ตอนที่ 9 รับปาก
เฉินเถียนเถียนกินข้าวอย่างตะกละตะกลามแม้จะเป็อาหารที่มิอร่อยมากนัก แต่ก็ดีกว่าต้องอดตายเมื่อกินอิ่มเฉินเถียนเถียนจึงตระหนักได้ว่าบัดนี้นางอยู่ในบ้านสวนเก่า ๆแห่งหนึ่ง
บ้านสวนแห่งนี้มีกองข้าวเปลือกวางจนเต็มพื้นที่ทว่าในตอนที่เดินเข้ามากลับมิเห็นที่นาเลยสักผืนมีเพียงที่ดินว่างเปล่าแห้งแล้งเท่านั้นผู้คนที่นี่รูปร่างกำยำราวกับเป็คนที่ข้ามภพมาจากทางใต้ของยุคปัจจุบัน !
จี๋ชื่อเห็นท่าทางการกินอย่างมูมมามของเฉินเถียนเถียนนางก็บังเกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างช่วยมิได้ ! นางต้องหิวมากเพียงใดกันถึงกินเข้าไปมากมายเพียงนี้ !
“ข้าขอขอบคุณท่านป้าอีกคราั้แ่ที่ข้าเสียท่านแม่ไปก็เพิ่งได้กินอาหารดี ๆ และเพิ่งรู้สึกอิ่มถึงเพียงนี้ !” ในขณะนี้เฉินเถียนเถียนแสร้งทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ผู้อื่นเห็นใจย้อนกลับไปเมื่อคราที่นางเรียนรู้วัตถุโบราณกับคุณปู่ เขามักจะสอนให้นางเข้าใจระบบการดำเนินชีวิตของคนในยุคโบราณแม้ในยุคนี้ความกตัญญูต้องมาก่อนแต่ก็มิใช่ทุกเื่ที่นางจะยอมได้ เป็เพราะคนในหมู่บ้านนี้มองว่านางเป็คนเกียจคร้านมิเอาการเอางานและมีดีเพียงหน้าตาเท่านั้นบางคนในหมู่บ้านยังมิรู้จักเฉินเถียนเถียนเลยด้วยซ้ำ เพราะนางมิเคยเดินทางออกจากบ้านเลยดังนั้นพวกเขาจึงมิได้สนใจในตัวนางมากนัก
ป้าจี๋ถอนหายใจพร้อมกับส่ายศีรษะเบา ๆ “พ่อของเ้าก็เหลือเกินลูกสาวตนเองมิรัก แต่กลับไปสนใจลูกติดของผู้อื่น ! ”
“ท่านป้าข้ามิได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิดขอเพียงแค่ข้าได้กินอิ่มนอนหลับสบายก็เพียงพอแล้วท่านพ่อคงเห็นข้าเป็เพียงลูกสาวจึงมิได้ให้ความสำคัญอันใด”
ป้าจี๋จ้องมองนางด้วยความเอ็นดู “ลูกสาวแล้วเยี่ยงไร ? ข้ายังอยากมีลูกสาวเลยดูสิ ! บ้านข้ามีลูกชายตั้งหกคน มิมีผู้ใดคอยดูแลหรือสนใจพ่อแม่เลยข้าอยากมีลูกสาวที่คอยเอาใจใส่ข้าบ้าง” เฉินเถียนเถียนก้มหน้าลงโดยมิเอ่ยอันใดออกมาอีกนางตระหนักได้ว่าในยุคนี้แม้บุพการีจะเลวร้ายเพียงใดคำเอ่ยเ่าั้ก็มิควรหลุดออกมาจากปากของผู้เป็ลูก
“ถ้าเช่นนั้นก็อยู่ที่นี่ไปก่อนหากพ่อของเ้าจะมารับเ้ากลับก็จำต้องได้รับอนุญาตจากข้า เ้าห้ามเดินตามเขาไปตามอำเภอใจเด็ดขาดเพราะหลินชวนฮวามิใช่คนดี นางอาจจะรอรังแกเ้าอยู่ก็เป็ได้ !”
