ตอนนี้เป็เวลาดึกมากแล้วแต่คนที่จากมาในที่ไกลแสนไกลอย่างลิสายังหลับตาลงนอนไม่ได้ เธอรอคอยเวลาเที่ยงคืนอยู่ เธอคาดหวังว่าพรวิเศษที่ท่านเทพองค์นั้นที่ทำให้เธอตายให้มามันจะคุ้มค่าพอ เธอขอให้ของที่ได้เป็สิ่งที่เธอจะสามารถเอาตัวรอดในโลกคู่ขนานนี้ได้ ลิสามองดูนาฬิกาเรือนเล็กๆที่ติดอยู่ผนังภายในห้องของเธอ เธอลืมถามไปว่าเธอมีสิ่งของพิเศษติดตัวมาด้วยอีกหรือเปล่า เพราะถ้าเธอสุ่มได้ของแล้วของที่เธอได้นั้นจะไปอยู่ที่ตรงไหน? ลิสามองนาฬิกาอย่างรอคอย เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทีก็จะเที่ยงคืนแล้ว เธอมองน้องชายของเธอที่หลับไปก่อนนานแล้ว ลิสาหยิบผ้าห่มขึ้นมาและคลุมไปที่ร่างน้อยๆนั้นอย่างเบามือ อากาศกลางคืนที่นี่ก็หนาวเย็นเหมือนกันนะ ลิสาคิดในใจ
“เที่ยงคืนแล้ว..ไม่เห็นมีอะไร”
ลิสาพูดขึ้นเบาๆกับตัวเอง แต่อยู่ๆเธอก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกของท่านเทพเ้าแห่งโชคชะตา เธอยังคงจำเสียงของท่านได้ขึ้นใจ
‘นังหนู เ้าจงเริ่มต้นใช้ระบบโดยการเรียกระบบร้อยล้านเท่าขึ้นมาก่อน’
เสียงของท่านเทพอธิบายให้ลิสาฟัง เธอสรุปคำพูดของท่านเทพได้ว่าเธอต้องเรียกชื่อระบบร้อยล้านเท่าและทำการสุ่ม โดยเธอสามารถสั่งการได้ภายในใจโดยไม่ต้องออกเสียงใดๆ หลังจากเธอสุ่มของเสร็จของที่ได้จะอยู่ในช่องเก็บของที่อยู่ในตัวของเธอ ท่านเทพยังอธิบายว่าช่องเก็บของนี้เป็ของวิเศษเพียงชิ้นเดียวที่ท่านได้ให้กับเธอมา คุณสมบัติของช่องเก็บของนี้จะคล้ายกับมิติ มิติที่ท่านได้อธิบายให้เธอเข้าใจมันคล้ายกับช่องว่างช่องหนึ่งที่ไม่มีจุดสิ้นสุด สามารถเก็บของเข้าไปในนั้นได้แบบไม่จำกัด ลิสาขอบคุณเทพเ้าแห่งโชคชะตา เธอก็ทำการทดลองโดยการเก็บหมอนเน่าๆเข้าไปในช่องเก็บของ
‘เอ๊ะหายไปจริงๆด้วยแล้วมันไปอยู่ไหน’
จู่ๆก็มีข้อมูลเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเธอคล้ายๆหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เธอรู้จักเป็อย่างดี เธอมองรายละเอียตรงหน้าและเห็นแค่ว่าในช่องสี่เหลี่ยมมีรูปหมอนอยู่หนึ่งใบแสดงตัวเลขเป็เลขหนึ่ง เธอลองเก็บผ้าห่มอีกหนึ่งผืนที่อยู่ฝั่งเธอเข้าไป ปรากฏว่าเธอก็สามารถเก็บมันเข้าไปได้ และพอเธอมองที่ข้อมูลก็เห็นเป็รูปผ้าห่มและแสดงจำนวนตัวเลขเป็เลขหนึ่ง เธอเริ่มเข้าใจ เธอลองสั่งการโดยคิดในใจว่าให้หน้าจอด้านหน้าหายไปแล้วมันก็หายไปทันที เธอลองเรียกมันออกมาอีกครั้งมันก็เด้งออกมาให้เธอเห็นเช่นเดิม แบบนี้มันสะดวกสบายกับเธอมาก ดังนั้นธอควรสุ่มระบบร้อยล้านเท่าได้แล้ว
‘ระบบร้อยล้านเท่า’
