ตอนที่ 10 ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว (2)
แต่ก่อนที่หลิงเย่ว์จะหยิบมีด อยู่ๆ สายตาเหลือบเห็นใบหน้าซีดเผือดอย่างมากของกู้อันซิน
สีหน้าเธอดูแย่ยิ่งกว่าตอนเข้ามาเป็ร้อยเท่า กู้อันซินมองเฉินหลงเฟยที่บทจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนไปด้วยความเหลือเชื่อ “บอกอเฉิน คุณ...คุณพูดอะไรนะ”
กู้อันซินนึกไม่ถึง เฉินหลงเฟยที่เพิ่งยืนยันกับเธออย่างหนักแน่นว่าไม่สนใจอดีตของเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็อีกคนในชั่วพริบตาแล้วฉีกแผลของเธอ
กู้อันซินยกมือทาบหัวใจ เหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นในศีรษะเป็ฉากๆ บนหน้าผากเธอมีเหงื่อเม็ดเท่าถั่ว ฝ่ามือค้ำยันโซฟาเอาไว้ถึงพอยั้งตัวไว้ได้
“เธอเลิกเสแสร้งได้แล้ว ทำอย่างกับน่าสงสารมาก ฉันแค่พูดความจริงไม่ใช่เหรอ เธอจำเป็ต้องทำท่าแบบนั้นไหม เคยเข้าคุกเป็ความจริง ยังจะไม่ยอมให้คนอื่นพูดอีกเหรอ ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้ว ทำไมทั้งที่ทำงานถึงไม่มีใครกล้าจีบเธอ กู้อันซิน เธอมันก็เป็ผู้หญิงโรคจิตที่จิตใจมืดมนชีวิตน่าขยะแขยง!”
เฉินหลงเฟยรู้สึกว่าความทุ่มเททั้งหมดที่มีต่อกู้อันซินสูญเปล่าแล้ว พยายามใช้คำพูดส่อเสียดมาทวงความเป็ธรรมคืนให้ตัวเองบ้าง อีกอย่างเขารู้สึกเสียดายแทนตัวเองที่ไปถูกใจผู้หญิงอย่างกู้อันซิน
กู้อันซินหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ทนการดูถูกของเฉินหลงเฟยไม่ได้ เงยหน้าจ้องเฉินหลงเฟย น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
แต่เธอเรียนรู้ที่จะกลั้นน้ำตาได้ตั้งนานแล้ว เธอรู้ดี จากตำแหน่งตอนนี้ของเฉินหลงเฟยในบริษัทการ์ตูน หากแข็งข้อกับเขา เฉินหลงเฟยสามารถหาเหตุผลได้เป็ร้อยที่จะทำให้การ์ตูนของเธอถูกถอดจากชั้นวาง
“ภายในสามวิ หายไปจากตรงหน้าเธอซะ” หลิงเย่ว์ทนดูพอแล้วกับท่าทางไม่ได้รับความเป็ธรรมของกู้อันซิน เขาหยิบมีดปอกผลไม้บนโต๊ะ
ตอนแรกเฉินหลงเฟยคิดว่าหลิงเย่ว์เป็แค่คนพิการที่มาเกาะอาศัยอยู่ในบ้านกู้อันซิน ก็แค่ภายนอกดูแสร้งทำเป็เก่งก็เท่านั้น ตอนนี้เห็นเขาหยิบมีดปอกผลไม้ ถึงกับตาค้าง
ปฏิกิริยาแรกของเฉินหลงเฟยคือ “ตลกจังเลย คนพิการคนหนึ่งที่ถูกผู้หญิงเลี้ยงไว้ในบ้าน คิดว่าถือมีดปอกผลไม้แล้วจะขู่ฉันได้งั้นเหรอ”
เสียงหนึ่งดัง ‘ฉึบ!’ หลิงเย่ว์สะบัดมีดไปยังเฉินหลงเฟยอย่างคล่องแคล่ว ไม่พลาดเป้า ปักเข้ากลางนิ้วเท้าเฉินหลงเฟยพอดี!
“อ๊าก อ๊าก อ๊าก!”
รองเท้าปีนเขาของเฉินหลงเฟยมีเือาบทันที เฉินหลงเฟยเจ็บจนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น พร้อมร้องครวญคราง
“แม่เ้า! ฆ่าคนแล้ว ที่นี่มีคนจะฆ่าคนแล้ว!” เฉินหลงเฟยไม่เคยเห็นคนใจเด็ดที่ปามีดใส่โดยไม่พูดอะไรอย่างหลิงเย่ว์ ตอนนี้ตั้งสติได้ ในความกลัวแฝงไปด้วยความไม่ยอม
นึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกคนพิการคนหนึ่งย้อนฆ่า!
“คำพูดเ่าั้ที่เมื่อกี้คุณประณามและด่าประจานกู้อันซิน ผมได้บันทึกเสียงไว้ในโทรศัพท์แล้ว ถ้าคุณยังะโต่อ อย่างนั้นผมก็จะโทรหา 110 [1]เรียกตำรวจมาดู ว่าคนร้ายตบตาเพื่อหนีความผิดอย่างไร” หลิงเย่ว์จ้องเฉินหลงเฟยพลางพูดเสียงขรึม สายตาคมกริบดูแข็งแกร่งยิ่งนัก
เฉินหลงเฟยได้ยินว่าเขาบันทึกเสียงไว้ ด้วยความใจึงหมายจะไปแย่งโทรศัพท์ แต่ตอนนี้หลิงเย่ว์หยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมาอีกครั้ง
“แกๆๆ...ดี กู้อันซิน ผู้ชายที่เธอเลี้ยงนี่ใช้ได้จริงๆ!” เฉินหลงเฟยรู้ว่าคืนนี้สู้หลิงเย่ว์ไม่ได้แล้ว แต่ยังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ตอนที่จะออกไปได้แต่ชี้นิ้วใส่กู้อันซินด้วยความแค้นใจพร้อมประกาศศึก “กู้อันซิน เธอเตรียมเสียใจได้เลย!”
เฉินหลงเฟยออกไปแล้ว วินาทีที่ประตูปิด กู้อันซินก็ทรุดตัวครึ่งหนึ่งลงบนโซฟา เธอไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะพยุงร่างตัวเองไว้ได้อีก
หลิงเย่ว์นั่งอยู่ด้านหน้าเธอ สำรวจใบหน้าที่ขาวซีด พลันหัวใจบีบแน่น
ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในทุกๆ ด้านคนนี้ ท่าทางในตอนนี้ทำให้คนรู้สึกปวดใจเหลือเกิน ใบหน้าเล็กๆ ที่ก้มลงมีสีหน้าดื้อรั้น ทำให้คนอยากจะลูบแผลที่ตกสะเก็ดให้เธอเป็อย่างมาก
หลิงเย่ว์ก็ทำแบบนั้นจริงๆ เขายื่นมือออกไป ลูบหน้าเธอเบาๆ
ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่
https://www.readawrite.com/a/80d7f5c3df25008025837e4460a9486b
เชิงอรรถ
^ หมายเลขโทรศัพท์ฉุกเฉินของจีน รับงานเกี่ยวกับจราจร ความปลอดภัย และเหตุการณ์ภัยพิบัติ
5K
![[จบ] ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761102066_36763703.webp)
![เล่ห์รักดวงหทัย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618815194_92584977.webp)
