วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

ณ โถงศิลาของชั้นที่สิบเก้า หลงเทียนเฟย (龙天非) จัดการให้เสี่ยวหลง (小龙) เฝ้าระวังอยู่ภายนอก ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งในมุมที่ลับตาที่สุด เขาค่อยๆ คลี่ม้วนคัมภีร์ 'กระบี่มังกรครามผงาดฟ้า' ออกอย่างเชื่องช้า

'การจะทะลวงสู่ขั้นสานรากฐาน (筑基) นั้นมิใช่เรื่องง่าย' เขาครุ่นคิดอย่างรอบคอบ 'มันคือ "คอขวด" ที่ต้องอาศัย "การหยั่งรู้" ที่ลึกซึ้ง การรีบร้อนมีแต่จะสร้างปัญหาในภายภาคหน้า หนทางที่ดีที่สุดคือการทำความเข้าใจในวิชาที่ได้รับมานี้ให้ถ่องแท้เสียก่อน'

เขาใช้จิตสำนึกแผ่เข้าไปสัมผัสกับ 'เจตจำนงกระบี่ (剑意)' ที่ถูกผนึกไว้ในคัมภีร์ ก่อนจะเปิดใช้งานมิติเร่งเวลา (光阴秘境)

"ระบบ" เขาออกคำสั่งในห้วงความคิด "สกัด 'แก่นแท้แห่งเจตจำนงกระบี่' จากคัมภีร์นี้ เฉพาะ 'กระบวนท่าที่หนึ่ง' แล้วหลอมรวมเข้ากับ 'ร่องรอยความทรงจำ' ที่ข้ามี เพื่อเร่งกระบวนการหยั่งรู้"

[ระบบ: กำลังดำเนินการ...ผู้ใช้ได้รับความเข้าใจใน 'กระบวนท่าที่หนึ่ง: มังกรครามเยือนห้วงลึก' สำเร็จ]

จิตสำนึกของหลงเทียนเฟยพลันสว่างวาบ เขาลืมตาขึ้นในมิติเร่งเวลาแล้วลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ในมือของเขามิได้มีกระบี่ แต่กลับยกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมาแทนคมอาวุธ

เขาเริ่มร่ายรำตามกระบวนท่าที่เพิ่งหยั่งรู้มา การเคลื่อนไหวในครั้งแรกนั้นดูติดขัดและไม่เป็นธรรมชาติ เขาพยายามจะ 'แทง' (刺) 1 ออกไปตามความเข้าใจ แต่พลังปราณ (灵气) กลับกระจัดกระจายไม่รวมศูนย์

'ไม่ใช่' เขาส่ายศีรษะเบาๆ 'แก่นแท้ของมันไม่ใช่การใช้กำลัง...แต่คือการชี้นำ'

เขาหลับตาลงอีกครั้ง ทบทวนถึงภาพมังกรครามที่โบยบินอย่างอิสระในห้วงความคิด แล้วจึงเริ่มใหม่อีกครั้ง

คราวนี้...การเคลื่อนไหวของเขาเปลี่ยนไป

หลงเทียนเฟยยืนนิ่งสงบ ปลายนิ้วที่ใช้แทนกระบี่วาดเป็นวงกลมเชื่องช้าเบื้องหน้า คล้ายท่า 'กระบี่เมฆา' (雲劍) 2 แต่กลับแฝงไว้ด้วยความลุ่มลึกที่แตกต่าง มันราวกับกำลังกวนกระแสพลังงานที่มองไม่เห็นให้ไหลมารวมกันที่ปลายนิ้ว

ทันใดนั้น ปลายนิ้วที่เคยเชื่องช้าพลันพุ่งไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน

มันคือการ 'แทง' (刺 - Cì Jiàn) 3 ที่ไร้ซึ่งจิตสังหาร แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจแห่งมังกรที่มิอาจต้านทาน เส้นแสงสีครามเข้มข้นสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาเป็นเส้นตรง มันมิได้ 'ฟัน' (劈) 4 หรือ 'กวาด' (掃) 5 ทำลายล้างทุกสิ่ง แต่กลับพุ่งทะลวงผ่านอากาศธาตุไปอย่างเงียบงัน

เส้นแสงสีครามนั้นพุ่งไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะสลายไปในความว่างเปล่า หลงเทียนเฟยตวัดปลายนิ้วกลับเป็นเส้นโค้งสีครามอันงดงาม ราวกับการ 'ปาด' (削) 6 ผ่านม่านน้ำตกแห่งดวงดาว แล้วจึงกลับสู่ท่ายืนที่สงบนิ่งดังเดิม

ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงในชั่วลมหายใจเดียว

ณ พื้นหยกขาวของมิติเร่งเวลา ในตำแหน่งที่เส้นแสงสีครามพุ่งผ่านไป ปรากฏเป็นรอยขีดข่วนบางๆ แต่ลึกสุดหยั่งถึงทอดยาวเป็นเส้นตรง มันคือร่องรอยของพลังทำลายล้างที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด

'เฮ้อ...สำเร็จเสียที' เขาถอนหายใจยาว ความคิดภายในเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า 'แค่กระบวนท่าเดียวยังเหนื่อยยากถึงเพียงนี้ หนทางสู่ความสงบสุขช่างยาวไกลนัก'

เขาตัดสินใจที่จะหยุดการฝึกฝนไว้เพียงเท่านี้สำหรับวันนี้ แล้วออกจากมิติเร่งเวลา

ณ ลานกว้างเบื้องหน้าหอคอยชิงหลง เวลาในโลกภายนอกผ่านไปเพียงสองชั่วยาม จุดแสงที่ไม่ระบุตัวตนบนชั้นที่ 19 ยังคงนิ่งสงบไม่ไหวติง ความตื่นเต้นของฝูงชนในตอนแรกได้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและเริ่มจะจางหายไป

"ผ่านมาสองชั่วยามแล้ว ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ"

"สงสัยจะติดกับดักหรือบาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างในแล้วกระมัง ช่างน่าเสียดาย"

ข่าวลือเกี่ยวกับ "ผู้ท้าทายไร้เงา" เริ่มถูกแทนที่ด้วยเรื่องราวของอัจฉริยะคนอื่นๆ โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า บุคคลที่พวกเขากำลังจะลืมเลือนไปนั้น บัดนี้ได้หยั่งรู้ในกระบวนท่าแรกของวิชากระบี่โบราณที่สาบสูญ และกำลังวางแผนที่จะใช้มันเพื่อ "ประหยัดแรง" ในการจัดการกับความวุ่นวายครั้งต่อไป

(จบตอนที่ 58)