เื่ร้ายผ่านพ้นเพื่อให้รู้ว่าต่อให้พบเจอเื่อะไรก็ตามวันรุ่งขึ้นก็ต้องออกไปใช้ชีวิตตามหน้าที่ของแต่ละคนดังเดิม ธามิณียิ้มให้ตัวเองในกระจกเพื่อบอกกับตัวเองว่าจงดำเนินชีวิตต่อไปให้ได้
การสอบได้เริ่มต้นขึ้นอนาคตนักศึกษาปี 4 อยู่อีกไม่ไกลแล้วขอเพียงแค่สอบผ่านไฟนอลของครั้งนี้ไปได้ ตลอดหลายสัปดาห์นั้นหญิงสาววุ่นอยู่กับการสอบจนเวลานอนแทบไม่มีด้วยซ้ำอีกทั้งยังต้องทำงานพิเศษควบคู่ไปด้วย มารู้ตัวอีกทีก็ถึงวันสุดท้ายของการสอบแล้ว
มีบางเวลาที่ธามิณีนึกถึงพระเสาร์เทพกึ่งมนุษย์คนนั้นหายเงียบไปเพราะเธอไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรร้ายแรง แม้จะมีเบอร์โทรศัพท์ที่เขาให้ไว้แต่เธอก็ไม่กล้าโทรไป เพราะที่ผ่านมาเธอรบกวนเขามากพอแล้ว
ธามิณีเดินเรื่อยๆมารอกัลยากับรวิชญ์ที่ม้าหินอ่อนใกล้ตึกกิจกรรมถ้าลงนอนไปกับเก้าอี้ยาวได้ตอนนี้เธอคงทำไปแล้วสภาพของคนสอบเสร็จวันสุดท้ายดูไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ แทบจะหลับตาเดินกันแทบทุกคน
“สอบเสร็จแล้วไปหาอะไรกินก่อนไปนอนให้สาแก่ใจกันไหม ั้แ่สอบมา กัลแทบไม่ได้นอนเลย ง่วงชะมัด”กัลยานั่งลงปุ๊บก็แทบฟุบหลับไปอีกคน
“ถ้าง่วงขนาดนี้ไปนอนก่อนก็ได้นะตื่นแล้วค่อยไปหาอะไรกิน” รวิชญ์หัวเราะเพราะกัลยาชอบมาอ่านหนังสือตอนใกล้สอบมันจะไปทันได้ยังไง
คนที่เตรียมตัวพร้อมกับสำหรับการสอบต้องมีชื่อของรวิชญ์อยู่แน่นอนธามิณีปิดปากหาวทำให้กัลยาหาวตาม กลายเป็หัวเราะกันเองเสียอย่างนั้น
“ถ้างั้นกัลขอกลับหอพักก่อนแล้วกันแล้วธามกับวิชญ์ล่ะ”
“เดี๋ยวธามจะไปทำงานพิเศษต่อน่ะคงไปหาอะไรกินที่ร้านเลย” ธามิณีตอบไม่ทันเห็นสีหน้าผิดหวังของรวิชญ์ทั้งที่กัลยาเปิดทางแล้วเชียว
“วิชญ์ไปส่งดีไหม”
“ไม่เป็ไรหรอกวิชญ์ไปพักเถอะ ธามไปก่อนนะ”
กัลยาสะกิดรวิชญ์ให้พูดต่อแต่ธามิณีเดินลิ่วๆ ไปแล้ว ทั้งสองมองกันแล้วถอนใจกัลยาตบไหล่เพื่อนที่เพิ่งพลาดโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับธามิณีเขาไม่รู้ว่ามันประจวบเหมาะหรือธามิณีจงใจไม่ไปไหนกับเขาเพียงแค่สองคนกันแน่เพราะพอนึกย้อนกลับไปแทบไม่มีเลยที่เขาจะได้อยู่กับเธอตามลำพัง
ภายในร้านอาหารที่มีเครื่องดื่มหลายชนิดให้เลือกบรรยากาศสบายๆเหมือนได้มานั่งผ่อนคลายยังมีลูกค้าไม่มากนักเพราะเพิ่งเปิดร้านเมื่อ 10 นาทีก่อนทำให้ธามิณีมีเวลาไปจัดม่านและดอกไม้ในแจกันให้เข้าที่เข้าทางส่วนเพื่อนอีกคนเข้าไปในห้องเก็บของเพื่อเช็คสต็อคในขณะที่เ้าของร้านกำลังตรวจบัญชีของเมื่อวาน พอมีเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆจากโมบายที่ประตูธามิณีจึงเดินไปหยิบเมนูมาให้ลูกค้ารายล่าสุดซึ่งน่าจะเป็คู่รักเพราะเดินกอดเอวกันเข้ามาเธอยิ้มให้ลูกค้าแม้จะใอยู่บ้างหญิงสาวที่กอดซุกอกชายหนุ่มหน้าตาดีเงยหน้าขึ้นมาแล้วชะงัก
