เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 68ผู้หญิงก็มีมุมอันตรายแบบนี้ด้วย!

        วันนี้เสือน้อยกับเจ้ายักษ์ใหญ่โดดกิจกรรมมานั่งเล่นอยู่แถว ๆ สีชมพูของเหมือนฝัน แต่ก็ได้แต่นั่งไกล ๆเพราะพอเข้าไปใกล้ ๆ ประเดี๋ยวจะโดนครูลากตัวออกมาอีก

        ในระหว่างที่อยู่บนตึกมองจากไกลๆ พวกเขาเห็นผู้หญิงสองกลุ่ม เดินหน้ามาปะทะกันทั้งสองฝ่ายพูดจิกกัดกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มหยุมหัวตบกันจนเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย ฟังจากคำที่จิกกัดกัน ก็ไม่ใช่เรื่องอื่นใดนอกจากแย่งผู้ชาย

        พวกเขาก็เริ่มรู้สึกตัวได้ว่าผู้หญิงก็มีมุมอันตรายแบบนี้ด้วย!

        ตอนแรกนึกว่ามีแต่ตัวผู้ใช้กำลังเพื่อแย่งชิงตัวเมียแต่คงเพราะพวกเขาโลกแคบจึงมองและคิดได้แค่นี้ แต่พอวันนี้ได้มาเห็นกับตา การตบกันแย่งผู้ชายของจริงที่ไม่ใช่จากคำบอกเล่า

        เสือน้อยกับน้องชายทั้งสองก็มองตากันปริบๆ อ้าปากหวอ สองขาวิ่งตามลงไปดูอย่างใกล้ชิด เหตุการณ์ชุลมุนอยู่พักใหญ่จากตบกันตัวต่อตัวก็เปลี่ยนเป็นตบหมู่!

        บางคนก็นั่งคร่อมร่างอีกฝ่ายตบซ้ายทีขวาที อีกด้านก็หยุมหัว จิกกบาล ตบกันยกใหญ่เสียงกรีดร้องดังออกมาเวลาพวกหล่อนลงมือ และถูกตบตีเล่นงานก็ดังพอ ๆ กัน

        เสือน้อยพูดได้คำเดียวว่า‘เสียงดังทะลุปรอท’ เวลาแต่ละคนลงมือตบตี อีกทั้งยังมีดึงกระชากผมดึงเสื้อผ้าดึงกระโปรง กะว่าจะทำให้อีกฝ่ายอับอาย

        กว่าครูจะเข้ามาห้ามมวยหมู่ก็นานสองนานเสือน้อยไม่อยากเห็นก็ต้องเห็นทั้งเสื้อใน ยกทรง กางเกงใน โผล่ออกมาให้เห็นหมดทำเอาสามคนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนมองทั้งสองฝ่ายจะถูกลากตัวเข้าไปที่ห้องปกครอง

        ทั้งสามก็ถือว่าได้กำไรติดมือไปเล็กน้อยๆ เป็นบุญตาก่อนที่จะกลับไปที่สีของตัวเอง ยักษ์ใหญ่โชคดีอยู่สีเดียวกับเสือน้อยจึงหาเรื่องพาโดดกิจกรรมมาได้ เขากลับไปที่สีเหลืองของตัวเอง ไปนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ

        หลังจากนั้นหลายวันเสือน้อยก็แอบแวะไปดูเหมือนฝันซ้อมเต้น

        เขายังจำได้ดีถึงตอนที่เต้นลีลาศคู่กับเธอเมื่อปีก่อนมองดูแล้วก็เพลินตาเป็นอย่างมาก เสือน้อยเอาสองมือเท้าคางไว้มองจากมุมไกล ๆกับพวกเพื่อน ๆ ทั้งเจ็ดคน สมชาย เอส ต่าย สิงหา เปรม สาม วาสุเทพ

        เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นนักโดดกิจกรรมตัวยงมีชั่วร่วมทำมีกรรมร่วมก่อ

        พอเห็นว่าไอ้เสือน้อยทนไม่ไหวอยากจะเห็นหน้าแม่ยอดยาหยีใจจะขาด สมชายจึงพาเพื่อน ๆตามมาเป็นเพื่อนกับเสือน้อยด้วยวันนี้

        “แฟนกูน่ารักเนอะ”เสือน้อยพูดขณะเหม่อลอย มองดูเหมือนฝันซ้อมเต้นเชียร์ลีดเดอร์ ด้วยท่วงท่าต่าง ๆ

        สามจึงพูดเอาใจเพื่อนไม่อยากไปขัดจังหวะคนกำลังตกอยู่ในความรัก“เออน่ารัก ๆ”

        ทั้งกลุ่มเอาไพ่มานั่งเล่นป๊อกเด้งกันอยู่ในห้องเป็นกิจกรรมยามว่าง ของเพื่อนกลุ่มอื่นเล่นไพ่ยูกิ เกมการ์ดกันแต่ของกลุ่มนี้นั่งเล่นป๊อกเด้งกินตังค์กัน

        เสือน้อยรู้สึกเจ็บคันๆ ที่หน้าอกจึงเกาไปสองสามทีโดยไม่สนใจอะไร

        ก่อนจะมองเธอซ้อมเต้นต่อไประหว่างนั้นรุ่นพี่ ม.ปลาย ก็คอยหาเรื่องเธออยู่เป็นประจำทั้งที่เต้นถูกก็บอกว่าเต้นผิด “ความสวยความน่ารัก นำภัยมาสู่ตัวเองคงเป็นแบบนี้สินะ!”

