คุณพี่ใจร้าย...กับยัยตัวแสบ

            เมื่อได้เบาะแสจากพยานไร้เสียงพิมพ์นลินไม่รอช้า เธอติดต่อกับ ลุงหมาย ชายไร้บ้านผู้มีสายตาและเครือข่ายคนไร้บ้านอยู่ทั่วทุกมุมถนนลุงหมายรับเศษผ้าไปดูและพิจารณาลักษณะอย่างตั้งใจ ก่อนจะออกสืบข่าวในคราบคนเก็บขยะกวาดสายตาไปตามร้านยาดองและบ่อนไก่

            เพียงไม่ถึงสองวัน ลุงหมายก็กลับมารายงานด้วยรอยยิ้ม

            "เจอมันแล้วคุณนลิน!ชื่อไอ้ชาติ สมุนเสี่ยสุชาติ จู่ๆ วันนี้มันก็ใส่กางเกงยีนส์ตัวโปรดที่ขาดเป็นรอยฟันหมาตรงน่องแถมขาข้างนั้นยังเดินกะเผลก ไปซื้อยาที่ร้านขายยาในตลาด!"

            ได้ตัวคนร้ายแล้วแต่พิมพ์นลินรู้ดีว่าการบุกไปลุยเดี่ยวหรือใช้กำลังมีแต่จะทำให้ไก่ตื่นเธอจึงเลือกใช้ เทคโนโลยีซ้อนกล และแผนการอันแยบยลซึ่งเสี่ยสุชาติติดกับทันที

            พิมพ์นลินให้คนไปส่งกล่องของขวัญหรูหราถึงโต๊ะทำงานเสี่ยสุชาติพร้อมจดหมายไร้ชื่อที่เขียนข้อความแทงใจดำ

            “ยินดีด้วยกับความสำเร็จในโครงการใหม่...เหล้ารสเลิศขวดนี้เหมาะสำหรับเอาไป 'รางวัล' คนทำงานเสี่ยงตาย เพื่อให้พวกมันสงบปากสงบคำและจงรักภักดีตลอดไป”

            เสี่ยสุชาติเป็นคนอีโก้สูงและมีศัตรูกับหุ้นส่วนมืดเยอะเมื่อเห็นของขวัญลึกลับที่รู้ทันงานของตน เขาจะไม่กล้ากินเองเพราะระแวงแต่ความโลภและความฉลาดแกมโกงจะทำให้เขาคิดว่า

            "ในเมื่อมีคนส่งเหล้ามาให้ฉลองงั้นก็เอาเหล้าขวดนี้แหละหิ้วไปให้ลูกน้องที่เซฟเฮาส์ ถ้าเหล้ามีพิษลูกน้องก็รับเคราะห์แทน ถ้าไม่มีพิษ ลูกน้องก็จะจงรักภักดีและไม่ปากโป้ง  ได้ประโยชน์ทั้งคู่"

            พิมพ์นลินนำเครื่องดักฟังและไมโครจีพีเอส(GPS) ขนาดจิ๋วเท่าเม็ดกระดุมแอบฝังไว้ใต้ขวดเหล้าต่างประเทศราคาสูง จากนั้นเธอจัดการปลอมตัวอย่างเนียนกริบด้วยชุดพนักงานขนส่งสินค้าสวมหมวกแคปและแมสก์ปิดบังใบหน้า ก่อนจะทำทีนำพัสดุ "เหล้าขวดหรูพร้อมคูปองชิมฟรี"ไปส่งให้ที่รังซ่อนตัวของไอ้ชาติและแก๊งลูกน้องตามที่อยู่ที่เสี่ยสุชาติให้มา

            "พี่ครับมีผู้ใหญ่ใจดีส่งเหล้ามาฉลองผลงานให้ครับ!" พิมพ์นลินสวมรอยดัดเสียงปลอมเป็นคนส่งของแจ้งชื่อผู้ส่งแบบกำกวมแล้วรีบถอยออกมาทันที

++++++++++

            ยามดึกในห้องทำงานของภาคิน พิมพ์นลิน ภาคิน และหมอทิวากรนั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์และหูฟังไร้สายที่เชื่อมสัญญาณตรงมาจากรังของคนร้ายเสียงหัวเราะครื้นเครงจากการกินเลี้ยงฉลองสลับกับเสียงแก้วกระทบกันดังผ่านลำโพงก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของไอ้ชาติจะดังขึ้น

            ‘ฮัลโหลครับเสี่ย...ครับ เหล้าอร่อยมากครับเสี่ย!’ เสียงไอ้ชาติเอ่ยอย่างประจบประแจง

            ลำโพงขยายเสียงปรับสัญญาณชัดเจนจนกระทั่งเสียงทุ้มเหี้ยมอันคุ้นหูของ เสี่ยสุชาติ ดังแทรกเข้ามาผ่านสายโทรศัพท์

            ‘เออ!กินกันให้เต็มที่ ผลงานเผามูลนิธินั่นทำได้ดีมาก กองเพลิงวายวอดสมใจกูจริง...พรุ่งนี้มึงมารับเงินค่าจ้างส่วนที่เหลืออีกสองแสนนะไอ้ชาติแล้วเก็บปากมึงให้เงียบที่สุด รู้ไหม!’

            ‘ขอบคุณครับเสี่ย!รับรองเงียบกริบแน่นอนครับ!’

            พิมพ์นลินกดปุ่มบันทึกเสียงระบบดิจิทัลลงแฟลชไดร์ฟทันทีที่สิ้นสุดการสนทนาเธอหันไปยิ้มร่าให้ภาคินพลางชูหลักฐานไฟล์เสียงที่มัดตัวพวกมันขึ้นมา

            "หลักฐานมัดแน่นทั้งพยานวัตถุพยานไร้เสียง และคลิปเสียงสารภาพเรื่องค่าจ้างเผามูลนิธิ..."