“รับอะไรคะ”ธามิณีถามสีหน้าไม่เปลี่ยน
“เธอเองหรือมาทำงานที่นี่เองสินะ” กาญเกล้าทักทายแล้วยิ้มเหยียดเธอได้ยินพี่ชายคุยโทรศัพท์ถึงได้รู้ว่าธามิณีทำงานพิเศษอยู่ที่นี่แฟนขับรถผ่านมาแถวนี้พอดี เธอเลยขอแวะเข้ามาสักหน่อย
ธามิณีไม่ลืมสิ่งที่เตวินได้ทำไว้กับเธอทำให้เธอระแวงกาญเกล้าไปด้วย แม้ตอนหลังเธอจะเห็นจากข่าวว่าเตวินถูกซ้อมจนเข้าโรงพยาบาลแต่เ้าตัวบอกว่าเป็เื่เข้าใจผิด ซึ่งจริงๆ แล้วคงไม่พ้นถูกเ้าหนี้กระทืบลุงของรวิชญ์ได้ตามสืบสิ่งที่เตวินทำ แต่ยังไม่พบหลักฐานที่จะสาวไปถึงตัวการทำให้เธอต้องรอแบบระแวงแบบนี้ไปอีกสักพัก
“ใช่เธอจะรับอะไรล่ะ”
กาญเกล้ามองธามิณีั้แ่หัวจรดเท้าแม้หน้าตาของธามิณีจะจัดว่าใช้ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องมาทำงกๆในขณะที่เธอนอกจากได้แฟนรวยแล้ว งานนางแบบและพริตตี้ก็กำลังไปได้สวยทำให้เทอมนี้เธอต้องดรอปเรียนไว้ก่อน ส่วนจะเรียนต่อให้จบไหมเอาไว้เธอค่อยคิดอีกทีชีวิตของเธอกำลังรุ่งเรืองสวยหรูจนบางทีธามิณีอาจอิจฉาด้วยซ้ำ
“ของพี่วัตเป็อเมริกาโน่ หวานปกติ ส่วนของฉันเป็มัคคิอาโต้”
“อเมริกาโน่หวานปกติ 1 ที่ กับมัคคิอาโต้ 1 ที่ รับเค้กด้วยไหมคะ”
กาญเกล้าเปิดเมนูเค้กก่อนจะหันไปถามแฟน“พี่วัตอยากกินเค้กไหม กาญจะได้สั่งให้”
“สั่งๆมาเถอะน่า รีบกินจะได้รีบไป พี่นัดกับเพื่อนไว้”
สีหน้าของกาญเกล้าเจื่อนไปเล็กน้อยแต่ก็ยิ้มเหมือนไม่มีอะไร ก่อนจะสั่งเค้กให้ตัวเองกับแฟนไปธามิณีจดแล้วส่งรายการให้เ้าของร้านเพียงครู่เดียวธามิณีก็ยกจานที่ใส่เค้กมาให้กาญเกล้ากับแฟนส่วนกาแฟเพื่อนพนักงานอีกคนยกมาเสิร์ฟพอดี
โชคดีมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆทำให้ธามิณีไม่รู้สึกอึดอัดนัก กาญเกล้าไม่ได้ก่อกวนให้เกิดเื่แบบเมื่อก่อนแต่สายตาของกาญเกล้ากลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับติดค้างแม้ว่าการตายของลุงกับป้าจะเป็เื่ที่เธอไม่สามารถควบคุมได้แต่มันกลับเป็เหมือนสิ่งเตือนใจว่าหากเธอพยายามห้ามพยายามเตือนมากกว่านั้นลุงกับป้าอาจจะไม่ตายก็ได้
กาญเกล้านั่งถ่ายรูปพลางจิบกาแฟอยู่ไม่นานก็ยกมือให้มาเก็บเงินธามิณีเดินไปหาพร้อมรอยยิ้ม แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้าเรียบเฉยก็ตามความที่กาญเกล้ากำลังมองแฟนที่ดูเหมือนอยากไปเต็มทีแล้ว ทำให้ระหว่างที่รับเงินมาจากแฟนเพื่อส่งให้ธามิณีมือของกาญเกล้าจึงไปปัดแก้วกาแฟจนตกลงมาพร้อมๆ กับโทรศัพท์มือถือ
“บ้าจริง”กาญเกล้ารู้สึกเสียหน้าจึงลืมตัวไม่ทันระวังมือของตัวเอง
“ระวังเศษแก้วที่แตก”ธามิณีรีบคว้ามือของกาญเกล้าไว้เพราะกลัวเศษแก้วจะบาดมืออีกฝ่าย
ฉับพลันนั้นเธอกลับเห็นนิมิตบางอย่างวาบเข้ามาในสมองว่ากาญเกล้าถูกใครบางคนผลักจนตกตึก!
