ตอนที่ 2 ของ ฮานะ
สวัสดี เราชื่อฮานะ เราเขียนหนังสือเล่มนี้ไว้แองแหละ ขอให้สนุกนะ ตอนนั้นเราอายุ 3 ขวบ เราได้เข้าเรียนอนุบาล เราได้เจอเด็กคนหนึ่ง เขาไม่มีเพื่อนเลยเขานั่งอยู่คนเดียวเราเลยเข้าไปชวนมาเล่นด้วยกัน นับตั้งวันนั้นเราก็เล่นด้วยกัน เขาชื่อหมอกนะบอกไว้ก่อน เราสนิทกันมาก จนขึ้นชั้นประถมเราได้อยู่โรงเรียนเดียวกันและห้องเดียวกัน เราเริ่มชอบหมอกตั้งแต่ประถมแต่เราก็ไม่กล้าบอกออกไปกลัวว่าจะเสียเพื่อน เพื่อนที่สนิทที่สุดเราก็ชอบหมอกขึ้นทุกวัน จนขึ้นมัธยมต้นเราก็ได้อยู่ห้องเดียวกันและเราก็ยังสนิทกันอยู่ แต่ช่วงม.ต้นก็มีคนเข้ามาจีบอยู่แต่ไม่มาก เราก็บอกปฏิเสธไปทุกคนเพราะเราชอบหมอกอยู่คนเดียว จนเราจบม.ต้นแล้ว และตอนขึ้นม.ปลายเราก็อยู่ดีก็มีคนมากชอบเต็มไปหมดจน และเรากับหมอกก็เริ่มมีระยะห่างระหว่างกัน เราเริ่มรู้สึกได้ว่าหมอกเริ่มปลีกตัวออกห่างจากเรา เราเลยไปถามกับหมอกตรงๆว่าทำไมถึงทำแบบนี้ ก็ได้คำตอบออกมาว่า ไม่อยากให้เราเสียภาพลักษณ์ แต่ก็บอกออกไปว่า ไม่ต้องกลัวหรอกเรื่องนั้นนะ มันไม่สำคัญ แต่หมอกก็ยักยื่นยันคำเดิม และยังบอกให้เราไม่ต้องมายุ่งกันอีกเลย เรารู้เสียใจมาก เรากลับร้องไห้ทั้งคืน จนมากอีกวันเราก็ไม่ได้คุยกับหมอกอีกเลย เพราะหมอกคอยหลบหน้าตลอด จนขึ้นม.5เราก็ได้รู้ว่าหมอกออกจากโรงเรียนไปโดยที่ไม่รู้สาเหตุ เราก็ได้แต่ทำใจ ไม่คิดถึงเรื่องของหมอก จนมาวันที่เป็นวันเกิดครบ17ปีของหมอกเราก็รู้ข่าวว่าหมอกฆ่าตัวตาย และเราเสียใจอย่างมาก เราได้ไปที่งานศพของหมอก เราได้ไปเจอคุณแม่ของหมอก แม่เดินมาที่เราแล้วให้หนังสือเล่มหนึ่งแล้วบอกว่า กลับไปอ่านด้วยนะ เราได้ไปอ่านแล้วอยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหนออกมาเอง แล้วในหัวก็คิดโทษตัวเองว่าทำไมไม่บอกชอบหมอกไปนะ เก็บไว้ทำไม เราได้แต่ร้องไห้ และนี่คืออบันทึกหน้าสุดท้ายของเรา เราไม่อยากอยู่รับความทุกข์อีกแล้วขอตายก่อนนะ และสุดท้าย อยากจะฝากบอกทุกคนที่มีคนที่ชอบให้บอกไปอย่าไปกลัว เพราะไม่อย่างงั้นจะไม่ได้บอกกับคนที่ชอบเลยก็ได้ และสุดท้ายจริงๆและ อยากบอกว่าเราชอบหมอกมากๆเลย เราคงได้ไปอยู่ด้วยกันในโลกหน้านะ