        พอกลับถึงบ้านเสือน้อยก็เจอกับแขกที่จะว่าแปลกหน้าก็ใช่แต่ว่าเขารู้สึกเหมือนคุ้น ๆ หน้า เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

        เขาเดินเข้าไปกล่าวสวัสดีพ่อผันก็แนะนำให้เขาได้รู้จัก ‘ลุงทบ’ เพื่อนพ่อที่ไปเยี่ยมกันเมื่อปีก่อน

        เสือน้อยก็ถึงบางอ้อ!ก่อนยิ้มแย้มพูดจาปราศรัยกับลุงทบอยู่นาน จึงรู้ว่าลุงเป็นครูฝึกอยู่ที่จปร.แต่วันนี้กลับมาเยี่ยมแม่ที่ป่วยกระปอดกระแปด จึงมาขอบใจพ่อผันที่หมั่นแวะไปดูแลแม่ของตนไม่ขาดสาย

        ลุงทบวางแผนที่จะเกษียณก่อนกำหนดถ้าปล่อยไปแบบนี้มีหวังเขาคงเสียใจไปทั้งชีวิตที่ไม่ได้ดูแลแม่ตัวเองให้ดี

        ที่โรงเรียนจปร. ไม่สะดวกเหมือนที่บ้านมากนักดังนั้นจึงได้แต่ฝากให้น้องสาวช่วยดูแลแต่ทว่าตัวน้องสาวเองก็ต้องออกไปทำงานอยู่เหมือนกัน จึงลำบากไม่ใช่น้อย

        ปรึกษากันไปมาก็คุยถึงเรื่องเก่าเนิ่นนานพูดถึงอดีตกันต่ออีก เสือน้อยก็นั่งฟังไม่ได้คิดอะไร

        พ่อผันยืนยันว่ายังไงก็ต้องให้ลุงทบอยู่กินข้าวด้วยกันให้ได้!

        “เออ…กูอยู่กินข้าวด้วยก็ได้แหม มึงนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะเพื่อน!” ลุงตบบ่าพ่อ สายตาแฝงไปด้วยความอบอุ่นซึ้งใจ

        เสือน้อยเห็นดังนั้นจึงขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินไปค่ายมวย เขาเห็นรถโรงพยาบาลจอดอยู่หน้าค่ายนักมวยในค่ายจึงพากันประคองลุงเด่นชัยเข้าไปในบ้านพักเมื่อเห็นเช่นนี้เขาก็รู้สึกดีใจวิ่งตามลุงเข้าไป

        “ลุงเป็นอย่างไงบ้าง”เสือน้อยมองลุงที่สภาพนอนติดเตียง

        ลุงเด่นชัยตอบ“หายไวกว่าที่คิด หมอบอกว่าคงเป็นเพราะออกกำลังกายบ่อย!”ก่อนแกจะเล่ารายละเอียดยาวเหยียดออกมา

        “แล้วจะลุกได้เมื่อไหร่ล่ะลุง?”

        “น่าจะภายในอาทิตย์สองอาทิตย์นี่แหละที่ผ่านมาขอบใจเอ็งมากนะไอ้เสือที่ดูแลค่ายแทนลุง”

        “ขอบอกขอบใจอะไรกันลุง…คนกันเอง”เสือน้อยถอนหายใจอยู่พักใหญ่ก่อน เขาทำทีจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก เมื่อเห็นลุงอยู่ในสภาพแบบนี้

        แน่นอนว่าเขาต้องการบอกลุงเรื่องสภาพคล่องของค่ายแต่เอาไว้ให้แกปรับตัวได้ก่อนสักวันสองวันค่อยว่ากันดีกว่า

        ลุงเด่นชัยมองก็รู้ว่าเสือน้อยอึกอักมีเรื่องจะพูดแต่ก็เกรงใจเขา ตัวเขาเห็นเสือน้อยมาตั้งแต่เด็กอุ้มเล่นอยู่ด้วยกันมีหรือจะสังเกตไม่เห็น

        เสือน้อยจึงเปลี่ยนเป็นเล่ารายละเอียดให้ลุงฟังว่าช่วงนี้ค่ายดำเนินการแบบไหนบ้าง เช่นให้พี่ยอดคุมซ้อมขึ้นชกไปอาทิตย์ก่อนพึ่งชนะกลับมา

        ลุงเด่นชัยก็คลี่ยิ้ม“ชนะหมดเลยเหรอทุกคน?” 

