“แล้วมีสิ่งใด”
“ข้าอยากจะขอซื้อผักของท่านยายทั้งหมดนี้ขอรับ” มือชี้ยังไป๋ช่าย (ผักกาดขาว) หลัวปู่ (หัวไชเท้า) หงหลัวปู่ (แครอท) และหวางกวา (แตงกวา) สายตาเฉียบคมมองเข้าไปภายในรั้วบ้าน เขาพบแปลงผักมากมายเรียงรายเป็ทางยาว ใจอยากจะขอเข้าไปชมพื้นที่เพาะปลูกนั้น ยิ่งในโรงคล้ายกับว่าเขามองเห็นหวางกวา (แตงกวา) ห้อยระโรงระยางอยู่ ‘การเพาะปลูกที่น่าสนใจเช่นนี้ ควรค่าแก่การเรียนรู้จากผู้กระทำมัน’
“ข้ามะ…” ในระหว่างที่ท่านยายเอี้ยะกุ้ยกำลังจะปฏิเสธ นางกลับเห็นหลานสาวผู้ปลูกผักเดินมาถึงหน้าบ้านเสียก่อน
“ท่านยายเ้าคะ” เอี้ยะหลิ่งเฟิงเดินกลับมาจากบ้านของท่านลุงหยวนพร้อมกับเนื้อหมูสดหนึ่งถุงเอ่ยเรียกท่านยายของนางที่ทำหน้าตาคล้ายใ นางเหลือบมองบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ที่แต่งกายคล้ายคลึงกับผู้ที่ขับรถม้าของท่านผู้ว่าเมื่อเช้า “มีสิ่งใดรึเ้าคะ” ในคำถามนั้น ดวงตาหวานยังมองบุรุษตรงหน้าโดยไม่คิดจะละสายตาไปทางใด
^^ เนี่ยฟงยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็มิตรพร้อมกับกล่าวถึงเื่ที่เขามาที่นี่ “ข้าอยากจะขอซื้อผักด้านหน้านี้ทั้งหมด เ้าขายรึไม่” ชี้ผักทุกชนิด
“ขายเ้าค่ะ” ^^ นางเดินเข้าไปตรงแผงพร้อมกับชี้พืชผลอวบอ้วนเป็กองๆ และร่ายยาวถึงราคาของมันอย่างคล่องแคล่ว “หากเหมาทั้งหมดนี้ จ่ายเพียงสองร้อยตำลึงเงิน ข้าสามารถนำผักไปส่งให้ท่านได้หากท่านมิมีรถเข็นมาใส่” มันเป็การเซอร์วิสลูกค้าในแบบของนาง ที่ติดตัวมาั้แ่ภพเดิม จะขาดแค่เพียงนางมีแค่รถเข็นสองล้อ…มิใช่รถม้าที่อยากได้!!
“เื่นั้นไม่รบกวนแม่นาง” เนี่ยฟงหยิบเบี้ยจำนวนสองร้อยตำลึงเงินพร้อมกับบวกเพิ่มให้อีกสองตำลึงเงินเพราะพอใจในผลผลิต อีกฝ่ายรับเบี้ยไปแล้วหัวเราะร่า ขัดกับหน้าตางดงามและความเป็สตรีในห้องหอ ซึ่งนั่นก็มิใช่เื่ของเขา “ความจริงแล้วข้าสนใจผักหลายอย่างในสวนของเ้า หากไม่รบกวนจนเกินไป ขอข้าเข้าไปดูชมได้หรือไม่”
เอี้ยะหลิ่งเฟิงพยักหน้ารับ “เชิญเลยเ้าค่ะ” นางผายมือให้อีกฝ่ายได้เข้าไปด้านใน ความกังวลว่าผักจะหายย่อมไม่มีแน่เพราะนางและท่านยายนั่งรอบุรุษผู้นั้นอยู่ตรงหน้าบ้าน บวกกับในบ้านหลังน้อยของนางก็มิได้มีทรัพย์สมบัติอะไรให้บุรุษร่ำรวยผู้นี้ต้องขโมย หากแต่การยินยอมให้ชมสวน…นั่นเพราะนางอาจจะได้ลูกค้าเพิ่ม!!
