ตอนมาเมามา ตอนกลับต้องทำอย่างไรก็คงต้องเมากลับ
“เสี่ยวอี้ ที่นี่มีที่นั่งดริงค์ไหม”
“ดริง…”
“ข้าหมายถึงที่ดื่ม สุรา” เดินเข้ามากระซิบข้างหู
“นายหญิงจะดื่มสุรา ไม่กลัวฝ่าาจะกริ้วหรือไร”
“ข้ามี ความจำเป็ต้องดื่มเสี่ยวอี้ เ้าหาสุรามาให้ข้าหน่อย”เสี่ยวอี้หายไปสักพักก็กลับมาพร้อมกับสุรา ใบบัวรินสุราใส่จอก กระดกรัวๆ จน เมามายเสี่ยวอี้อยู่ข้างๆ
“นายหญิงหยุดดื่มเถอะเ้าค่ะ”
“ยังยังไม่ได้ ยังไม่ไปหนายยยย เลย”ยกจอกสุราขึ้น มือใหญ่คว้า จอกสุราในมือมาถือไว้
“ฮัวซุนหลาน”รับเอาร่างบางที่กำลัง จะฟุบลงกับโต๊ะ
“เสี่ยวอี้ เอานำเอาผ้ามา”อุ้มใบบัว ไปนอนที่แท่นนอน
ใบบัวสลบไสลไร้สติ รู้สึกเหมือนิญญาหลุดออกจากร่าง ล่องลอย ไปตามสายลม ภาพตรงหน้ากลับเป็วังหลวงที่เดิม หากแต่ ใบบัวในชุดไทยห่มสไบอ่อนช้อย กำลังคุกเข่าลงข้างหน้าฮองเฮา ใบหน้าขาวซีด ปากแดงแจ๋ตามลักษณะที่นางเป็ นางกำนัลสองคนวิ่งเข้ามาจับแขนสองข้างของใบบัวไว้
“ตบปาก”เสียงดังเข้าไปในสมองของใบบัว เมื่อปากบางของบุษบันถูกนางกำนัลข้างกายฮองเฮาฟาดอย่างแรงจนเืซึมออกจากปาก
“อย่าได้คิดว่าฝ่าาจะปกป้องเ้าได้ ตอนนี้ฝ่าา ออกไปล่าสัตว์ตามประเพณี ถึงเวลานั้น หรือเ้าตายอยากด้วยโรคร้ายแรง และร่างคงถูกฝังไปเสียแล้ว”ดวงตา ดุดันมองมาที่บุษบันอย่างตั้งใจ จะเย้ยหยัน
“ฮองเฮาได้โปรดปล่อย บุษบันไปเถิด”
“กล้าร้องขอชีวิต ในเมื่อต่อหน้าฝ่าา เ้าทำเหมือนเ้าเป็เ้าของฝ่าาเพียงลำพังออดอ้อนออเซาะจนฝ่าาหลงใหล”บุษบันก้มหน้ามองพื้น
“บุษบัน ไม่เคยคิดจะล่วงเกินฮองเฮา”
“เช่นไรคิดว่าไม่ล่วงเกิน ในเมื่อบังอาจเสนอตัวมาเป็บรรณาการ ให้กับฝ่าาจนฝ่าาลุ่มหลง พานางตามข้ามา”ฮองเฮาเดินนำ ปล่อยให้นางกำนัลลากตัวบุษบัน เดินตามยัง ห้องลับ ที่นั่น มีแท่นนอนและมีนางกำนัลมากมายล้อมรอบแท่นนอน บุษบันถูกบังคับให้นอนอยู่บนนั้นโดนจับแขนจับขา ก่อนที่ท่อนล่างจะโดนรุกล้ำ สวนล้างช่องคลอดออกจนหมด เพื่อที่จะได้ไม่เกิดการตั้งครรภ์ขึ้น บุษบันดิ้นรน ทุรนทุรายด้วยความเ็ปแสบร้อนไปทั่วบริเวณแม้จะดิ้นรนก็ไม่เป็ผลสุดท้ายก็ต้องยอมให้เขากระทำนางกำนัลหิ้วร่าง อ่อนปวกเปียกของบุษบันไปโยนไว้ที่ห้องบรรทมของอันฉี
“คราวหน้า เ้าก็ต้องโดน แบบนี้ทุกครั้งไป หากจะร่วมหลับนอนกับฝ่าา เ้าคิดหรือว่าจะมีโอกาส ได้ตั้งครรภ์ไม่มีทาง”ความเ็ปและหยาดน้ำตาส่องต่อมายังใบบัว ร่างบางสะดุ้งสุดตัว อันฉีกอดร่างบางแนบอก
“”ไม่เป็ไรแล้ว ฮัวซุนหลาน ฝันร้ายอีกแล้วหรือ”ใบบัวได้แต่พยักหน้าความเ็ป เหมือนกับเกิดขึ้นจริงๆ บุษบัน ต้องทนทุกข์แค่ไหนในวังหลวงแห่งนี้ นับว่าไม่แข็งแกร่งไม่อาจอยู่รอดโดยแท้
“อีกไม่กี่วันจะถึงเทศกาลล่าสัตว์ ครั้งนี้ข้าต้องออกไปประภาสป่า เ้ายินดีไปกับข้าไหม”ใบบัวยิ้มสมองกำลังประมวลผล
“ไม่ ฮัวซุนหลานตั้งใจจะ อยู่ห่างๆ ฝ่าา บ้างสักสองสามวัน”
“ทำไมเ้าคิดเช่นนั้น”
“ฝ่าาจะได้คิดถึงฮัวซุนหลานอย่างไรเล่า”ยิ้มหวาน อันฉีจุมพิตหน้าผากเนียน เบา ๆ ใบบัวกำลัง คิดว่า หากทุกอย่างที่เห็นในความฝันเป็จริงมันจะไม่ใช่ฝันร้ายของใบบัวหากแต่จะเป็ฝันร้ายของฮองเอาคงต้องสุ้กันดูสักตั้งเหอะ ใครจะยอมให้ถูกรังแกฝ่ายเดียว
2K