        ในใจก็แอบตกตะลึงไม่ได้ความสามารถในการบริหารจัดการ คงต้องยอมให้เจ้าเสือน้อยมันจริง ๆ ลุงเด่นชื่นชมในใจไม่นานเสือน้อยก็จากไป

        แต่ก่อนออกเขาสั่งกำชับพี่ยอดให้เฝ้าลุงเด่นชัยไว้จัดกันผลัดเวรกันมาเฝ้า ค่าแรงคิดแยกเหมือนเคยเสือน้อยจึงถีบจักรยานออกไปตลาดตามที่วางแผนเอาไว้

        ……

        ตอนเช้าตรู่วันต่อมา

        เสือน้อยเดินออกมาเตรียมใส่บาตรพระครูเมื่อวานที่เขาไปตลาดก็เพราะไปเตรียมตัว เตรียมของมาใส่บาตรเขาไม่ได้ใส่มาหลายวันจึงพิถีพิถันเสียหน่อย เมื่อต้องจัดแจงของใส่บาตรด้วยตัวเอง

        ยืนรออยู่หน้าบ้านจนเห็นพระครูเดินมาหาท่านก็คลี่ยิ้มผลิบานเมื่อเห็นเจ้าตัวน้อย ออกมาใส่บาตรคนเดียว

        “นิมนต์จ้ะพระครู”เสือน้อยกล่าวเชิญ

        “คิดอย่างไรมาใส่บาตรคนเดียวฮึ…เจ้าเสือน้อย”มหาไผ่ถามขึ้น

        “ก็คิดถึงพระครูน่ะสิเมื่อวานผมตั้งใจไปเลือกของพวกนี้มาเลยนะ”ขณะที่กำลังพูดเขาก็ไม่ลืมตักข้าวใส่บาตรพระ จากนั้นก็หยิบของโน่นนี่นั่นใส่พระทีละรูป

        “ถ้าคิดถึงนักไม่สู้มาบวชเรียนด้วยกันเสียหน่อยมั้ยล่ะ ตอนปิดเทอมน่ะ”มหาไผ่คลี่ยิ้มถามเจ้าตัวแสบ

        เสือน้อยก็หันมายิ้มเจื่อน“เอาไว้ก่อนดีกว่าพระครู ประเดี๋ยวถ้าจะบวชก็บวชใหญ่ไปเลยดีกว่าช่วงนี้ไอ้เสือคนนี้เป็นเด็กดี ไม่อยากเข้าวัดโกนหัวตอนปิดเทอมเสียเท่าไหร่!”ก่อนจะหยิบมาลัยข้อมือออกมา

        “พระครูนี่มาลัย ‘ดอกรัก’ที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพคนงานที่ตั้งอยู่ตรงแถวบางพูนมาตั้งร้านออกขายเมื่อวานในตลาด ผมจึงซื้อมาถวายพระครูแทนดอกบัวได้มั้ยครับ?”เสือน้อยถาม

        พระครูใช้มือหนึ่งอุ้มบาตรก่อนหยิบมาลัยขึ้นมาดู “งานฝีมือสวยดีนะ ใช้แทนดอกบัวได้มั้ยน่ะเหรอได้สิเอ็งอยากจะใส่ถวายอะไรก็ตามจิตศรัทธา ไม่ใช่ว่าเคยสอนไปแล้วหรือเรื่องนี้!?”

        “ก็เคยสอนแต่มันก็ยังมีขนบธรรมเนียมประเพณีอีกนะครับพระครู จึงถามให้แน่ใจก่อนดีกว่า” เมื่อวานเขาเห็นว่าฝีมือดีพอ ๆ กับกลุ่มชมรมคนพิการที่เขาไปเหมาดอกไม้มาตอนจัดวันวาเลนไทน์

        “อย่าไปคิดมากเรื่องบางเรื่องก็ปล่อยมันไปเถอะ อย่าไปถือไว้ให้มันหนักเลย”

        หลังจากเทศนาอยู่สามสี่คำมหาไผ่ก็พูดต่อว่า“มา ๆ รับพรเสร็จก็ตามไปเข็นรถช่วยข้าเสียหน่อย มีอะไรสงสัยก็เดินไปถามไปก็ได้”จากนั้นเสือน้อยก็นั่งรับพร ก่อนเดินตามพระครูเข็นรถไปตามปกติ…

        ที่โรงเรียนวันนี้ หลังจากเสือน้อยช่วยมหาไผ่เข็นรถเดินตามเสร็จก็เข้าโรงเรียนเลยไม่ได้ยืนขายของเพราะเวลาไม่ทัน ทำของออกมาไม่แน่ว่าจะขายหมดจึงสั่งพี่แหม่มพี่นางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว