หลินถิงถิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสามี เมื่อมองเห็นหน้าสามีชัดๆ ก็เห็นว่าสามีของเธอหน้าตาคล้ายกับคู่หมั้นของเธออย่างกับแกะ เธอมองเขาอยู่อย่างนั้นโดยไม่ละสายตาไปไหน เมื่อหวังอี้ฉือรู้สึกได้ว่ามีคนมองมาที่ตน เขาจึงเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเป็ภรรยาของตนเอง
“คุณมองผมทำไมหรือ มีอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ ไม่มีอะไร พี่อี้ฉือ พี่ไม่ได้ทะลุมิติมาเหมือนกันใช่ไหม”
“คุณพูดอะไร ทะลุมิติอะไร คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
หลินถิงถิงไม่ได้ตอบคำถามเขา ได้แต่คิดในใจว่าคงแค่คนหน้าคล้ายกันเท่านั้น ชาติที่แล้วเธอกับคู่หมั้นไม่มีโอกาสที่จะได้แต่งงานกัน มาในชาตินี้เธอได้แต่งงานและมีลูกกับเขา ถึงจะไม่ใช่คู่หมั้นตัวจริงของเธอก็ตาม เธอแอบเก็บความดีใจและความพอใจไว้ลึกๆ และตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้ชีวิตครองคู่อยู่กับเขาให้ดีที่สุด
“พ่อ แม่ไม่ค่อยสบาย แม่จะไปเก็บผักป่ากับผมแทน” หวังอี้เฉินลูกชายบอกกับพ่อของเขา หลังจากที่เห็นแม่ของเขาเงียบไปไม่พูดอะไร
“คุณไม่สบายหรือ” หวังอี้ฉือมองหน้าภรรยาแล้วถาม “ถ้าคุณทำงานไม่ไหวจะนั่งพักก่อนก็ได้นะ รอผมทำงานเสร็จแล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”
“แม่ไม่สบายหรือคะ ไม่ใช่ว่าแม่ี้เีใช่ไหม” หวังอิงอิงถามขึ้น ด้วยความเป็เด็ก เธอมักจะได้ยินย่า ป้าสะใภ้ และอาสะใภ้ชอบว่าแม่ของเธอว่าแม่เป็คนี้เี เธอจึงจดจำคำพูดพวกนั้นได้เป็อย่างดี
“อิงอิง แม่ไม่สบายจริงๆ แม่รดน้ำในไร่ช่วยพ่อไม่ไหว แต่แม่จะไปเก็บผักป่าแทน ลูกจะไปกับแม่ไหม” เธอมองหน้่าลูกสาวด้วยความชื่นชอบ
“พ่อคะ หนูไปกับแม่ได้ไหมคะ” หวังอิงอิงถามพ่อด้วยความออดอ้อน
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจพวกคุณ พอเก็บผักป่าเสร็จแล้วก็กลับมาหาผมที่นี่นะ เราค่อยกลับบ้านพร้อมกัน” หวังอี้ฉือบอกกับภรรยาและลูก
หลินถิงถิงและลูกทั้งสองคนเดินไปท้ายหมู่บ้านเพื่อเก็บผักป่า โดยหลินถิงถิงจะแบกตะกร้าใส่หลัง แล้วให้ลูกทั้งสองคนคอยเดินตามจนมาถึงป่าท้ายหมู่บ้าน
“แม่ อย่าเดินเข้าไปในป่าลึกเกินไปนะ พ่อเคยบอกเอาไว้ว่ามันอันตรายมาก” ลูกชายพูดเตือน
“พ่อบอกว่าเราจะเข้าไปในป่าลึกเองไม่ได้ ต้องให้พ่อพาไปเท่านั้นค่ะ” น้องสาวพูดเสริมพี่ชาย
“ตกลง แม่จะเก็บแค่ผักป่าที่อยู่บริเวณนี้เท่านั้น” หลินถิงถิงรับคำลูกทั้งสองคน
“เรารีบลงมือกันเถอะแม่ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน แม่ยังต้องกลับไปทำอาหารเย็นอีกนะ” ลูกชายเร่งเธอ
“จริงค่ะแม่ เราต้องรีบเก็บผักกันแล้ว ถ้าแม่ไม่รีบคุณย่าอาจจะไม่ให้แม่กินข้าวอีกก็ได้นะคะ” ลูกสาวพูดอย่างร้อนใจ
“ได้ๆ แม่จะรีบทำเดี๋ยวนี้ล่ะ ขอบใจลูกๆ ที่เป็ห่วงแม่นะ” หลิวถิงถิงขอบคุณลูกทั้งสองด้วยความดีใจ
ป่าท้ายหมู่บ้านยังถือว่ามีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก ใช้เวลาไม่นานทั้งสามคนก็เก็บผักป่าได้เต็มตะกร้า อาจจะเป็เพราะชาติที่แล้วเธออาศัยอยู่ในจวนของคหบดีมาเป็เวลานาน จึงต้องคอยระวังตัวเองและระวังภัยให้คุณหนูทุกฝีก้าว ทำให้ต้องคอยสังเกตสิ่งที่อยู่รอบตัวเสมอ เธอจึงมีนิสัยช่างสังเกตติดตัวมาด้วย ครั้งนี้เธอสังเกตเห็นพืชผักที่กินได้อยู่อีกหลายชนิด แต่ไม่มีชาวบ้านสนใจจะเก็บมันไป เธอหมายตาเอาไว้ หากแม่สามีให้ครอบครัวของเธออดข้าวอีก เธอจะมาใช้ประโยชน์จากพืชผักเหล่านี้ทีหลัง
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
26K