“เช่นนั้นข้ามิเกรงใจแล้ว” เนี่ยฟงพยักกวักมือเรียกบ่าวชายที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจสภาพสวนที่จัดทุกอย่างอย่างลงตัว กลุ่มพืชไม้เลื้อยอยู่ในร่มเงาของหลังคา มีแสงแดดสาดส่องพอประมาณ กลุ่มพืชหัวแยกชนิดเป็แปลงยาว มีแม้กระทั่งชิงช่าย!! ความพอใจฉายชัดบนใบหน้าเมื่อเขาพบความสมบูรณ์ขอสวนผักแห่งนี้ นั่นก็คือร่องน้ำเล็กๆ ที่ไหลผ่านจากแม่น้ำสายใหญ่เข้ามาในสวน ‘มันลงตัวไปหมดทุกอย่างจริงๆ’
“ข้าว่าเราน่าจะได้ลูกค้าประจำมาเพิ่มอีกแล้วเ้าค่ะท่านยาย” หลิ่งเฟิงผู้ช่วยบ่าวชายขนผักโดยมิได้มองอีกฝ่ายเลยว่ากำลังหน้าแดงจัด
ท่านยายเอี้ยะกุ้ยได้แต่นั่งมองอาเฟิงอยู่เช่นนั้น อย่างน้อยที่นางรู้สึกได้ในตอนนี้ก็เป็เื่ที่หลานสาวมิได้มีท่าทีสนใจผู้ใดเลยนอกจากพยายามปรับปรุงสวนผักจนมีพืชผลงดงามไร้ที่ติ ถามว่าหญิงชราเช่นนางหวาดกลัวหรือไม่กับเื่ที่หลานสาวจะหนีตามบุรุษไปเหมือนกับมารดาของนาง…แน่นอนว่านางกลัวมาก กลัวที่จะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง “งั้นรึ”
“เ้าค่ะ แต่ถ้าผลผลิตที่บุรุษผู้นี้้าเกิดซ้ำกับพ่อค้าประจำที่มาก่อนหน้า ข้าก็คงต้องบอกปัดไป” หยิบไป๋ช่าย (ผักกาดขาว) ใส่ลงไปในตะกร้าที่อยู่ด้านหลังรถม้า (เป็ล้อลาก) ความเหน็ดเหนื่อยหายเป็ปลิดทิ้งเมื่อผลผลิตในวันนี้ขายออกไปจนหมด ในส่วนฟานเฉีย (มะเขือเทศ) และหลัวปู่ (หัวไชเท้า) ที่ได้เวลาเก็บในวันพรุ่งนี้ ก็ค่อยเหนื่อยในวันพรุ่งนี้ต่อ ดีเท่าไหร่ที่ผักของนางไม่เติบโตไปพร้อมกันทั้งหมด มิเช่นนั้นแล้วคงต้องตามหาคนงานรับจ้างกันไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งอันที่จริง พื้นที่ทั้งหมดในสองไร่นี้ยังเหลือที่ว่างอีกเกือบครึ่งที่นางยังไม่ได้ถางหญ้าพรวนดิน เพราะด้วยลำพังสองยายหลานเองก็เป็เพียงสตรี การปลูกพืชผักหมุนเวียนเพียงสิบแปลงนี้ก็นับว่าเลี้ยงชีพตนเองได้อย่างไม่ขัดสน ถามว่านางเหนื่อยหรือไม่ที่มาอยู่ในร่างนี้...ตอบได้แบบไม่อายปากว่า เหนื่อยมาก
ด้านของเนี่ยฟงที่บังเอิญเดินกลับมาได้ยินเข้าพอดี โดยที่ตัวเขาได้เห็นพืชผักทุกชนิดงดงามรอวันที่นายท่านจางจะรับประทานพลันรู้สึกแย่ที่ฝ่ายของตนอาจจะต้องถูกบอกปัด เพราะสำหรับจวนผู้ว่านั้นมิใช่กลุ่มพ่อค้าที่รับผักของนางเป็ประจำ แต่ความเป็จริงแล้วไม่ว่าผักที่พวกเขาได้มาจะเป็ผักชนิดใด เขาก็เชื่อว่าแม่ครัวของจวนย่อมจัดการนำพวกมันไปปรุงอาหารได้แน่นอน “เช่นนั้นก็มิต้องบอกปัด ข้าพอใจผลผลิตของเ้ามากแม่นางน้อย เอาเป็ว่าข้าจะขอรับผักทุกชนิดของเ้าหลังจากที่เ้าส่งมันให้กับพ่อค้าประจำไปแล้ว” ข้อเสนอเช่นนี้ เขาเชื่อว่าแม่ค้าเช่นนางต้องรับไว้ นั่นเพราะตัวนางและท่านยายจะได้ไม่ต้องเสียเวลานำผักที่เหลือนี้มานั่งขายในตอนเย็น
“หมายถึงผักที่เหลือทุกชนิดรึเ้าคะ” นางตาโต หัวสมองนับเม็ดเงินหมุนเวียนไม่รู้จบ หากบทสรุปของความเหน็ดเหนื่อยคือการได้ผลตอบแทนที่ดี เช่นนี้แล้วนางจะขอสู้มันไปให้สุด ให้สมกับที่ได้มีชีวิตใหม่ อายุของนางก็เพิ่งสิบห้าหนาว หนทางปลูกผักก็ยังอีกยาวไกล ‘เชื่อว่าในสักวันนางต้องมีเบี้ยมากมายไว้สร้างบ้านที่รัดกุมกว่านี้!!’ การตั้งตัวคือสิ่งที่ต้องทำเป็อันดับแรก
“เป็เช่นนั้น แต่ผลผลิตที่เ้าว่าเป็ของเหลือมันมิใช่ของที่เน่าเสียใช่รึไม่”