ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานแค่ไหน แต่เด็กหนุ่มที่นั่งคุกเข่าบนพื้นถูกเหน็บกินขามาแล้วหลายครั้ง หัวเข่าแดงก่ำและเริ่มปวดร้าว แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเ็ปไปมากกว่ากรามทั้งสองข้างอีกแล้ว เม็ดเหงื่อมากมายไหลออกมาจากรูขุมขน ลีโอพึ่งเข้าใจว่าการใช้ปากดูดอมมันเหน็ดเหนื่อยแสนเข็นถึงเพียงนี้
ฟองน้ำลายในกระพุ้งแก้มเสียดสีกับหัวบานจนเกิดยางกลิ่นคาวเข้ม เมือกเหลวไหลลงมาตามลำคอถึง่อก แต่ชายรุ่นปู่กลับนั่งนิ่งและยิ้มเ้าเล่ห์มองคนใต้หว่างขาไปเรื่อยๆ
อร๊อก อร๊อก อร๊อก อร๊อก
“จำได้หรือยังว่ารสชาติและกลิ่นของฉันเป็ยังไง”
“จ…จำได้ขึ้นใจ ล…แล้วครับ”
“ดมดีๆสิ”
“อึก…ฟอดดด!!”
รูจมูกของลีโอแนบชิดติดกับหัวบานเขื่อง จากนั้นเสียงสูดดมรุนแรงก็ดังขึ้นฟอดใหญ่ กลิ่นกามจากผู้ชายเพศเดียวกันพุ่งไหลเข้าไปในปอด มันลามไปถึงสมองจนเผลอกลอกตาขึ้นฟ้า ตอนนี้ลีโอรู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่ต่างจากสุนัขในโรงเรียน เขากำลังถูกครูฝึกสัตว์เลี้ยงสั่งสอน และเป็การสั่งสอนที่โรคจิตวิตถารเหลือล้น
เสี่ยวิทย์สั่งให้เด็กหนุ่มก้มหน้าดมพวงไข่และลำเอ็น ก่อนจะถามว่ากลิ่นทั้งสองบริเวณแตกต่างกันยังไง ลีโออธิบายออกไปตามที่เขารู้สึก จากนั้นเด็กหนุ่มก็ถูกถามถึงรสชาติแท่งเอ็นแต่ละสัดส่วนอยู่อย่างนั้น แม้ตอนแรกลีโอจะแกล้งทำ แต่พักหลังมันเริ่มจะจำรสชาติและแยกกลิ่นของเสี่ยเฒ่าได้จริงๆ!
ลีโอไม่เคยเหนื่อยล้าอะไรถึงขนาดนี้ เขาเหมือนสุนัขที่ถูกล้างสมอง เสียงคำสั่งของเสี่ยหื่นกามดังก้องกังวาลติดหู ภาพตรงหน้าเลือนลางเนื่องจากดวงตาเริ่มหวานปรือ มารู้ตัวอีกที ลีโอก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งชันเข่าและยื่นใบหน้ารับลำเอ็นที่กำลังฟาดลงมาตามแก้มอย่างเมามัน
แรงกระทบจากเอ็นอุ่นๆทำให้เด็กหนุ่มใจเต้น อยู่ๆความสุขเล็กๆก็ผุดขึ้นมากลางอก ลีโอรีบกำจัดความรู้สึกวิตถารนั้นออกไปผ่านการสะบัดหน้าไปมา ตอนนี้เวลาล่วงเลยมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ริมฝีปากที่เสียดสีแท่งเอ็นลำยาวเริ่มบวมเป่ง ใบหน้าคาวคลุ้งฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นสาปน้ำลายดาดๆ
“แค่นี้เหนื่อยแล้วหรอ” เสียงของเสี่ยวิทย์กังวาลในหูเหมือนกับเสียงเอคโค่
“ม…ไม่เหนื่อยครับ”
“แน่ใจนะ”
“น…แน่ใจครับเสี่ย ค…แค่นี้…ท…ทำอะไรผมไม่ได้หรอก”
“ดี ตอนนี้ฉันว่าได้เวลาเช็คความบริสุทธิ์ของนายแล้ว”
“อึก…โอ๊ย!!”
ลีโอะโร้อง ต้นคอของเขาถูกฝ่ามือชายเฒ่าคว้าเอาไว้แน่น เสี่ยวิทย์ยกร่างทั้งร่างของเด็กหนุ่มขึ้นมาได้ด้วยแขนเดียว ก่อนจะทุ้มอีกฝ่ายโยนลงไปบนเตียงนอนจนตัวกระเด้ง เมื่อร่างหนาวัยปู่คลานขึ้นไป เตียงขนาดใหญ่ก็ยุบลงตามน้ำหนัก
ตอนนี้ภาพตรงหน้าของลีโอช่างเลือนลาง เด็กหนุ่มสับสนเหลือเกินว่าอะไรทำให้เขาเมามายคล้ายคนโดนวางยาขนาดนี้ ร่างกายที่เคยมีเรี่ยวแรงอ่อนระทวยไปหมด ส่วนน้ำเสียงหื่นกระหายของเสี่ยเฒ่าก็ดังสะท้อนก้องอยู่ในสมองตลอดเวลา
กลิ่น...
รสชาติ...
มันฝังลึกเข้ามาในร่างกายราวกับไวรัสที่ควบคุมจิตใจ!
15K
