มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

"พี่สาม!"หวังฉินตะโกนอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นหวังชุนตจากหลังม้า "บัดซบสารเลวเอ่ย!" หวังชุนลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล เนื้อตัวของเขามอมแมมและเขลอะฝุ่น ใบไม้และเศษดินติดตามผมและใบหน้าของเขา เขามองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโกรธ เขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะกล้าตอบโต้เขา แถมเป็นเขาเองที่ลงไปกองอยู่กับพื้น เขารู้สึกอับอายหาที่สุดไม่ได้ ตั้งแต่เด็กยันโตเขาไม่เคยน่าสมเพชขนาดนี้ รู้หรือไหมว่าเขาคือใคร? เขาคือองค์ชายลำดับที่3แห่งอาณาจักรโลหิตสีชาด ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาของเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาผู้คนต้องก้มกราบและทำตามที่เขาชี้นิ้วสั่ง แล้วสารเลวนี้เป็นใคร แค่คนจากอาณาจักรบ้านนอกกล้าลงไม้ลงมือกับเขาเชี่ยวหรือ ลงโทษให้ไม่ได้! ตาย! สารเลวนี้ต้องตาย!"สารเลวบัดซบ มาคุกเข่ารับความตาย!"หวังชุนปลดปล่อยลมปราณระดับลมปราณจิตขั้น3ออกมา เขารู้มาบ้างว่าอาณาจักรพันบุบผานั้นระดับลมปราณจิตนั้นล้วนเเต่เป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ ไม่เป็นผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ก็เป็นแม่ทัพในราชวงศ์ และกับเพียงแค่ชายหนุ่มธรรมดาๆคนนี้เขาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายได้อย่างแน่นอน ชายหนุ่มคนนั้นหันไปมองยังหวังชุนและหวังฉิน เขารู้สึกขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็ตจิตสังหารของหวังชุน ชายหนุ่มคนนี้ก็คือซูเฉินนั้นเอง เขาอยู่ระหว่างการเดินทางไปยังเมืองหลวงและกำลังคิดเรื่องของมังกรจักรพรรดิดาวเหนืออยู่นั้นก็มีชายหนุ่มสองคนที่ควบม้าเข้ามา เขาก็เหลือบไปมองเห็นว่าถนนนั้นกว้างใหญ่มีพื้นที่ให้ม้าสองตัวผ่านไปได้สบายๆ แต่ชายหนุ่มคนหนึ่งนั้นได้ตะโกนให้เขาหลีกทาง 'หลีกทาง? หลีกทางบัดซบอันใด ถนนกว้างใหญ่ ตาบอดหรือไม่'ซูเฉินคิดเช่นนั้นก็ไม่ได้สนใจอีก เขายังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าพรางมองทิวทัศน์รอบๆ แต่ชายหนุ่มคนนั้นดูเหมือนจะไม่จบ เขาหวดแส้ม้ามาทางซูเฉิน ซูเฉินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วและส่งหมัดขวาไปด้านหลังปะทะเข้ากับแส้ม้า ทำให้ชายหนุ่มคนนี้ตกจากหลังมา เมื่อเขาลุกขึ้นมาก็มองซูเฉินด้วยแววตาอาฆาต จิตสังหารปะทุออกมาจากร่างกายของเขา ลมปราณจิตขั้น3ถูกปลดปล่อยออกมาแต่ ซูเฉินไม่ได้สนใจมันตอนนี้ลมปราณจิตไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแล้ว "สารเลวบัดซบ มาคุกเข่ารับความตาย!" เมื่อซูเฉินได้ยินคำพูดของจ้าวชุนเขาก็โต้ตอบไปว่า"รับความตาย? ข้าว่าเขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะฆ่าข้า "ซูเฉินมองจ้าวชุนด้วยสายตาเย้ยหยัน กับคนที่คิดร้ายเขาแล้วนั้น เขาไม่จำเป็นต้องปราณีจ้าวชุนที่ได้ยินคำพูดของซูเฉินนั้น เขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ"สารเลวเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!"เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็มองหวังชุนขึ้นๆลงๆจากนั้นก็เอ่ยปาก"ขอทาน?"หวังชุนอยากจะกระอักเลือดเมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน แม้เขาในตอนนี้จะมีรูปลักษ์คล้ายกับขอทานแต่ทุกอย่างนั้นก็เป็นเพราะซูเฉิน "บัดซบ อย่ากล่าวเหลวไหล และเอาท่านพี่ไปเปรียบกับขอทาน ข้าว่าเจ้ามากกว่าที่เป็นขอทาน"หวังฉินที่อยู่ด้านหลังของหวังชุนก็มองไปยังซูเฉินด้วยสายตาเหยียดหยาม สารเลวที่ได้แต่เดินเท้าไม่มีแม้แต่ม้าสักตัวไม่เรียกว่าขอทานแล้วเรียกว่าอะไร"โอ้เจ้าว่าข้าเป็นขอทานงั้นรึ งั้นมาดูกันว่านี้ข้าคือขอทานหรือไม่"เมื่อซูเฉินกล่าวจบเขาก็สบัดแขนทีหนึ่ง ปรากฏกองเหรียญทองขนาดย่อมๆด้านหน้าของเขา หวังชุนและหวังฉินตกตลึง กองเหรียญทองตรงหน้านี้นั้นเขาจำนวนคร่าวๆแล้วมันมีมากกว่า40,000เหรียญทอง แม้พวกเขาจะเป็นองค์ชายของอาณาจักรโลหิตสีชาดแต่พวกเขาก็ได้เงินไว้ใช้จ่ายเพียงเดือนล่ะ5,000 เหรียญทองเท่านั้น แต่ไอ้สารเลวกลับพกเงินกว่า40,000เหรียญทองนี้ทำเอาพวกเขาอดแปลกใจไม่ได้ ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างชั่วร้าย"สารเลวทิ้งแขนขวากับเงินกองนั้นมาทั้งหมดซ่ะถ้ายังไม่อยากตาย"หวังชุนมองไปยังกองเหรียญทองด้วยความโลภด้วยเงินจำนวนเท่านี้สามารถทำให้เขาใช้จ่ายสบายไปอีกหลายเดือน"โอ้!! เจ้าต้องการแขนข้ายังไม่พอเจ้ายังต้องการเงินข้าด้วยรึ เจ้าไม่โลภเกินไปหรือ"ซูเฉินเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหวังชุน แต่อยู่ๆเสียงของหยานเอร์ก็ดังขึ้น"นายน้อยเจ้าค่ะ มีบุคคลระดับผู้พิทักษ์2คนกำลังซ่อนตัวอยู่ใกล้"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่30

คล้ายกับเรื่องมรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!! ที่คุณอ่าน

มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่30

คล้ายกับเรื่องมรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!! ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้