รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

"เขาเห็นชีวิตเธอทั้งหมด

เห็นวัยเด็กที่เหงา

เห็นความรักที่สูญเสีย

เห็นคนรักที่ทิ้งเธอไป…

และใน๰่๥๹เวลานั้น… เขาก็ตกหลุมรัก"

สถานที่: ร้านกาแฟ (ต่อ)

เวลา: 14:15 น.

ตัวละคร: ภาคิน, มายา, วีระ

ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨
 

เปิดตอน: Memory Absorption - เห็นชีวิตของมายา

ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨

แสงสีทองยังคงวูบวาบ

ภาคินปิดตา หายใจลึกๆ

มายาสั่น กลัว แต่ดึงมือไม่ออก

ภาคิน (เสียงเบา) : "ผมเห็นแล้ว... ชีวิตของคุณ..."

★ Memory Absorption Scene - ชีวิตของมายา

Flash #1: วัยเด็ก (อายุ 7 ขวบ)

โรงเรียนประถม

มายาตัวอ้วน

เพื่อนๆ ล้อมวง

เด็กผู้ชาย: "อ้วน! อ้วน! ช้างป่วย!"

เด็กผู้หญิง: "กินเยอะ! เลยอ้วน!"

มายาร้องไห้ วิ่งหนี

กลับบ้าน

พ่อ (ตำรวจ ใส่ชุดคราม) : "ทำไมร้องไห้ลูก?"

มายา (สะอึกสะอื้น) : "เพื่อนล้อ... ล้อว่าหนูอ้วน"

พ่อกอดเธอ

"ฟังพ่อนะ... คนอื่นจะพูดอะไรก็ช่าง"

"ที่สำคัญคือ ลูกรู้ว่าลูกเป็๲ใคร"

"อย่าปล่อยให้คำพูดคนอื่นกำหนดตัวตน"

มายาเช็ดน้ำตา

"แล้วหนูจะทำยังไง?"

พ่อ: "ค้นหาความจริง ลูก ค้นหาว่าลูกอยากเป็๲ใคร**"**

Flash #2: วัยรุ่น (อายุ 18 ขวบ)

มหาวิทยาลัย - คณะนิเทศศาสตร์

มายาลดน้ำหนักได้แล้ว

สวย มั่นใจ

แต่เธอยังไม่ค่อยเชื่อใคร

วันหนึ่ง

ที่ห้องสมุด

เธอเห็น ชายหนุ่มคนหนึ่ง

ชายหนุ่ม อายุ 20 ปี

ผิวแทน ตาสีน้ำตาล

กำลังอ่านหนังสือสถาปัตย์

มายามอง ชอบ

แต่ไม่กล้าเข้าไปคุย

ชายหนุ่งหันมา ยิ้มให้

"สวัสดีครับ"

มายา๻๠ใ๽ หน้าแดง

"ส...สวัสดีค่ะ"

ชายหนุ่ง: "ผมชื่อไรอัน ไรอัน อาซิม"

มายา: "มายาค่ะ... มายา ศรีสวัสดิ์"

นี่คือจุดเริ่มต้น

Flash #3: ตกหลุมรัก (อายุ 18-24 ขวบ)

Montage: 6 ปีแห่งความรัก

ปีที่ 1:

ไรอันพามายาไปกินข้าว

เดินชายหาด ดูดาว

มายาหัวเราะ มีความสุข

ปีที่ 2:

วันครบรอบ 1 ปี

ไรอันให้ดอกกุหลาบ 99 ดอก

"ผมรักคุณ มายา"

"ผมจะรักคุณตลอดไป"

มายาร้องไห้ มีความสุข

ปีที่ 3-6:

พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอด

ผ่านทุกอย่างมาด้วยกัน

มายาเชื่อใจเขาจริงๆ

Flash #4: วันขอแต่งงาน (อายุ 24 ขวบ)

ร้านอาหารริมทะเล

พระอาทิตย์ตกดิน

ไรอันคุกเข่า

ถือกล่องแหวน

"มายา... 6 ปีที่ผ่านมา คือวันที่ดีที่สุดในชีวิตผม"

"ผมอยากให้คุณเป็๞ภรรยาผม"

"แต่งงานกับผมไหม?"

มายาร้องไห้ พยักหน้า

"ใช่! ใช่ค่ะ!"

พวกเขากอดกัน จูบกัน

คนรอบข้างปรบมือ

นี่คือวันที่มีความสุขที่สุด

Flash #5: วันที่ไรอันหายไป (2 เดือนหลังขอแต่งงาน)

มายาอยู่บ้าน

เตรียมงานแต่ง

เลือกชุด เลือกดอกไม้

เธอโทรหาไรอัน

"หมายเลขที่คุณโทรไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"

มายาโทรอีก 10 สาย 20 สาย 50 สาย

ไม่รับ

เธอขับรถไปบ้านไรอัน

เคาะประตู

ไม่มีใครเปิด

เธอเปิดประตู (มีกุญแจสำรอง)

เข้าไป

บ้านว่างเปล่า

ไม่มีของไรอัน

ไม่มีอะไรเลย

เหมือนไม่เคยมีใครอยู่

มายามองรอบๆ สั่น

เธอเห็น... จดหมาย

วางบนโต๊ะ

เธอหยิบ อ่าน

มือสั่น

"มายาที่รัก

ฉันขอโทษ... ฉันไม่พร้อม

ฉันต้องกลับประเทศ มีเ๱ื่๵๹ฉุกเฉิน

อย่าตามหาฉัน

ขอโทษจริงๆ ที่ทำแบบนี้

ขอโทษ

ไรอัน"

มายาอ่านจบ

มือสั่นจนจดหมายหล่น

เธอคุกเข่าลง

ร้องไห้

"ทำไม... ทำไมถึงทิ้งฉัน..."

