จากนางแบบสู่สตรีอ้วนแห่งหมู่บ้านโจวตง

จ้าวเจ๋อหยวนวันนี้เขากลับมาที่หมู่บ้านเหมือนทุกสิบห้าวันที่กลับมาครั้ง เมื่อมาถึงเรือนเขาก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะในเรือนยังไม่ถูกจุดไฟ ยิ่งเข้ามาด้านในก็พบว่าราวกับเรือนร้างที่ไม่มีคนอยู่อาศัย

ภายในเรือนมีแต่ฝุ่นจับหนาไปหมด รอบเรือนหญ้าก็เริ่มรกเพราะไม่มีผู้ใดเก็บกวาด เหมือนเพิ่งจะคิดได้ว่าเขากับชิงหลิงหย่าขาดกันแล้ว นางคงกลับไปอยู่ที่เรือนของบิดามารดานาง

จ้าวเจ๋อหยวนจึงเข้าไปเก็บกวาดห้องของเขาเพื่อให้นอนพักได้ในคืนนี้ เมื่อทำเสร็จเรียบร้อย จึงคิดที่จะไปหาบุตรชายที่เรือนตระกูลโจว

“พี่หยวน ท่านกลับมาเมื่อใดเ๽้าคะ” ระหว่างทางเขาพบซูซิน

“เพิ่งกลับมาถึง เ๯้าเล่าจะไปที่ใด” จ้าวเจ๋อหยวนในตอนแรกที่พบซูซินก็อดที่จะยินดีมิได้ แต่เมื่อนึกเ๹ื่๪๫นางกับคุณชายหานได้เขาก็เว้นระยะห่างจากนาง

ซูซินเห็นความผิดปกติของเขาเช่นกัน แต่นางกลับเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วพูดคุยอย่างสนิทสนมเช่นเดิม

ชาวบ้านที่กำลังกลับเรือนก็มองมาที่ทั้งคู่ จ้าวเจ๋อหยวนเห็นเช่นนั้นจึงคิดจะขอตัว เพื่อไม่ได้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง

“ประเดี๋ยวก่อน พี่หยวนท่านจะไปที่ใด” 

“ข้าจะไปหาอาเยี่ยน” เขาเอ่ยตอบตามความจริง

“เช่นนั้นข้าไปด้วยเ๽้าค่ะ ข้าไม่ได้อาเยี่ยนนานแล้ว” ซูซินยิ้มหวานให้จ้าวเจ๋อหยวนแล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่เรือนของตระกูลโจว

ภายในเรือนตระกูลโจว ทุกคนกำลังนั่งกินข้าวอยู่ก็มีเสียงร้องเรียกอยู่ที่หน้าเรือน

“ข้าไปดูเองขอรับ” โจวเทียนลุกขึ้นเพื่อไปเปิดประตูเรือน

“พวกท่านมาทำไม” เมื่อเห็นว่าเป็๞ผู้ใดที่มา โจวเทียนก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น

“ข้ามาหาอาเยี่ยน เ๽้าไปพาตัวเขามาให้ข้าก็พบ” จ้าวเจ๋อหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เช่นนั้นท่านก็รู้สักครู่ อาเยี่ยนกำลังกินข้าวอยู่”

โจวเทียนกำลังจะปิดประตูเรือน เขาไม่แม้แต่จะชวนทั้งคู่เข้ามาในเรือน

“ไม่คิดจะให้ข้ากับพี่หยวนเข้าไปรอด้านในหรือ” ซูซินเดินขึ้นมาอยู่ด้านหน้าแล้วเอ่ยถามโจวเทียน

“เหตุใด ข้าถึงต้องให้พวกท่านเข้าเรือนของข้าด้วยเล่า” เขายิ้มมุมปากมองทั้งคู่

โจวเทียนไปสนใบหน้าของซูซินที่ลืมจะบิดเบี้ยว เขาปิดประตูเรือนทันที แล้วกลับเข้าไปกินอาหารตามเดิม

“ผู้ใดมา” อู๋หลางเอ่ยถามบุตรชายอย่างสงสัย

“จ้าวเจ๋อหยวนกับกัวซูซินขอรับ” เขาเอ่ยเรียกทั้งสองด้วยนามเต็ม ราวกับไม่สนิทกับคนทั้งคู่

“ท่านพ่อ ข้าให้เขามาพบอาเยี่ยนได้เช่นเดิมเ๽้าค่ะ”

ชิงหลิงร้องห้ามบิดาที่กำลังจะลุกขึ้นไปไล่จ้าวเจ๋อหยวนที่หน้าเรือน

“เพ้ย เ๽้าลูกเต่า ยังกล้ามาที่เรือนของข้าอีกหรือ” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

“ช่างเถิดเ๯้าค่ะ อาเยี่ยนคืนนี้เ๯้าไปนอนกับท่านพ่อเข้าใจหรือไม่” ชิงหลิงลูบหัวบุตรชาย

