ร่างเล็กของสตรีผู้เก่งกล้ายังคงนั่งเหม่ออยู่กับที่ไม่ไหวติง ทั้งๆ ที่บุรุษที่ทำให้สติของนางหลุดลอยได้ะโหายออกไปทางหน้าต่างได้ครู่ใหญ่แล้ว
ฝัน สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ คงเป็เพียงภาพฝันของนางแน่
แต่ความรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงริมฝีปากและกลิ่นคาวเืยังคงอยู่
เจ็บริมฝีปาก ใช่นางรู้สึกเจ็บริมฝีปาก มือขาวนวลยกขึ้นลูบไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองอย่างเลื่อนลอย นางโดนกัดปาก คนผู้นั้นกัดปากนาง
เซี่ยเยี่ยนเฉิน เซี่ยเยี่ยนเฉิน เขา เขากัดปากนาง
กรี๊ด... กรี๊ด... กรี๊ด...
โฉมสะคราญที่นั่งเหม่อลอยอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้กลับยกฝ่ามือขึ้นปิดใบหน้าที่แดงก่ำกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง จนบ่าวคนสนิทที่พึ่งจะย่างเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามาใจนลนลานเนื้อตัวสั่นเทา
อ่า...คุณหนูของนางกลับกลายเป็เช่นเดิมแล้วอย่างนั้นหรือ
"คะ คุณหนู คุณหนูเ้าคะ"
เสี่ยวมี่ยื่นมือที่สั่นเทาสะกิดขาเรียวของผู้เป็นายอย่างกล้าๆ กลัวๆ เอ่ยเรียกเสียงแ่ ถึงแม้จะหวาดกลัวเพราะคิดว่าคุณหนูของนางคงกลับมาร้ายกาจเช่นเดิมแล้ว แต่นางก็ยังห่วงกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บไข้ตรงที่ใดถึงได้หวีดร้องออกมาเช่นนี้
"เสี่ยวมี่ เสี่ยวมี่ เขา เขา อร้าย..."
ผู้เป็นายที่ใบหน้าและลำคอแดงก่ำเงยหน้าขึ้นมองนางเอ่ยออกมาปากคอสั่น แต่พูดได้เพียงเท่านั้นก็เม้มปากแน่น ยกฝ่ามือบอบบางขึ้นมาปิดหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินหนีขึ้นไปนอนคลุมโปงบนเตียง
เสี่ยวมี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางอย่างมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับผู้เป็นาย
ส่วนคนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มตอนนี้กลับกำลังหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก บิดกายไปมาอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ที่เกิดขึ้น นิ้วเรียวยังคงไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มที่ดูเหมือนจะเจ่อขึ้นน้อยๆ ชาติก่อนถึงแม้จะเป็เด็กสาวสมัยใหม่ทฤษฎีแน่นเอี๊ยดแต่เชิงปฏิบัติของนางกลับเท่ากับศูนย์ เหตุการณ์เมื่อครู่ตราตรึงอยู่ในความรู้สึกทุกครั้งที่หลับตา
"ข้า เซี่ยเยี่ยนเฉิน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น คุณหนูว่านเย่วอิงยังยืนยันที่จะปรนนิบัติข้าอยู่หรือไม่"
อิงอิงจ้องมองเ้าของน้ำเสียงทรงเสน่ห์พลางกะพริบตาปริบๆ ฝ่ามือเรียวเล็กยังคงทาบทับอยู่บนหน้าอกแกร่งนึกชื่นชมอีกฝ่าย เนื้อก็แน่น นามก็เพราะ เซี่ยเยี่ยนเฉิน
อ่า...ขนาดชื่อยังฟังดูดีมีเสน่ห์ แต่...ทำไมนางรู้สึกคุ้นๆ กับชื่อแซ่ของเขาจังเลย คุ้นมากๆ เซี่ยเยี่ยนเฉิน เซี่ย เยี่ยนเฉิน
อ๊ะ!
ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาตาโต
เซี่ยเยี่ยนเฉิน เซี่ยชิงเทียน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น
ความทรงจำสายหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวจนเผลอจิกปลายเล็บลงบนอาภรณ์ใต้ฝ่ามือจนยับย่น เสียงของเสี่ยวมี่ที่ดังเข้ามาในหูของนางค่อยๆ ชัดขึ้น
"อ้อ ยังมีอีกผู้หนึ่งเ้าค่ะ ที่คุณชายเซี่ยหวั่นเกรงและไม่กล้าต่อกร อีกทั้งยังเคารพยำเกรงไม่แม้แต่จะกล้ามีปากเสียง"
"ใคร ใครกันหรือเสี่ยวมี่"
"ก็ท่านแม่ทัพ บิดาของคุณชายเซี่ยอย่างไรเ้าคะคุณหนู มีบุตรคนใดบ้างที่จะอยู่เหนือบิดาผู้ให้กำเนิด"
ไม่จริง เป็ไปไม่ได้ นางไม่เชื่อ ไม่เชื่อเด็ดขาด พันไม่เชื่อหมื่นไม่เชื่อ บุรุษในดวงใจของนางจะกลายเป็บิดาของเ้าลูกสุนัขนั่นได้อย่างไรกัน ์ ท่านรังแกข้าเกินไปแล้ว
อิงอิงไม่รู้เลยว่านางจะหัวเราะหรือร้องไห้ให้กับเื่นี้ดี
แต่เหนือสิ่งอื่นใดความน่าจะเป็เกี่ยวกับตัวตนของเขาและสถานการณ์ตอนนี้ทำให้ร่างบางเกร็งไปทั้งร่าง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้ต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
หึหึหึ
"เป็อะไรไปอิงเอ๋อร์ ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือ หืม"
เสียงหัวเราะและน้ำเสียงแหบพร่ายั่วเย้าของบุรุษที่ยึดปลายคางของนางเอาไว้จนแน่น อีกทั้งคำเรียกขานที่อีกฝ่ายใช้เรียกนางยิ่งทำให้ใบหน้างามร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
มาอิงอง อิงเอ๋อร์อะไรกันตอนนี้ นางขนลุกไปหมดแล้ว
"ว่าอย่างไร ในเมื่อตอนนี้ก็รู้แล้วว่าข้าคือใคร เ้ายังยินดีที่จะปรนนิบัติข้าอยู่หรือไม่"
ไม่พูดเปล่าอีกฝ่ายยังส่งปลายนิ้วโป้งมานวดคลึงบริเวณริมฝีปากล่างของนางเล่นจนต้องเม้มปากหนีััที่ชวนวาบหวามนั้น บุรุษมาดขรึมที่ปล่อยให้นางยั่วยวนหยอกเย้าราวกับไม่รู้สึกรู้สาในคราแรกตอนนี้กลับหายวับไปกับตา เหลือเพียงพยัคฆ์เฒ่าแสนเ้าเล่ห์ที่กำลังจ้องมองนางด้วยั์ตาพราวระยับ
อ่า...นางดูเบาพยัคฆ์เฒ่าตัวนี้เกินไป เลือกเล่นผิดคนเสียแล้วอิงอิงเอ๋ย
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าริมฝีปากและลำคอของนางแห้งผากจนต้องส่งเรียวลิ้นมาไล้เลียเพิ่มความชุ่มชื่น ข่มจิตข่มใจที่กำลังเต้นโครมครามให้สงบลง
"ขะ ข้า คะ คือข้า"
บ้าจริง หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้นางยังมาติดอ่างไปเสียได้
"หืม จะเปลี่ยนใจอย่างนั้นหรือ"
คิ้วคมเข้มเลิกขึ้นมองนางอย่างกดดัน นั่นยิ่งทำให้นางทำตัวไม่ถูก
คนผู้นี้ไม่คิดจะให้นางได้ตั้งหลักก่อนเลยหรืออย่างไร แม้จะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาครามครัน แต่ยังคงพยายามรักษาสีหน้าเอาไว้
"นายท่าน ปะ ปล่อยข้าก่อนสิเ้าคะ แล้วเรามานั่งคุยกันดีๆ ดีหรือไม่"
ละล่ำละลักบอกอีกฝ่ายเสียงอ่อนเสียงหวาน มือเล็กที่วางอยู่บนอกแกร่งออกแรงผลักร่างหนาที่ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน อีกมือพยายามแกะนิ้วเรียวออกจากปลายคางของนาง นางเกือบจะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกอยู่แล้วเชียวที่เขายอมปล่อยมือออกจากปลายคางมนของนาง แต่กลับยิ่งตื่นตระหนกเมื่อมือหนาเปลี่ยนมารั้งต้นคอเล็กของนางเอาไว้แทน
นางไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ หากคนทั้งสองเป็พ่อลูกกันจริงๆ นางไม่แย่หรอกหรือ ไม่มีใครจะชื่นชอบคนที่คิดจะยืมมือของตัวเองจัดการกับลูกของตัวเองแน่ ทำไมทฤษฎีโลกกลมต้องมาเกิดกับนางด้วย
"เ้ากำลังกังวลสิ่งใดอยู่อย่างนั้นหรือ คุณหนูว่าน"
