ตอนที่ 27
“โอ้ย ง่วงจะตายอยู่แล้ว”จิวจิวโอดครวญ เมื่อนางตื่นขึ้นมาตอนเช้าร่างน้อยๆโอนเอนไปมา ขณะล้างหน้า ตาปิดแทบลืมไม่ขึ้น เมื่อคืนนางแทบไม่ได้นอนตำราพวกนั้นพอได้อ่านแล้วแทบวางไม่ลง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าออกจากมิติมาตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พี่สาวปลุกให้ตื่น
“น้องเล็ก เ้าลืมตาได้แล้วเ้าจะถือขันน้ำค้างอยู่แบบนี้ไม่ได้ เมื่อไหร่เ้าจะล้างหน้าเสร็จ”เสี่ยวหลินทั้งขำทั้งฉุนน้องสาว
“พี่สามข้ารู้สึกว่าข้าไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเ้าค่ะ”จิวจิวตอบเสียงยืด มือน้อยๆหวิดน้ำขึ้นล้างหน้าก่อนจะใช้กิ่งไม้ใส่เกลือแล้วถูฟัน
“อืมข้ารู้ เ้าคงอ่านตำราทั้งคืน”เสี่ยวหลินกอดอกพิงพนังบ้านคุยกับน้องสาว
“ฮ่ะ พี่สามท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอ่านตำราทั้งคืน”จิวจิวหันมามองผู้เป็พี่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ พี่สามจะรู้ได้ยังไง ก็นางอ่านตำราอยู่ในมิตินี่นาหรือพี่สามก็เข้าไปในมิติข้าได้ ไม่น่าจะใช่ จิวจิวได้แต่ครุ่นคิด
“เ้าไม่ต้องแปลกใจไป ท่านพ่อท่านแม่ก็รู้ว่าเ้าอ่านตำราทั้งคืนคงจะเพลียมากท่านจึงให้เ้านอนต่ออีกหน่อย”เสี่ยวหลินอมยิ้ม มองหน้าเร่อร่าของผู้เป็น้องอย่างขบขัน
“ท่านพ่อ กับท่านแม่ก็รู้อย่างนั้นรึ!”จิวจิวอุทานด้วยความตะลึง ทุกคนรู้ได้ยังไงกัน
“ก็ใช่นะสิ ทุกคนตื่นมาก็เห็นเ้ากำลังนอนละเมอทำไม้ทำมือพลิกกระดาษอ่านตำราอยู่ข้านั่งดูอยู่ตั้งนานเ้าก็ไม่เลิกอ่านซักทีจนข้าหลับไปอีกครั้งนั่นแหละ”เสี่ยวหลินหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสีหน้าตลกของน้องสาว
“ข้าละเมอรึเ้าคะ”จิวจิวมองพี่สาวอย่างโง่งมที่แท้เธอก็ละเมอ
“ก็ใช่นะสิ ตลกมากเลยข้าหัวเราะจนน้ำตาไหลเลย”เสี่ยวหลิน ยืนยันด้วยการหัวเราะน้องสาวอีกครั้งเมื่อคิดถึงท่าทางตลกของน้องสาวเมื่อคืน
“...”จิวจิว
“พี่สาม ทุกคนไปไหนหมดเ้าคะ”จิวจิวถามพี่สาวหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ มองไปรอบบ้านไม่มีใครเลย
“ท่านพ่อ กับทุกคนไปดูของที่ทางร้านเอามาส่ง อ๋อแล้วท่านพ่อฝากถามไว้แบบบ้านของเ้าวาดเสร็จรึยัง”เสี่ยวหลินตอบผู้เป็น้องสาว ขณะเดินไปเช็ดมือหลังจากล้างถ้วยชามเสร็จ
“ร้านค้าเอาของมาส่งแล้วรึเ้าค่ะ”จิวจิวถามด้วยความตื่นเต้น
“อืม มาั้แ่เช้าแล้วเ้ายังไม่ตื่นนอน”เสี่ยวหลินเดินกลับมาหาน้องสาว
“อ๋อ แบบบ้านข้าวาดไว้แล้วพี่สามอยากดูรึไม่เ้าคะ”จิวจิวบอกพี่สาว เมื่อไหร่ที่มีเวลาว่างนางจะนั่งวาดแบบไว้ั้แ่ที่ตกลงกันว่าจะสร้างบ้าน
