่ชัดหรอก... นอกจากคนที่รู้ว่าอยู่ตรงไหนน่ะนะ”เขาตอบเสียงทุ้มข้างหู เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาก้มลงมาใกล้ ลำคอระหง

        “ฉันอยากดูใกล้ๆ ว่า... ควรจะฝากรอยตรงอื่นแทนไหมครั้งหน้า” เขากระซิบเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ ทำที่เหมือนจะก้มลงมาจูบที่ลำคอเธออีกครั้ง

        อันนา หันขวับมามองเขา หน้าแดงแจ๋ “หยุดเลยนะ!”

        เธอ เอามือดันหน้าเขาไว้เบา ๆ แล้วหันกลับไปที่กระจก ถอนหายใจอีกทีเมื่อเห็นรอยที่ยังไม่หายดี

          เขาแกล้งกวนใจเธอแล้วก็พาร่างสูงเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง

        อันนา เร่งการแต่งตัวของเธอเอง เพราะเวลาเข้าห้องสอบใกล้เข้ามาทุกขณะ

        เธอ ก็หยิบชุดนักศึกษามาสวมด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วกระโปรงพลีตสีดำเข้ารูปพอดีตัวช่วยขับเรียวขาให้ดูโดดเด่นเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมเรียบร้อยจนถึงคอกลับเผยความอ่อนโยนผ่านปลายนิ้วที่เก็บทุกรายละเอียด

        กรอบแว่นเ ที่ขาแว่นบิดเบี้ยวเล็กน้อยยังคงวางอยู่บนใบหน้าหวานราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเธอที่เขาจำได้ดี

        เธอแต่งหน้าเพียงบางเบา แก้มระเรื่อด้วยสีชมพูอ่อนและริมฝีปากบางถูกแต้มด้วยลิปสติกสีเดียวกันแผ่วเบาราวกับกลีบดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานยามเช้า

        แต่เธอก็ยังกังวลกับรอยแดงระเรื่อที่ปรากฏบนลำคอระหงอยู่

        พีท นอนเอนตัวอยู่บนเตียง มองกิจกรรมที่เธอกำลังทำ

        เขารู้สึกว่าทุกอิริยาบถของเธอช่างน่ามองเกินบรรยาย

        เขาไม่รู้ว่าตัวเองมองเธออยู่นานแค่ไหน รู้แค่ว่าไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย

        ผิวเนียนนั้น ดวงตาคู่นั้น ริมฝีปากบางที่เธอชอบเม้มเบา ๆตอนใช้สมาธิ—ทุกอย่างของเธอดูลงตัวจนเขาแทบไม่อยากให้เช้านี้หมดไป

        “…อ้าว แล้วชุดนักศึกษากับกางเกงและเอ่อ…กางเกงในของเขาล่ะ?” อันนา นึกขึ้นได้

        เธอชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากะพริบสองสามครั้งเหมือนกำลังประมวลความคิด

         แล้วก็รีบพุ่งไปในห้องน้ำ คว้าชุดทั้งหมดของพีท ขึ้นมา ทั้งเสื้อเชิ้ต กางเกง กางเกงใน  — ทุกชิ้นเธอรวบใส่ตะกร้าผ้า

        “เดี๋ยวฉันเอาชุดของนายไปซักแห้งก่อนนะนายอาบน้ำไปก่อนก็ได้นะ!” เธอพูดเร็วจี๋ราวกับจะกลบเกลื่อนความเขินแล้วก็รีบหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง

        แต่เสียงทุ้ม ๆ ของ พีท ดังขึ้นตามหลัง

        “ไม่เขินแล้วสินะ…หยิบของฉันได้หมดทุกชิ้นแล้วสิ”

        เขาเอ่ยแซวเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากดวงตาที่ทอดมองแผ่นหลังของเธอเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกบางอย่างที่เก็บเงียบไว้

        อันนาชะงักไปครู่ ก่อนจะหันขวับมามองเขา หน้าแดงแจ๋

        “นายไม่ต้องพูดแล้ว! เดี๋ยวจะให้เอาไปซักเองเลยนะ!”

        ร่างบางรีบกอดตะกร้าแน่นเหมือนโล่กำบังแล้วรีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่รอคำตอบ

        ทิ้งให้ พีท ยืนอยู่กับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของตัวเอง

        เขายิ้ม พลางยกมือขึ้นลูบต้นคอตัวเองเบา ๆ

        “แบบนี้แหละ...น่ารักดี” เขาชอบบรรยากาศแบบนี้เหลือเกิน...