ลิสาพูดในใจและเธอก็ต้องเบิกตาคู่สวยของเธอมองไปที่กล่องตรงหน้าของเธอ กล่องที่เธอเห็นในตอนนี้เป็กล่องสีทองที่มีลวดลายสวยงามมาก เธอมองไม่ออกว่ามันเป็รูปอะไรแต่เธอรู้แค่ว่ามันสวยมากก็เท่านั้น เธอมองดูลวดลายอีกครั้งอย่างชื่นชม
‘ทำการสุ่ม’
ลิสาไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยลองคิดและสั่งการออกไปทันที กล่องที่เธอเห็นด้านหน้าตอนนี้ค่อยๆเปิดออกพร้อมกับแสงสีทองจ้าจนลิสาต้องหลับตาลงข้างหนึ่ง เธอค่อยๆเปิดเปลือกตาของเธอขึ้นมาดูอีกครั้ง
“นี่มัน…”
ลิสาพูดออกมาเบาๆ เธอเห็นจำนวนเงิน 500 GG (โลกคู่ขนานหน่วยเงินเป็ GG) ลิสามองเห็นจำนวนเงินที่สุ่มได้ก็ยิ่งตื่นเต้น เธอได้ห้าร้อยจีจีก็จริงแต่เมื่อคูณด้วยร้อยล้านเท่าแล้วลิสาอ้าปากค้างไปทันที
ขอแสดงความยินดีด้วยคุณได้รับเงินจำนวน 50,000,000,000 GG (ห้าหมื่นล้านจีจี)
ตอนนี้ลิสาอึ้งไปกับระบบร้อยล้านเท่าไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เธอรีบเอามืออุดปากตัวเองอย่างไวเพราะเธอกลัวว่าจะส่งเสียงออกมาแล้วทำให้แทนไทตื่น ลิสายิ้มอย่างมีความสุข เธอพอใจมากกับพรวิเศษที่ท่านเทพให้มาแทนคำขอโทษ แบบนี้เธอจะกลัวการใช้ชีวิตบนโลกคู่ขนานอีกทำไม? ตอนนี้เธอมีระบบร้อยล้านเท่า อีกทั้งรอบแรกที่สุ่ม เธอยังได้เงินเยอะมากมายถึงเพียงนี้ ขอแค่มีเงินทุกอย่างมันก็จะง่ายขึ้น ลิสาหัวเราะกับตัวเอง พรุ่งนี้เธอจะพาแทนไทออกจากหมู่บ้านเล็กๆนี้และไปใช้ชีวิตในเมืองด้วยกันสองคนพี่น้อง แค่คิดเธอก็มีความสุขแล้ว เธอนอนวางแผนในใจแล้วเผลอหลับไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ตื่นได้แล้วครับแทนไท”
ลิสาปลุกน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอนั่งมองหน้าเด็กน้อยที่ผอมจนมองเห็นกระดูกด้วยความเอ็นดู ถ้าแทนไทถูกเธอขุนให้อ้วนกว่านี้อีกสักหน่อยคงจะน่ารักไม่เบา ลิสาคิด
“แทนตื่นแล้วครับ”
แทนไทบอกกับพี่สาวทั้งๆที่ตายังคงปิดสนิทอยู่ ลิสาหัวเราะให้กับภาพน่ารักของน้องชาย
“ถ้าแทนไทลุก วันนี้พี่สาวมีเื่ดีมากๆจะเล่าให้ฟังด้วย”
ลิสาพูดหลอกล่อให้เด็กชายได้สนใจและก็ไม่ผิดตามที่เธอคิด เมื่อน้องชายตัวน้อยของเธอได้ยินก็รีบลืมตาขึ้นในทันทีที่เธอพูดจบ แทนไทมองหน้าพี่สาวอย่างรอคอยแต่พี่สาวก็ไม่ยอมพูดเสียที
“บอกแทนหน่อยนะครับ”
แทนไทอ้อนพี่สาวอย่างน่ารักแล้วคิดเหรอว่าพี่สาวที่หลงรักน้องชายอย่างแทนไทั้แ่แรกเห็นจะไม่รีบบอกออกไป ใครทนได้ก็ทนไป แต่เธอทนไม่ได้กับความน่ารักนี้ของน้องชายตัวเอง
“วันนี้เราจะเข้าไปในเมืองและจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”
ลิสาบอกน้องชายและพูดอีกว่าั้แ่วันนี้เป็ต้นไปแทนไทอยากได้อะไรเธอก็สามารถซื้อให้ได้ทั้งหมด อยากกินของอร่อยแค่ไหนเธอก็จะพาได้กิน อยากได้เสื้อผ้าชุดใหม่รองเท้าคู่ใหม่เธอก็จะหามาให้ได้ เมื่อแทนไทได้ฟังก็ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วชูมือขึ้นไปบนหัวและะโดึ๋งๆขึ้นลงอย่างน่ารัก
“เย้ๆๆ แทนจะได้จริงๆใช่ไหมครับ”
แทนไทเมื่อะโจนพอใจแล้วก็หยุด เขาหันมาถามกับลิสาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ลิสามองหน้าน้องชายของเธอแล้วส่งยิ้มหวานไปให้
“จริงที่สุดแต่ขอแค่แทนไทต้องเป็เด็กดีของพี่เข้าใจหรือเปล่า”
แทนไทรีบพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร
“แทนจะเป็เด็กดีครับ”
ลิสาได้ยินเสียงน้อยๆที่ตอบด้วยกลับมาด้วยเสียงที่ดังและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอพยักหน้าอย่างพอใจ ลิสาหัวเราะเบาๆในลำคออย่างมีความสุข
“ถ้าอย่างนั้นเด็กดีของพี่ต้องรีบไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะครับ”
ลิสาบอกเสียงหวาน เธอต้องหัวเราะเสียงดังเมื่อน้องชายตัวเล็กของเธอรีบวิ่งออกจากห้องนอนไปทันที ตอนนี้ยังเช้าอยู่ถ้าพวกเธอจะเดินทางเข้าไปในเมืองคงจะมีรถม้าอยู่แน่นอนตามความทรงจำของร่างนี้ ถ้างั้นรีบทำอะไรก่อนดีกว่า เธอค่อยไปหาอะไรทานเมื่อไปถึงในเมืองแล้ว ลิสาคิดแล้วรีบเดินไวๆออกไปตามน้องชายที่น่ารักของเธอ
ลิสาเข้าไปในห้องน้ำเห็นภาพที่แทนไทน้อยกำลังกวักน้ำด้วยมือเล็กๆไปที่ใบหน้าของตัวเองและแปรงฟันอย่างน่ารัก เธอมองภาพด้วยความสงสารกับความยากจนนี้ ยาสีฟันแทบจะไม่มีบีบออกมาได้แค่นิดเดียว ลิสาเลยเดินไปเอามีดในห้องครัวมาแล้วตัดหลอดยาสีฟันออกจากกัน เธอล้างหน้าแปรงฟันแต่ก็ยังไม่ได้อาบน้ำอยู่ดีเพราะน้ำมีไม่มากพอ สองคนพี่น้องล้างหน้าแปรงฟันเช็ดตัวเรียบร้อยเสร็จก็รีบจูงมือกันออกจากห้องน้ำ ทั้งสองเข้าไปที่ห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่ ลิสามองดูชุดสีซีดๆของน้องชายตัวเองแล้วส่ายหัวเบาๆให้กับลิสาคนก่อน ไม่เป็ไรไว้ไปในเมืองเมื่อไหร่เธอค่อยซื้อชุดใหม่ให้น้องเธอหลายๆชุดก็แล้วกัน รวมไปถึงเธอต้องไปซื้อพวกหนังสือประวัติศาสตร์มาอ่านว่าโลกที่เธออยู่ตอนนี้มีความเป็ไปเป็มาเป็อย่างไรกันแน่เพราะแค่ในความทรงจำของเ้าของร่างนี้มันน้อยมากเกินไป ลิสาคนก่อนแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย เธอจะอยู่แค่ในหมู่บ้านและเดินทางไปกลับโรงเรียนใกล้ๆบ้านโดยการเดินเท้าไปเองประมาณสามกิโลเมตร ลิสาแอบคิดว่าทั้งๆที่ไปเรียนทำไมข้อมูลพื้นฐานพวกนี้ถึงไม่มีอยู่เลย พอนึกถึงตรงนี้เธอเลยคิดว่าลิสาคนก่อนก็ไม่ได้อ่อนแอจนทำอะไรไม่ได้ คงเป็เพราะถึงวาระสุดท้ายของเธอแล้วจริงๆ คนเราเมื่อหมดกรรมก็ต้องไป ลิสาคิดเพราะเธอก็ผ่านความตายมาแล้วเช่นกัน
ลิสามองดูชุดที่ดูดีที่สุดให้กับน้องชายของเธอ และเธอมองดูชุดที่มีสีสันสดใสและใหม่กว่าของน้องชายเธอหลายเท่ามันเป็ชุดของเธอเอง ชุดที่ลิสาคนเดิมได้ซื้อให้กับตัวเอง เธอเห็นแป้งฝุ่นและลิปมันเธอก็หยิบมาแล้วเทแป้งใส่มือตัวเองและทาไปที่ตัวของน้องชายรวมไปถึงหน้าของแทนไทด้วย เธอใช้มือป้ายลิปมันแล้วถูไปที่ริมฝีปากแห้งๆของน้องชายตัวเล็กของเธอ
‘ไม่ต้องห่วงนะต่อไปพี่จะดูแลแทนไทเอง’
ลิสาคิดในใจและมองแทนไทด้วยความเอ็นดู แทนไทดีใจมากที่พี่สาวทาแป้งแต่งตัวให้อย่างใจดี
“รอพี่ก่อนนะครับ”
ลิสาบอกน้องชายแล้วรีบผลัดเสื้อผ้าด้วยความเร็วเพราะเธอกลัวว่าจะสายไปมากกว่านี้แล้วจะไม่มีรถม้า ระหว่างที่ลิสาทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอได้ลองเรียกเอาเงินออกจากช่องเก็บของมิติออกมาดู ปรากฏว่ามันใช้งานได้ง่ายมากเธอแค่นึกว่าจะเอาออกมาเท่าไหร่มันก็จะออกมาเป็จำนวนตามที่เธอคิด ถ้าเธอเรียกเงินออกมาเยอะมันก็จะเป็แผ่นเธอสังเกตสีของเงินในโลกนี้ที่ไม่เหมือนกับโลกเดิมของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน อีกทั้งยังดูเหรียญว่าแต่ละเหรียญมันมีลักษณะเป็เช่นไรเพื่อจดจำลักษณะเอาไว้ให้ได้ เธอจะได้เข้าใจความรู้พื้นฐานของโลกคู่ขนานใบนี้
ตอนนี้ลิสาเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปรอบบ้านเพื่อที่จะสำรวจว่าเธอจะเอาสิ่งของไหนไปได้บ้างแต่เมื่อเดินดูแล้วไม่มีของชิ้นไหนที่ควรจะเก็บเอาไว้ได้เลยนอกจากเสื้อผ้าและเครื่องสำอางของตัวเอง ลิสาตัดสินใจทิ้งของเหล่านี้เอาไว้และเธอก็เดินออกไปหาน้องชายของเธอทันที
“แทนไทครับเราไปกันเถอะ”
ลิสาขยับหมวกเล็กๆที่เก่าแล้วให้เข้ากับหัวเล็กๆของน้องชายตัวน้อย
“ครับ”
แทนไทบอกอย่างตื่นเต้น นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ออกจากบ้านหลังนี้ และยิ่งดีใจเมื่อพี่สาวสัญญาแล้วว่าจะซื้อของที่เขาอยากได้ให้ แทนไทจะเป็เด็กดีให้พี่สาวรักเขาแบบนี้ไปนานๆเลย เด็กชายส่งยิ้มอย่างน่ารักให้กับพี่สาว ลิสาก็ส่งยิ้มอบอุ่นกลับมาให้แทนไทน้อยเช่นเดียวกัน สองคนพี่น้องเดินออกจากกระท่อมหลังน้อยไปอย่างไม่มีความอาลัยอาวรณ์สักนิด ลิสาทบทวนความทรงจำของเ้าของร่างเล็กน้อยว่าเธอต้องไปตรงไหน ครู่เดียวเธอก็จูงมือเล็กๆของน้องชายให้ก้าวเดินตามเธอออกมา
807