“อืม ไม่ต้องหรอกน้องเล็กเอาไว้ให้ท่านพ่อกับท่านแม่ดูเถอะ ข้ายังไงก็ได้”เสี่ยวหลินยิ้มให้น้องสาว
“วันนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้วเ้าใส่เสื้อให้หนาๆหน่อย เดี๋ยวเราเดินไปหาทุกคนกัน”เสี่ยวหลินเอ่ยชวนน้องสาวก่อนจะเดินเข้าไปหยิบเสื้อมาส่งให้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายใส่เสื้อบางเกินไป
“ก็ได้ๆแต่พี่สามกลางวันนี้ท่านแม่จะทำอาหารไปเพิ่มให้คนงานรึเปล่า”จิวจิวเดินตามพี่สาวพร้อมพูดคุยกันไปตลอดทาง
“น้องสาม น้องเล็ก พวกเ้ามาแล้ว”หยางหลงวิ่งมาหาน้องสาวพร้อมกับวิ่งมาจูงมือพวกนาง ไปดูของที่ร้านเอามาส่ง ด้วยความเห่อ
“จิวเออร์แบบบ้านของเ้าเขียนเสร็จรึยังเอามาให้พ่อดูหน่อย”หานตงเดินเข้ามาหาเด็กๆที่มุงดูอิฐแดงที่เพิ่งเอามาส่งเมื่อเช้า
“ได้เ้าค่ะ”จิวจิวมองซ้ายขวาไม่เห็นใครอื่น จึงล้วงมือหยิบม้วนกระดาษออกมาจากมิติส่งให้บิดาแม้ทุกคนจะรู้เื่มิติแต่ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นนางเอาของเข้าออก
“นี่เ้าวาดวาดเองอย่างนั้นรึจิวเออร์ เหตุใดถึงได้งดงามเยี่ยงนี้”หลันฮวาที่เดินมาชะโงกดูแบบจากมือสามีตนเอ่ยถาม แววตาที่มองบุตรสาวเต็มไปด้วยความแปลกใจ
“แน่นอนสิเ้าคะลูกวาดเองกับมือ”จิวจิวยืดอกรับ ใบหน้าเล็กน่ารักยิ้มด้วยความภูมิใจ
“ใช่ มันสวยมากแล้วบ้านหลังเล็กที่แยกออกมาจากเรือนใหญ่นี่คืออะไร”หานตงมองแบบบ้านก่อนจะชี้นิ้วถามลูกสาวในจุดที่สงสัย
“อ๋อ นี่เรือนของพี่ใหญ่ ของพี่รองเ้าค่ะ จะได้เป็สัดส่วนหากพี่ใหญ่และพี่รองออกเรือนไป อีกสองเรือนข้าเก็บไว้เผื่อมีแขกมาพักอย่างไรเล่าเ้าค่ะท่านพ่อ ส่วนนี่ห้องท่านพ่อท่านแม่นี่ห้องพี่สามเ้าค่ะ ส่วนนี่ห้องข้า ส่วนนี่ครัวเ้าค่ะท่านแม่มีห้องเก็บของอยู่ตรงนี้”จิวจิวอธิบาย เรือนแต่ละเรือน ที่บิดาชี้ถาม พร้อมจุดอื่นๆให้ทุกคนดู เสียงเล็กเจื้อยแจ้ว ทุกคนต่างผงกหัว เมื่อทราบถึงตำแหน่งที่นางอธิบาย
“น้องเล็ก เ้า! ข้าไม่รีบออกเรือนนะขอรับท่านพ่อ ท่านแม่”ต้าหลงกับหยางหลงหน้าแดงก่ำเมื่อถูกน้องสาวเอ่ยเื่ออกเรือน โดยหน้าไม่เปลี่ยนสี
“พี่ใหญ่กับพี่รองไม่รีบไม่เป็ไรแต่มีเรือนแยกไว้ดีที่สุดเ้าค่ะ เรือนแต่ละหลังมีทางเดินเชื่อมต่อมายังเรือนใหญ่มีสวนหน้าเรือนทุกหลัง ที่สำคัญนะเ้าคะ ห้องน้ำข้า้าแบบนี้เ้าค่ะ”จิวจิวชี้แบบให้บิดาดูซึ่งมันดูแปลกตามาก ที่สำคัญทุกห้องต่างมีห้องน้ำในตัว
“ห้องส้วมแบบนี้พ่อไม่เคยเห็นมาก่อนแต่เดี๋ยวพ่อจะเอาแบบไปให้ช่างที่ร้านในเมืองดูว่าทำได้ไหม”หานตงมองแบบห้องน้ำและอุปกรณ์ที่บุตรสาวเขียนขึ้นมาอย่างแปลกใจ
“ท่านพี่บ้านเรามันจะดูใหญ่ไปไหมเ้าคะ ข้าดูแล้วมันใหญ่เหมือนกับจวนของพวกเศรษฐีในเมืองเลยเ้าค่ะแต่ของจิวเออร์สวยและแปลกตากว่ามาก”หลันฮวาทำหน้าหนักใจ ในหมู่บ้านนี้แทบทุกหลังคาเรือน ล้วนยากจนแทบไม่พอกินแต่จู่ๆบ้านนางจะสร้างบ้านที่โดดเด่นเยี่ยงนี้ ทำให้เธออดคิดมากไม่ได้
“ท่านแม่เ้าคะเราควรสร้างบ้านให้ดีในครั้งเดียว ไม่ควรทำหลายครั้งการที่เราสร้างบ้านก็ต้องใช้แรงงานอีกมาก มันก็เป็การช่วยให้ชาวบ้านมีรายได้ในขณะที่เว้นว่างจากการทำนานะเ้าคะ ท่านแม่ท่านควรคิดถึงข้อดีนี้เอาไว้”จิวจิวเห็นมารดาไม่สบายใจ จึงเอ่ยปลอบ แม้เธอจะเข้าใจว่าสังคมที่นี่ไม่เหมือนกับสังคมที่จากมาการที่ครอบครัวนางจะสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เป็ไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีคนนินทาหรือสงสัยแต่พวกเขาก็คงทำได้แค่นินทาและสงสัยเท่านั้น ไม่สามารถทำอะไรครอบครัวเธอได้
“เอาล่ะ พ่อตกลงทำตามแบบบ้านของเ้าเดี๋ยวพ่อจะขับเกวียนเข้าเมือง ใครจะไปกับพ่อบ้าง”หานตงม้วนกระดาษในมือก่อนยิ้มให้ลูกๆที่ยังตื่นเต้นกับแบบบ้านใหม่
“ข้าจะทำอาหารกลางวันเพิ่มให้กับคนงานเ้าค่ะคงไม่ไป”หลันฮวาบอกผู้เป็สามี เธอไม่ค่อยชอบเดินทางเข้าเมืองเท่าไหร่เพราะั้แ่แต่งงานเข้ามาเป็สะใภ้ตระกูลหาน เธอก็ทำแต่งานบ้านไม่ได้ไปไหนทำให้นางติดนิสัยไม่ชอบออกนอกบ้าน
“ข้าจะช่วยท่านแม่เ้าค่ะ”เสี่ยวหลินบอกพร้อมกับเดินมากอดแขนมารดาอย่างออดอ้อน
“ข้าด้วยขอรับ”ต้าหลงก็เลือกจะอยู่ช่วยมารดาที่บ้านเช่นกัน
“ข้าจะเข้าเมืองกับท่านพ่อเ้าค่ะ/ขอรับ”มีเพียงสองหานสุดท้ายที่ชื่นชอบการเข้าเมือง รีบชูมือขึ้นขอติดตามบิดาทันที
“ได้ เอาตามนี้ หยางหลง จิวเออร์ไปกันน้องหญิง้าอะไรเพิ่มหรือไม่”หานตงยิ้มให้ภรรยาก่อนจะเอ่ยถามถึงความ้าของนาง
“ท่านพี่ซื้อเครื่องปรุงรสมาเพิ่มด้วยเ้าค่ะข้าวและแป้งด้วยนะเ้าคะ”หลันฮวาคิดได้ว่าเครื่องปรุงพร่องลงไปมากแล้วข้าวก็เหลือไม่มาก นั่นเพราะครอบครัวนางคนเยอะ จึงต้องซื้อมากักตุนไว้มากหน่อยแต่ด้วยห้องเก็บของไม่มี ทำให้ต้องซื้อบ่อยๆ
“ได้พี่จะจัดการให้เ้าเอง”หานตงพยักหน้ารับพร้อมกับออกเดินไปยังเกวียนเทียมวัว ที่เขาเพิ่งซื้อมาตามที่บุตรสาวบอกโดยมีหยางหลงะโโลนเต้นตามบิดาไปด้วยความดีใจ ส่วนจิวจิวเพียงเดินตามห่างๆมองพี่ชายคนรองอย่างขบขัน
26K
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