"ปะ เปล่าเ้าค่ะ ข้าเพียง ข้าเพียงอยากจะรู้ว่าท่าน...ท่านเป็บิดาของคุณชายเซี่ยชิงเทียนหรือเ้าคะ"
เอาว่ะ ถามให้แน่ใจกันไปเลย บางทีนางอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้ ถึงแม้ความเป็ไปได้มันจะเท่ากับศูนย์ก็เถอะ เขาอาจจะแค่...เป็ญาติ ใช่ เป็ญาติที่อาจจะไม่สนิทกัน หรืออาจจะเกลียดกันมากๆ ก็เป็ได้ ใช่ มันจะต้องเป็เช่นนั้นแน่ๆ
"อืมใช่ ข้าคือบิดาของเ้าลูกสุนัขตัวนั้น"
ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นไง นางว่าแล้วเชียว
อ่า...เอาแล้วอย่างไรล่ะ เขา... เล่นนางแล้ว
อิงอิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกว่าลำคอของนางแห้งเป็ผุยผง
หึหึหึ
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นของอีกฝ่ายยิ่งทำให้นางหวั่นวิตกจนแทบจะหลั่งน้ำตาอยู่รอมร่อหากไม่ได้ยินเสียงแหบพร่านุ่มนวลเอ่ยออกมาเสียก่อนและรู้สึกถึงปลายนิ้วมือของอีกฝ่ายที่กดคลึงท้ายทอยของนางเบาๆ ราวกับกำลังช่วยให้นางผ่อนคลาย
"คุณหนูว่าน เ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ข้ามิได้เข้าข้างบุตรของตัวเองจนไม่ลืมหูลืมตา หากเขาทำผิดต่อเ้าจริงๆ ข้าก็พร้อมที่จะลงโทษเขาอย่างสาสม ที่ผ่านมาหากเขาทำสิ่งใดไม่ดีก็ต้องขอโทษเ้าแล้ว แต่ต่อไปในภายหน้าข้ารับรองด้วยเกียรติของแม่ทัพแห่งแคว้นว่าเขาจะไม่ทำร้ายหรือทำให้เ้าต้องรู้สึกไม่ดีอีก เ้า เชื่อใจข้าหรือไม่"
อิงอิงมองใบหน้าหล่อเหลาตาปริบๆ พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างว่าง่าย นางเชื่อและมั่นใจว่าเขาจะทำได้อย่างที่พูดอย่างแน่นอน ต่อไปนางคงไม่ต้องกังวลว่าจะต้องตายด้วยน้ำมือของพระเอกอีกแล้ว นางเชื่อใจบุรุษผู้นี้และอีกอย่างนางไม่ได้รักชอบพระเอกของเื่มันคงไม่มีเหตุให้อีกฝ่ายต้องกำจัดนางอีก เช่นนั้นนางก็สามารถเบาใจได้แล้วสำหรับเื่นี้
นี่อย่างไรสาเหตุที่นางชมชอบบุรุษอายุเยอะ เพราะเขาดูอบอุ่นและแสนดีเช่นนี้อย่างไรเล่า
เฮ่อ...พ่อพยัคฆ์เฒ่าของอิงอิง
"เอาเป็ว่า ข้าขอให้เื่ระหว่างเ้ากับบุตรชายข้าเลิกแล้วต่อกัน ส่วนเื่ที่เ้าพยายามเข้าหาข้า ไม่ว่าเ้าจะทำไปเพราะจุดประสงค์ใด ข้าจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน"
เฮ้ย! ได้อย่างไรกัน
อิงอิงมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ยินยอม ที่นางทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าชอบเขาจริงๆ นะ
"แต่ที่ข้าทำไปเพราะข้าชอบท่านจริงๆ นะเ้าคะ"
เมื่อโพล่งออกไปแล้วก็ให้รู้สึกอับอาย
"เอ่อ...และข้าก็ขออภัยที่ ที่กล่าววาจาไม่สมควร จนกลายเป็การล่วงเกินท่าน"
คำว่าเ้าลูกสุนัขวิ่งชนหน้านางโครมเบ้อเร่อ
หึ
และโดยไม่คาดคิดริมฝีปากได้รูปก็โฉบลงมาแนบริมฝีปากของนางอย่างรวดเร็วจนนางไม่ทันได้ตั้งตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกเจ็บจี๊ดบนริมฝีปาก
อ๊ะ
เขากัดปากนาง
"นี่ถือเป็การลงโทษของข้าก็แล้วกัน"
น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับใช้นิ้วโป้งไล้ไปบนกลีบปากที่บวมช้ำของนางแ่เบา
การกระทำนั้นและแววตาที่วาววับขึ้นของเขา ทำให้ิญญาของนางหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว แต่ยังคงรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดตรงข้างแก้มและเสียงกระซิบชิดใบหูเล็ก
"เช่นนี้ถือว่าหายกันแล้วนะ"
เขากล่าวเช่นนั้นหมายความเช่นไรกัน
อ้าก...จะหายกันได้อย่างไร เขาหลอกกินเต้าหู้นางนะ นี่มันเฒ่าเ้าเล่ห์ชัดๆ
แต่ให้ตายเถอะจนถึงตอนนี้หัวใจของนางยังคงเต้นรัวเร็ว ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงแม้แต่น้อย
384