“ขอรับ” จ้าวเยี่ยนเงยหน้ามองมารดาด้วยดวงตากลมโต ก่อนจะพยักหน้ารับ

“เด็กดี อิ่มแล้วใช่หรือไม่ ไป แม่พอไปส่ง”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เช่นนั้นข้ากลับเรือนเลยนะเ๽้าคะ” เพราะนางต้องกลับไปจัดการข้าวของที่ยังไม่ได้เก็บในเรือนอีก

“ไปเถิด” จงเยว่มองตามหลังของบุตรสาวไปอย่างเป็๞ห่วง

ชิงหลิงเมื่อเปิดประตูเรือนออกมาก็เห็นทั้งสองกำลังพูดคุยกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม นางอดจะสงสารเ๽้าของร่างเดิมไม่ได้ เพราะนางไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของจ้าวเจ๋อหยวนเลย

“ไปหาพ่อเ๯้าอาเยี่ยน” ชิงหลิงส่งบุตรชายให้จ้าวเจ๋อหยวนแล้วนางก็หันหลังเดินกลับเรือนไป

“จะรีบไปที่ใดเล่า ข้ายังไม่ได้พูดคุยกับเ๽้าเลย” ซูซินเอ่ยเรียกเสียงหวาน

ชิงหลิงหันมาก็เห็นใบหน้าของนางที่กำลังมองมาอย่างเยาะเย้ย

“เก็บสีหน้าของเ๽้าเสียหน่อย หากผู้ใดเห็นเข้าจะคิดว่าเ๽้ายินดีจนตัวสั่นที่คนรักเก่าหย่าเมียแล้ว” ชิงหลิงยกยิ้มที่มุมปาก

วาจาของสตรียุคนี้จะสู้ยุคนางได้อย่างไร

“เ๽้าพูดกับซินเออร์เช่นนี้ได้อย่างไร”

“เ๯้าก็หุบปากด้วย ข้ากับเ๯้าไม่ได้เป็๞อันใดกันแล้ว ข้าจะพูดกับผู้ใดเช่นไร เ๯้าก็อย่าได้มาสอด” ชิงหลิงเลิกคิ้วมองเจ๋อหยวนอย่างยียวน

“อาเยี่ยน เป็๲เด็กดีนะลูก” นางโบกมือให้อาเยี่ยนก่อนจะเดินกลับเรือนโดยไม่สนใจทั้งคู่อีก

จ้าวเจ๋อหยวนมองแผ่นหลังของนางที่เดินไปอย่างประหลาดใจ ชิงหลิงที่เขารู้จักนางไม่เคยพูดเช่นนี้กับเขามาก่อน

อีกอย่างหากนางได้เห็นเขาอยู่กับซูซินเช่นนี้นางคงได้อาละวาดไปแล้วแต่นี่นางกับไม่มีท่าทีหึงหวงอย่างที่เคยจะเป็๲

ที่เขายอมให้ซูซินมาที่เรือนตระกูลโจวด้วยก็เพื่ออยากรู้ว่าเ๹ื่๪๫หย่าของนางเป็๞เพียงเ๹ื่๪๫ที่นางแสดงงิ้วให้เขาดูหรือไม่

หนังสือหย่าของเขากับนางก็ยังไม่ได้ไปจัดการที่ที่ว่าการ เพราะถึงอย่างไรตัวนางก็ต้องมาอ้อนวอนเขาอยู่ดี แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจ้าวเจ๋อหยวนจะคิดผิดเสียแล้ว

“ซูซินเ๯้ากลับเรือนไปเถิด” เมื่อไม่มีชิงหลิงอยู่คำเรียกขานที่เขาใช้กับซูซินก็เปลี่ยนไป

จ้าวเจ๋อหยวนอุ้มบุตรชายขึ้นแนบอก แล้วพากันเดินกลับเรือน

ซูซินยืนนิ่งอยู่กับที่ นางมองตามหลังของจ้าวเจ๋อหยวนไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ว่าเขาจะเปลี่ยนท่าทางไปจากนางเช่นนี้

ซูซินนางยังคงไม่ยอม วิ่งตามจ้าวเจ๋อหยวนไปอีกครั้ง

“พี่หยวนท่านรอข้าก่อน”

“ซูซิน เ๽้าอย่าลืมว่าเ๽้ากำลังจะหมั้นกับคุณชายหาน” จ้าวเจ๋อหยวนมองนางด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

“เมื่อครู่ท่านยังพูดคุยกับข้าอยู่ดีๆ เลยเ๯้าค่ะ” นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

“แต่ต่อจากนี้ไม่ใช่แล้ว เ๽้ากำลังจะหมั้นหมาย เ๽้าจะเสียหายได้” จ้าวเจ๋อหยวนเดินกลับเรือนโดยไม่ได้หันมามองซูซินที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“อาเยี่ยนเ๯้าตัวหนักขึ้นหรือนี่” 

“ท่านแม่ให้ข้าดื่มนมแพะทุกวันขอรับ”