หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก

หลี่เป่า น้องสาวคนเล็ก

บทที่ 34 วันเกิด

"นี่ท่านว่าอะไรนะ!!"

"ข้าบอกว่าข้าชอบสตรีที่ชื่อซานซาน เพราะฉะนั้นที่ข้ามองเจ้าไม่ใช่เพราะข้าสนใจเจ้า เพียงแต่ดวงตาของเจ้าเหมือนกับนางก็เท่านั้น"

ตั้งแต่รู้กับเฟยหลงมา นี่เป็นครั้งแรกที่เป่าเปาได้ยินเขาพูดประโยคที่ยืดยาวขนาดนี้ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น ประเด็นอยู่ที่เขาคิดว่านางชอบเขา แล้วเขาก็ดันชอบนางในชาติก่อนนี่สิ

ก่อนหน้านี้ระหว่างนั่งเรียน เฟยหลงเอาแต่นั่งจ้องหน้านางจนนางโมโหลุกขึ้นมาโต้เถียงกับเขา นางเพิ่งได้รู้ตอนนี้เองว่าเขาแอบชอบนาง ไม่สิ แอบชอบนางในชาติก่อนต่างหาก แต่จะให้บอกไปว่าตัวนางในชาติก่อนตายแล้วก็ออกจะทำร้ายจิตใจเขาเกินไปหน่อย นางจึงได้แต่นิ่งเงียบและไม่ได้พูดสิ่งใดขึ้นมาอีก

เป่าเปารู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่มีคนมาบอกชอบนางตรงๆ แบบนี้ ทำให้นางไม่โวยวายใส่เฟยหลงอีกเมื่อเขาชอบจ้องมาที่นาง 

จิ้นอันที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกๆ เหตุใดเขาต้องรู้สึกไม่พอใจ ยังดีที่อีกฝ่ายบอกว่าชอบสตรีที่ชื่อซานซาน ไม่ได้บอกว่าชอบสตรีที่ชื่อเป่าเปา ไม่เช่นนั้น... เอ่อ...เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ช่างเถอะ ไว้เมื่อเขาเดินทางไปเมืองหลวงแล้วกลับมาค่อยคิดถึงเรื่องนี้อีกทีก็แล้วกัน

ในวันพรุ่งนี้ อาจารย์ฮุ่ย จิ้นอัน และเฟยหลงกำลังจะเดินทางไปเมืองหลวง จิ้นอันต้องไปร่วมงานวันเกิดของบิดา อาจารย์ฮุ่ยต้องการไปหาสหาย และเฟยหลงที่อยากไปหาญาติ ทำให้ทั้งสามคนตัดสินใจเดินทางไปพร้อมกัน

"หนึ่งเดือนนี้ตั้งใจฝึกฝน จำการบ้านที่อาจารย์ให้ได้ใช่หรือไม่"

"จำได้เจ้าค่ะ"

เป่าเปาพยักหน้า ตอนนี้นางเรียนรู้ได้รวดเร็วเกินกว่าเด็กทั่วไปจะเรียนได้เสียอีก บางทีอาจจะเก่งกว่าบัณฑิตบางคนเสียด้วยซ้ำ ทำให้ฮุ่ยซิ่วเคี่ยวเข็ญนางเป็นอย่างมาก

"ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ"

จิ้นอันเอ่ยขึ้นกับเป่าเปา ด้วยความที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมานานหลายเดือน ทำให้เขารู้สึกสนิทกับนางเป็นอย่างมาก จนบางครั้งถึงขนาดไม่อยากแยกจากกัน นั่นคงเพราะเขาอยากจะมีน้องสาวมากกระมัง เขาได้แต่คิดกับตัวเอง

เป่าเปาบอกลาทุกคน ก่อนจะวิ่งกลับบ้านพร้อมเจ้าหนิวหนิวที่ตัวใหญ่ขึ้นกว่าตอนแรกมาก ทั้งสามมองเป่าเปาที่วิ่งจากไป โดยไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้พบกันไปอีกนาน

---------

ณ จวนใต้เท้าจ้ง

บุรุษสองคนกำลังเดินหมากกันอยู่ในห้องเช่นเคย ทุกครั้งเมื่อทั้งสองพบกัน มักจะมีเรื่องที่ต้องหารือกันเสมอ

"นายท่าน ข้าอยากขอยืมคนของท่านสักหน่อยได้หรือไม่ ขอรับ"

บุรุษผู้ถูกเรียกขานว่านายท่านเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ทำให้ใต้เท้าจ้งถึงกับเหงื่อตกรีบอธิบายขึ้นว่า

"ข้าแค่อยากขอยืมคนของท่านไปกำจัดคนผู้หนึ่งขอรับ" 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่เอ่ยสิ่งใด เขาก็รีบพูดต่อว่า

"คนของข้าได้พบกับอดีตจอหงวนแซ่หลี่ ที่ปีนั้นเขาหายสาบสูญไปก่อนมารับตำแหน่ง และทำให้ตัวข้าได้เข้ามาเป็นขุนนางแทน บางทีคนผู้นี้อาจทำให้พวกเราต้องลำบากในวันหน้า ข้าเลยอยากจะกำจัดเขา ก่อนที่จะมีปัญหาขอรับ"

สิ่งที่ใต้เท้าจ้งพูดทำให้อีกฝ่ายสนใจขึ้นมาทันที เมื่อได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดแล้ว เขาก็ตัดสินใจให้ต้าหนี่ไปทำงานชิ้นนี้ ทั้งยังกำชับกับนางอีกว่าห้ามพลาดเด็ดขาด 

ต้าหนี่รับคำอย่างแข็งขัน แค่ปลิดชีพคนธรรมดาคนหนึ่ง ครั้งนี้นางจะไม่ยอมพลาดเป็นแน่ ดังนั้นหลังจากได้รับรายละเอียดของเป้าหมาย ต้าหนี่ก็พาคนกลุ่มหนึ่งออกไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายทันที

----------

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบห้าปีของเป่าเปา โดยที่นางเองไม่รู้ตัวเลยสักนิด เพราะนางมัวแต่ยุ่งๆ กับเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือ และนำสิ่งที่ตัวเองเรียนรู้มาถ่ายทอดให้พี่ๆ ในตอนเย็น ทั้งยังคิดแผนการทำร้านน้ำชาให้สามารถขยับขยายกลายเป็นจุดศูนย์รวมข่าวสารในอนาคต และเป็นโชคดีของนางจริงๆ ที่จู่ๆ ก็ได้พบกับคนมีความสามารถอย่างอาจารย์อี้ ทำให้ความฝันที่นางตั้งไว้อาจไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป

เมื่อเรียนหนังสือเสร็จและกลับมาถึงบ้าน นางก็เห็นหลี่หลิงผู้เป็นแม่ออกมายืนนวดแป้งถ้วยใหญ่อยู่ที่ลานบ้าน

"ลูกรักกลับมาแล้วหรือจ๊ะ มาช่วยแม่นวดแป้งทำบะหมี่อายุยืนกันดีกว่า"

"วันเกิดใครหรือเจ้าคะ?"

"อ้าว ก็วันนี้เป็นวันเกิดของลูกไง"

เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็งุนงงไปพักหนึ่ง ก่อนจะพยายามนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับวันเกิด แต่ก็นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเลยสักนิด อาจเป็นเพราะเป่าเปาคนก่อนยังเด็กเกินไป จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็เป็นได้

เมื่อมารดาบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิด นางก็จะจดจำเอาไว้ ปีต่อๆ ไปจะได้ฉลองวันเกิดของตัวเองได้ถูกวัน

เป่าเปานวดแป้งกับมารดาอย่างสนุกสนาน ท่านพ่อ ท่านอา และบรรดาพี่ๆ ของนางเมื่อกลับมาจากทำงานก็มาช่วยก่อไฟ ต้มน้ำ ทุกคนร่วมมือร่วมร่วมแรงกัน จนเป่าเปาตัวน้อยอดไม่ได้ที่จะประทับใจ นางจำไม่ได้แล้วว่าการฉลองวันเกิดกับครอบครัวเป็นอย่างไร ดังนั้นวันนี้ถือว่าเป็นการฉลองวันเกิดครั้งแรกของนาง นางจะจดจำวันนี้ไม่มีลืมเลือนแน่นอน