        การได้อยู่ในห้องเดียวกันกับเธอ ในเช้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำและความอบอุ่นของคนที่เขาอยากดูแล

        พีท เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

        ไอน้ำอุ่นเริ่มคลุ้งเมื่อเขาเปิดฝักบัวเสียงน้ำกระทบพื้นกระเบื้องดังสม่ำเสมอ

        แผ่นหลังของ พีท เผยให้เห็นกล้ามเนื้อชัดเจนใต้ผิวที่เปียกชื้นร่างกายเขาสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยเส้นสายของความแข็งแรง—ไหล่กว้างหน้าท้องแบนราบมีกล้ามเนื้อพอเหมาะ ไม่ได้เกินพอดีแต่ก็พอให้รู้ว่าเขาไม่ได้ปล่อยปละละเลยตัวเอง

        เขา ยกมือเสยผมเปียกไปด้านหลังปล่อยให้น้ำไหลลงมาจากเส้นผมไล่ลงมาตามคอ ไหล่ หน้าอก จนถึงแผ่นหลัง

        “เธอนี่น่ารักนะ…อันนา”เขาพึมพำกับตัวเองขณะใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นสะอาดถูตัวเบา ๆ

        แม้จะอยู่คนเดียวในห้องน้ำ แต่ภาพของอันนาที่ ยืนหน้างอน หน้าแดงก็ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

        พีท ยิ้มบาง ๆ มุมปากพลางส่ายหน้า

        ใครจะไปคิดว่าฉันจะมายืนยิ้มอยู่ในห้องน้ำเพราะแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นกังวลกับรอยแดงบนคอ...

        น้ำยังคงไหลริน ชำระความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมรัก

        เมื่ออันนา กลับมาพร้อมชุดนักศึกษาของเขาที่ถูกซักแห้งเสร็จ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่ม บ่งบอกถึงความสะอาดแม้จะชุดจะยับอยู่แต่เขาก็มองว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

        พีท จัดการสวมใส่เสื้อผ้า ที่สะอาดแล้วจากการซักแห้ง เขาจัดทรงอย่างไม่รีบร้อนหน้ากระจกสะท้อนภาพของชายหนุ่มที่ดูหล่อเหลา

        พีท ยืนอยู่ข้างเธอในความเงียบงัน แสงไฟในห้องตกกระทบใบหน้าของเขาเป็นมุมเฉียงเผยให้โครงหน้าคมชัด ราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อน จมูกโด่งรับกับแนวคิ้วเข้มตัดกับดวงตาคมลึกที่แม้ไม่หันมามองเธอโดยตรงแต่กลับสะท้อนประกายอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเกินต้านทาน

        อันนา เหลือบตามองเขา เงียบ ๆ โดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัวและในเสี้ยววินาทีนั้นเองเธอกลับรู้สึกว่าโลกหยุดหมุน—หัวใจเธอเต้นแผ่วเบาแต่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

        พีท...หล่อมาก หล่อจนเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมื่อก่อนเธอถึงไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับเขาเลย เขาก็แค่คนกวนใจเธอคนนึง ชอบยั่วให้เธอหงุดหงิดแต่ตอนนี้...แค่สัมผัสมือของเขาก็ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

        และเธอได้นอนกับเขา—คนที่ทั้งมหาวิทยาลัยพูดถึงไม่ขาดปากเขาคือเดือนมหา’ลัย ผู้ชายที่ใครๆ ก็อยากเข้าใกล้

        แต่เธอล่ะ? เธอเป็นใคร—นักศึกษาธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีอะไรที่ควรจะจับคู่กับเขาได้เลยสักอย่าง

        ถ้าเขาจะปฏิเสธไม่สนใจเธอก็ได้นี่นา มีผู้หญิงสวยๆตั้งมากมายรอเข้าแถวแค่เพียงให้เขาหันไปมองเพื่อได้เป็นของเขา  

        “พีท…นาย…รู้สึกยังไงกับฉัน…หรือฉันเป็นแค่ของเล่นที่นายเชยชมแล้วถึงเวลาก็ทิ้งไป…”

        คำถามนั้นดังก้องในใจ ราวกับสะท้อนซ้ำไปมาอยู่ในอกแต่เธอกลับไม่มีความกล้าพอจะเปล่งเสียงมันออกมา

        เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าคำตอบจะไม่ใช่สิ่งที่เธอหวังกลัวว่าสายตาอ่อนโยนของเขาจะกลายเป็นแค่ภาพลวงตา กลัวว่าคำพูดที่เคยได้ยินจากเขา—“เธอคือคนที่ฉันรัก”—อาจเป็นเพียงคำหวานชั่วครู่เพื่อหลอกให้เธอเผลอใจ

        อันนา เม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนคำถามลงคอทั้งที่มันกำลังเผาในอก

        “สักวัน…” เธอคิด พลางเบือนหน้าหนี “สักวันฉันจะต้องกล้าถามในสิ่งที่ฉันคิดอยู่...”

        แต่ไม่ใช่วันนี้วันนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญความจริง—ไม่ว่าจะหวานชื่น หรือเจ็บปวดก็ตาม

        และพีท...ก็ยังคงเงียบอยู่ข้าง ๆ ราวกับไม่รู้เลยว่าหัวใจของเธอกำลังสับสนเพราะความไม่แน่ใจในสิ่งที่เขารู้สึกจริง ๆ

        หญิงสาวจ้องมอง ไรผมสีดำเข้มที่ปรกหน้าผากเล็กน้อยกลับยิ่งเสริมเสน่ห์ให้เขาได้อย่างไม่ต้องแต่งเติมอะไรเข้าไป

        ริมฝีปากได้รูปที่บางครั้งมักจะแต้มยิ้มมุมปากนั่น แต่ริมฝีปากร้อนนี้แหละที่เมื่อสัมผัสลงมายังเนื้อนุ่มของเธอมันทำให้เธอสั่นเกร็งและครางกระเส่า

         ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นท่อนแขนแน่นตึงแข็งแรงอย่างชายหนุ่มที่มีวินัยกับร่างกาย

        อันนา หลบตาอย่างรวดเร็ว รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบที่แก้มเธอไม่กล้าจ้องเขาตรง ๆ อีกต่อไป เพราะหากยังมองเขานานกว่านี้…เธอจะทำให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังแอบมองเขาอยู่

        ในขณะที่เธอก็แต่งชุดนักศึกษาหญิง เรียบร้อยเสร็จเรียบร้อย

        “พร้อมรึยัง?” เขาถามเสียงเรียบแต่ดวงตายังมีแววขำล้อเลียนหลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์ก่อนหน้า

        “พร้อมก็ได้…” เธอพึมพำตอบ มือหนึ่งหยิบกระเป๋าอีกข้างก็ยกขึ้นแตะตรงคอเสื้อตัวเองเบาๆ อย่างลอบกังวลใจยังพะวงอยู่กับรอยแดงที่แม้จะปิดแล้วแต่ก็ไม่แน่ใจว่าเพียงพอหรือยัง

        ก่อนจะได้ก้าวออกจากห้อง พีท เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอเบา ๆ ทำให้ อันนาหยุดกึก หันกลับมามองเขาด้วยแววตาสงสัย

        “อะไรเหรอ?”

        เขาไม่ตอบทันที เพียงแต่จ้องหน้าเธออยู่นิ่ง ๆ ชั่วครู่ราวกับอยากจะจำทุกมุมบนใบหน้านั้นไว้ในความทรงจำ

        จากนั้นจึงยกมืออีกข้างขึ้นแตะเบา ๆ ที่คอเสื้อเธอใกล้รอยที่เธอพยายามปกปิด

        “ปิดได้ดีนะ…” เขากระซิบเสียงต่ำ “แต่ฉันยังจำได้อยู่ดีว่ามันอยู่ตรงไหน”

        นิ้วของเขาไล้ผ่านคอเสื้ออย่างตั้งใจไม่แตะผิวแต่กลับทำให้อันนาสะดุ้งยิ่งกว่าโดนจับจริง ๆ

“พีท!” เธอกระซิบดุดวงหน้าแดงจัดขึ้นมาอีกรอบทันที “นายจะพูดถึงมันอีกทำไม! ฉันพยายามลืมแล้วนะ…คนบ้า”

        เธอรีบหันขวับเปิดประตูเดินนำออกจากห้องไปทันทีด้วยท่าทีเหมือนกำลังหนี

        พีทหัวเราะเบา ๆ เดินตามออกมาและปิดประตูล๊อคห้องให้เธอทันทีพร้อมน้ำเสียงที่ยังติดรอยยิ้ม

        “ล้อเล่นนิดเดียวเอง... แต่เธอนี่เขินเก่งจริงนะ”เขาหัวเราะเบา ๆ

        พีท มองอันนาที่เดินอยู่ข้าง ๆ เธอก้าวเท้าเร็วเล็กน้อยแต่พอเขาเร่งฝีเท้าก็ชะลอลงให้เดินข้างกันได้พอดีโดยไม่ต้องพูดอะไร

        เขายิ้มบางนิด ๆ

        ถ้าการมีใครสักคนเป็นแบบนี้… ก็ดีเหมือนกันนะ

          วันนี้เป็นอีกวันที่ร้านอาหารตามสั่งของป้านวลยังคงปิดอยู่หน้าร้านเงียบเหงา มีเพียงป้ายกระดาษเขียนด้วยลายมือว่า

        “ปิดร้านชั่วคราว คุณป้าไม่สบาย ขอบคุณค่ะ” แปะอยู่ ถ้าร้านเปิดเหมือนทุกวันเขาและเธอคงต้องเดินผ่านหน้าป้านวลและต้องถูกป้าแซวแน่นอน