ร่างของกาญเกล้าร่วงลงมากระแทกพื้นถนนเพียงเสี้ยววินาทีพื้นก็เต็มไปด้วยเืที่ไหลทะลักออกมาจากร่างที่แตกหักธามิณีชักมือกลับแล้วมองกาญเกล้าด้วยความใ ในขณะที่อีกฝ่ายชักสีหน้าใส่เมื่อเข้าใจว่าธามิณีแสดงท่าทีรังเกียจตน
“มันจะมากไปแล้วนะแค่นี้ต้องสะบัดมือฉันด้วยหรือไง”
ธามิณีมองกาญเกล้าแล้วอยากจะร้องไห้เธอไม่เคยคิดว่าการััมือเพียงเสี้ยววินาทีจะเห็นภาพพวกนั้นสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นกับเธอมานาน ทำไมมันถึงเกิดขึ้นอีกแล้ว แม้ว่าจะไม่ชอบหน้ากันแต่การที่รู้ว่ากาญเกล้าจะถูกฆ่ามันน่าเศร้าเกินไป ในสิ่งที่เห็นนั้นเธอไม่รู้เลยว่าใครคือเ้าของมือที่ผลักกาญเกล้า ใช่ผู้ชายนี้หรือเปล่าอีกทั้งเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ไม่มีอะไรบอกเธอได้สักอย่าง
“อย่าขึ้นตึกสูงยิ่งดาดฟ้าก็อย่าขึ้นไปนะ” ธามิณีเตือนเท่าที่เห็นหากบอกกาญเกล้าว่าตัวเองจะถูกผลักตกตึกแล้วตาย รายนี้คงไม่เชื่อ
กาญเกล้าถอนใจสีหน้าบอกชัดว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี“พูดอะไรของเธอเนี่ย อยากเตือนฉัน เหมือนที่เตือนแม่ฉันหรือไงไม่ได้เจอกันมานานเลยอยากปั่นประสาทฉันเพื่อแก้แค้นเื่คราวก่อนล่ะสิ”
ธามิณีไม่ใส่ใจคำพูดร้ายๆของกาญเกล้านัก แม้ไม่ชอบหน้าก็ใช่ว่าจะสาแก่ใจหากอีกฝ่ายตายเพราะถูกใครบางคนฆ่า
“ตอนนั้นเธอบอกว่าฉันพยายามไม่พอคราวนี้เธอต้องเชื่อฉันนะ”
สายตาเอือมๆคือคำตอบของกาญเกล้า ในสายตาของเธอ ธามิณีไม่เคยหวังดีต่อเธอและครอบครัวของเธอเลยในตอนนั้นที่ผิดนัดไม่ได้กลับบ้านพร้อมกัน เธอเคยรู้สึกผิดอยู่บ้างแต่พอเห็นธามิณีไม่เป็อะไร เพราะฉะนั้นเธอไม่จำเป็ต้องรู้สึกผิดต่อธามิณีอีก
“อย่ามาหลอกให้ฉันกลัวอยากเอาคืนที่ฉันเคยว่าเธอไว้ก็บอกมาตรงๆ”
“ไปได้หรือยังนี่ช้ามากแล้วนะกาญ” ณวัตเร่งน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเพราะใกล้เวลานัดแล้ว
กาญเกล้ารีบลุกตามแฟนไปธามิณีมองตามก่อนคว้ามือของกาญเกล้าไว้ คราวนี้เธอจะไม่พลาดอีก
“ฉันขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ได้หรือเปล่า”
กาญเกล้าสะบัดมือออกไม่คิดจะให้เบอร์โทรศัพท์กับธามิณีหญิงสาวรีบเดินตามแฟนหนุ่มไปที่รถแม้จะรู้สึกว่าหากธามิณี้าแค่ให้เธอกลัวก็ไม่น่าจะทำถึงขนาดนี้เธอกำลังมีอันตรายอาจถึงชีวิตจริงๆ หรือ กาญเกล้าคิดแล้วก็ส่ายหน้าแต่พอคิดย้อนไปในอดีตที่พ่อกับแม่ตายเธอก็ชักลังเลหากว่าการเตือนของธามิณีเป็สิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตล่ะเธอจะทำอย่างไร
ธามิณีรีบถ่ายเลขทะเบียนรถแฟนของกญเกล้าไว้ไม่รู้ว่าทำอะไรได้บ้างแต่อย่างน้อยก็น่าจะทำให้หาตัวกาญเกล้าได้ง่ายขึ้นเธอไม่รู้ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่แต่เธอจำได้ว่านิมิตที่เห็นกาญเกล้าใส่ชุดแบบไหน สีอะไร หากเตือนโดยมีข้อมูลตรงนี้กาญเกล้าอาจจะเชื่อเธอบ้าง การตายที่เห็นอาจจะไม่เกิดขึ้น...ใช่ไหม?
ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ
อัมราน_บรรพตี
975
![[BDSM] สุดเขตความปรารถนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1602075903_95695435.webp)