            พิมพ์นลินยักคิ้วให้แฟนหนุ่มอย่างซุกซนอวดตัวนิดๆ  

            "ทีนี้เสี่ยสุชาติได้ย้ายไปนอนในคุกก่อนสามสิบวันแน่นอนค่ะพี่คิน!"

++++++++++

            เส้นตายแห่งการย้ายออกถูกร่นให้กระชั้นชิดขึ้นเมื่อเสี่ยสุชาติ ก้าวเข้ามาพร้อมกับทนายความประจำตัวและตำรวจท้องที่คู่ใจชายวัยกลางคนร่างอ้วนฉุยิ้มเยาะอย่างถือดี สายตามองป้าย “มูลนิธิบ้านอุ่นใจสี่ขา” ที่เหลือเพียงเศษซากด้วยความเหยียดหยาม

            "ครบกำหนดผ่อนผันแล้วนะทนายภาคิน!"เสี่ยสุชาติส่งเสียงตะคอกพลางโยนเอกสารสิทธิ์และหนังสือสัญญาหนังสือยินยอมย้ายออกลงบนโต๊ะพลาสติกชั่วคราว

            "เซ็นชื่อยอมรับการย้ายออกซะดีๆวันนี้กูพาเจ้าหน้าที่มาตรวจรับพื้นที่คืน ถ้าไม่เซ็นจะถือว่าขัดขืนและดำเนินคดีข้อหาบุกรุกทันที!"

            ภาคินในชุดสูทเรียบหรูยืนเผชิญหน้าอย่างสงบนิ่งเขาพยายามใช้ข้อกฎหมายและระเบียบขั้นตอนการเวนคืนพื้นที่มาพูดคุยต่อรองกางข้อบังคับและกฎหมายแพ่งมาประวิงเวลาอย่างสุดความสามารถนัยน์ตาคมใต้กรอบแว่นฉายแววเครียดขึงเมื่อฝ่ายตรงข้ามมีตำรวจมาคอยหนุนหลังจนหมอทิวากรและพิมพิกาเริ่มหน้าเสีย 

            "ข้อบังคับการคืนพื้นที่ต้องมีคำสั่งศาลชั้นต้นอย่างเป็นทางการครับเสี่ยการพาเจ้าหน้าที่มาบีบบังคับให้เซ็นเอกสารแบบนี้ ถือเป็นการข่มขู่..."

            ภาคินพยายามยื้อเวลาอย่างหนักแน่นแต่เสี่ยสุชาติกลับยกมือขัดขึ้นอย่างไม่แคร์

            "ไร้สาระ!กูไม่รอศาลอะไรทั้งนั้น เซ็นซะ!"

            "ไม่มีใครต้องเซ็นอะไรทั้งนั้นค่ะ!"

            เสียงฉะฉานของพิมพ์นลิน ดังขึ้นทลายความตึงเครียด หญิงสาวก้าวเข้ามากลางวงล้อมอย่างเด็ดเดี่ยวโดยมี เจ้าดุ๊กดิ๊ก สุนัขพันธุ์ทางจอมซนเดินสะบัดหางคลอเคลียอยู่ข้างกายนลินชูไอแพดในมือขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

            "คุณนลินอย่ามาเกะกะการทำงานของเจ้าหน้าที่!" ทนายฝ่ายเสี่ยสุชาติตะคอกสั่ง

            "เกะกะเหรอคะ? แต่ดิฉันคิดว่าสิ่งที่อยู่ในไอแพดเครื่องนี้จะทำให้พวกคุณต้องเรียกรถพยาบาลมารับเสี่ยมากกว่านะ" พิมพ์นลินยักคิ้วก่อนจะกดเปิดไฟล์วิดีโอหลักฐานกลางโต๊ะ

            ภาพแรกที่ปรากฏคือคลิปวิดีโอวงจรปิด จากร้านขายของชำไกลๆ ที่ ลุงหมาย ชายเร่รอนช่วยวิ่งวุ่นหามาให้เผยให้เห็นรถกระบะของไอ้ชาติ ลูกน้องคนสนิทของเสี่ยสุชาติขับมาซุ่มจอดใกล้มูลนิธิตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุไฟไหม้

            "แค่ภาพรถจะไปพิสูจน์อะไรได้!"เสี่ยสุชาติแค่นหัวเราะ แม้เหงื่อเม็ดโตจะเริ่มซึมตามซอกคอ

            "ก็นั่นน่ะสิคะ...แต่ถ้าผสมกับ สัญญาณ GPS และไฟล์เสียงบันทึกการโทร ล่าสุดล่ะ?"

            นลินกดเล่นไฟล์เสียงดักฟังทันทีเสียงของเสี่ยสุชาติดังลั่นผ่านลำโพงไอแพดชัดเจนจนตำรวจที่ยืนข้างๆ ถึงกับชะงัก ‘ผลงานเผามูลนิธินั่นทำได้ดีมาก...พรุ่งนี้มึงมารับเงินค่าจ้างส่วนที่เหลืออีกสองแสนนะไอ้ชาติ’

            เสี่ยสุชาติหน้าเสียร่างอ้วนฉุสั่นสะท้าน

            "นี่มัน...คลิปเสียงตัดต่อ! มโนขึ้นมาทั้งนั้น!"

            "งั้นเจอหลักฐานเด็ดชิ้นนี้หน่อยเป็นไงคะ"