ทุกคนฉลองวันเกิดอย่างครื้นเครง แม้ไม่มีอาหารดีๆ สุราแพงๆ แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความสุข เสียงหัวเราะของคนในตระกูลหลี่ดังไปทั่วทั้งลานบ้าน

"เป่าเปาของเราโตขึ้นอีกปีแล้วนะ ขอให้มีความสุขมากๆ"

หลี่ต้าพี่ชายคนโตเริ่มต้นอวยพรให้น้องสาวของเขา 

"อีกไม่นานน้องสาวข้าต้องออกเรือนไปกับผู้อื่นแล้วใช่หรือไม่"

ผัวะ~ หลี่ซานพี่ชายคนที่สามถูกบิดาตบเข้าที่ศีรษะทีหนึ่ง โทษฐานพูดจาไม่เข้าหู

"ลูกรักของข้าไม่แต่งออกไปไหนหรอก นางจะอยู่กับข้าจนแก่กันไปข้างหนึ่งเลย"

"น้อยๆ หน่อย หากนางไม่ได้แต่งงาน แล้วถ้าข้ากับเจ้าแก่ตายไป ใครจะดูแลนางกัน"

"ถ้าพวกท่านไม่อยู่ข้าจะดูแลน้องเล็กให้เองขอรับ"

หลี่ซื่อพี่ชายสี่ที่อายุน้อยที่สุดเอ่ยขึ้น เขามีอายุไม่มากกว่าเป่าเปานัก แม้ใครๆ จะจากไป คนคนนั้นย่อมไม่ใช่เขาเป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงเหมาะสมที่สุดที่จะดูแลน้องสาวคนเล็ก 

หลี่ซื่อพี่ชายคนที่สี่ถูกทุกคนตบเข้าที่ศีรษะ ด้วยความหมั่นไส้ ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก หมิงจูถึงกับหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ นางเองก็อวยพรวันเกิดและส่งจี้หยกรูปกระต่ายตัวน้อยให้กับเป่าเปา พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นว่า

"ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากข้า"

เป่าเปารับของขวัญเอาไว้อย่างมีความสุข หลี่หลินผู้เป็นแม่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า นางเดินเข้าไปในบ้าน หยิบผ้าพันคอผืนหนึ่งที่ตั้งใจทำให้บุตรสาวคนเล็ก มาคลี่ออกแล้วพันรอบคอเป่าเปาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"สุขสันต์วันเกิดลูกรัก ขอให้ทุกวันเป็นวันดีๆ ของลูกนะ"

"ทุกวันที่มีพวกท่านอยู่ด้วยคือวันที่ดีที่สุดของข้าเจ้าค่ะ"

เป่าเปาเอ่ยออกมาจากใจจริง ตั้งแต่ที่นางได้อยู่ที่นี่ นางมีแต่ความสุขในทุกๆ วัน ดังนั้นนางจึงอยากอธิษฐานของให้ความสุขนี้ช่วยอยู่กับนางไปจนชั่วนิรันดร์ แต่คำอธิษฐานเหมือนจะไม่เป็นผล

เพราะจู่ๆ เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเป่าเปา นางได้ยินเสียงคนไม่ต่ำกว่าห้าคนมุ่งตรงมาทางที่พวกนางกำลังยืนอยู่

เป่าเปามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังเพราะนางลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก

ฝรึบ~

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยสิ่งใด เสียงวัตถุบางอย่างที่แหวกอากาศ ก็พุ่งตรงมาที่หลี่กังผู้เป็นอาทันที

เป่าเปาที่อยู่ไม่ไกลจากหลี่กัง ผลักเขาหลบวิถีอาวุธลับได้สำเร็จ คนอื่นๆ ที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก เป็นน้องสาวคนเล็กของบ้านที่ตะโกนขึ้นว่า

"ทุกคนหาที่หลบก่อนเร็วเข้า!!"