"เราควรจะแต่งงานกัน..."

"ทำไม... ทำไม..."

เธอร้องไห้จนเสียงแหบ

คุกเข่าอยู่ตรงนั้น 3 ชั่วโมง

Flash #6: ปัจจุบัน (อายุ 26 ขวบ)

2 ปีผ่านไป

มายาเป็๲นักข่าวอิสระ

ทำงานหนัก ไม่ค่อยพูดกับใคร

ไม่เชื่อใครง่ายๆ

กลางคืน

เธออยู่คนเดียว

ดื่มไวน์

มองรูปไรอัน

"เธออยู่ไหน..."

"ทำไมทิ้งฉันไป..."

"ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า..."

เธอยังรักเขาอยู่

แม้ว่า 2 ปีผ่านไป

เธอยังไม่ลืม

กลับมาปัจจุบัน - ภาคินปล่อยมือ

แสงทองจางหายไป

ภาคินปล่อยมือมายา

เขาหายใจหอบ

เหงื่อไหล

น้ำตาคลอ

ภาคิน (เบาๆ) : "คุณ... เหงามาก ใช่ไหมครับ?"

มายา๻๠ใ๽ - ไม่เชื่อ

มายานิ่งงัน

มือสั่น

หายใจไม่ออก

มายา (สั่น) : "คุณ... คุณเห็นอะไร?!"

ภาคิน: "ผมเห็นทั้งหมดครับ... ๻ั้๫แ๻่วัยเด็กจนถึงตอนนี้"

มายาถอยหลัง

"ไรอัน... คุณเห็นเ๹ื่๪๫ไรอัน?!"

ภาคิน (พยักหน้า) : "ครับ... และผมรู้ว่า คุณยังรักเขาอยู่"

มายาน้ำตาไหล

เธอไม่เคยบอกใครเ๱ื่๵๹นี้

แม้แต่เพื่อนสนิท

แต่คนนี้... รู้หมด

ภาคินบอกรายละเอียด - พิสูจน์ว่าเห็นจริง

ภาคิน: "คุณชอบกินข้าวผัดกุ้งไม่ใส่ผักชี"

"คุณกลัวความสูง ๻ั้๫แ๻่อายุ 10 ขวบหักแขน"

"พ่อคุณเป็๲ตำรวจ สอนให้คุณค้นหาความจริง**"**

"วันที่ไรอันขอแต่งงาน คุณใส่ชุดสีฟ้า"

"วันที่เขาหายไป... คุณร้องไห้คุกเข่าอยู่บ้านเขา 3 ชั่วโมง"

มายาปิดปาก

น้ำตาไหลไม่หยุด

"คุณ... คุณรู้ทุกอย่าง..."

ภาคิน (เช็ดน้ำตาตัวเอง) : "ครับ... และผมเข้าใจว่า ทำไมคุณถึงไม่เชื่อใครง่ายๆ"

"เพราะคุณเคยเชื่อใคร แล้วโดนทิ้ง"

มายาเชื่อแล้ว

มายาเช็ดน้ำตา

มองภาคิน ตรงๆ

มายา: "คุณ... มาจากมิติอื่นจริงๆ เหรอ?"

ภาคิน (พยักหน้า) : "ครับ"

มายานิ่ง ครู่หนึ่ง

แล้วก็... ยิ้ม

"โอเค... ฉันเชื่อแล้ว"

"ฉันจะช่วยคุณ"

ภาคิน (ตาโต) : "จริงเหรอครับ?!"

มายา: "จริง... แต่แลกกับว่า คุณต้องให้ฉันสัมภาษณ์**"**

"นี่จะเป็๞ข่าวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์!"

ภาคิน: "...ผมไม่ได้มาเพื่อเป็๲ข่าวครับ"

มายา: "แล้วมาทำไม?"

ภาคิน (มองตาเธอ) : "ผมมาหาพระเ๽้าครับ"

มายานิ่ง

"...พระเ๽้า?"

จบตอน: ข้อตกลง

ภาคิน: "ครับ ที่ดาวผม ไม่มีพระเ๽้า"

"แต่ที่นี่มี ผมอยากรู้ว่าพระเ๯้ามีจริงหรือไม่**"**

มายา (สงสัย) : "แล้ว... ถ้าหาไม่เจอล่ะ?"

ภาคิน (ยิ้ม) : "อย่างน้อยผมก็ได้เจอคุณมายา"

มายาหัวใจเต้นแรง

หน้าแดง

"เขา... เขาพูดอะไรของเขา?!"

วีระ (หัวเราะ) : "เห็นมั้ย? ภาคินนี่ปากหวานโดยไม่รู้ตัว!"

มายายืนขึ้น ยื่นมือ

"ตกลง ฉันจะช่วยคุณ... มนุษย์ต่างดาว"

ภาคินจับมือ (ไม่มีแสง - ควบคุมพลังได้แล้ว)

"ขอบคุณครับ"

มายา (ยิ้ม) : "ยินดีที่ได้รู้จัก... คนที่รู้ความลับของฉันทั้งหมด"

หน้าจอค่อยๆ มืดลง

●◉✿✿◉●◦

TO BE CONTINUED..

อย่าลืม กดติดตามนักเขียน และ กดติดตามเ๱ื่๵๹นี้
จะไม่พลาดความสนุก!
ผมจะลงนิยายทุกวัน วันละ 2 ตอน พรุ่งนี้พบกันครับ!

........::::**•°✾°•**::::........