เฉินเถียนเถียนกัดปาก “ขอขอบคุณท่านป้าที่คอยช่วยเหลือข้า” จี๋ชื่อพยักหน้าก่อนจะกลับไปปักผ้าที่ทำค้างไว้
ย่าของเฉินเถียนเถียนนอนป่วยมิได้สติอยู่บนเตียงปากของนางเรียกหาเพียงเฉินผิงอันลูกชายผู้เป็ที่รักทว่าเฉินเถียนเถียนทราบดีว่าพ่อของนางพึ่งพาอันใดมิได้
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ลุงและพี่ชายทั้งหกของเฉินเถียนเถียนก็กลับมาหลังจากที่พวกเขาได้ฟังเื่ราวที่เกิดขึ้นกับนางต่างก็โกรธจนเืขึ้นหน้า
เฉินเถียนเถียนช่วยป้าจี๋ทำอาหารอยู่ในครัวทั้งสองทำข้าวต้มและหมั่นโถวให้บรรดาชายหนุ่มพร้อมกับไข่เจียวหนึ่งฟองให้กับท่านย่า
แม้สภาพบ้านของป้าจี๋จะทรุดโทรมทว่านางมีจิตใจเมตตาคราหนึ่งจี๋ชื่อตั้งใจจะนำเนื้อไปแบ่งให้เฉินเถียนเถียนกินแต่หลินชวนฮวากลับออกอุบายและหาข้ออ้างโดยการบอกว่าเป็สตรีหากกินเนื้อเยอะเกินไปจะรูปร่างมิดีมิน่ามองเฉินเถียนเถียนจึงได้กินเพียงหมั่นโถวและสูดดมกลิ่นหอมของอาหารเท่านั้น
ในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารกันอยู่หลินชวนฮวาและเฉินผิงอันก็เดินเข้ามา ลุงเฉินผิงเหอสามีของป้าจี๋เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า“น้องรอง ! เ้าลืมคำเอ่ยของข้าไปแล้วหรือ ?ว่าห้ามพาสตรีนางนี้เข้ามาเหยียบบ้านข้าโดยเด็ดขาด !”
หลินชวนฮวาแสดงสีหน้ามิพอใจชั่วขณะก่อนจะควบคุมอารมณ์ให้เป็ปกติทว่าเฉินเถียนเถียนเห็นทุกอย่างชัดเจนและตกตะลึงในความกลับกลอกของนาง
“พี่ใหญ่เื่มันผ่านมานานแล้ว ข้าเองก็มีลูกชายให้ตระกูลเฉินแล้วเหตุใดถึงมิยอมให้ข้าเข้าบ้านอีกเล่า ? ” หากเป็เฉินผิงอันคงจะยอมแต่โดยดีทว่าเฉินผิงเหอมิใช่คนหูเบา
“อย่ามาทำกริยาเช่นนี้กับข้า หากจะสนทนาก็เชิญไปสนทนาข้างนอกอย่าคิดเข้ามาในบ้านของข้าเด็ดขาดผิงอัน...เ้าลืมไปแล้วหรือว่าเพราะเหตุใดท่านแม่ถึงล้มป่วย ? ”
เฉินผิงอันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ดังนั้นเขาจึงดึงมือของหลินชวนฮวาออกไปข้างนอก
“วันนี้คงมิได้กินข้าวแล้วไปกัน...ออกไปดูว่าสองผัวเมียคู่นี้้าจะเอ่ยอันใด !” เฉินผิงเหอวางตะเกียบลงก่อนจะเดินออกไป
“มีเื่อันใดก็ว่ามา ! ท่านแม่นอนป่วยติดเตียงมาเป็สิบปีเ้ามิเคยคิดจะแยแส วันนี้มีเื่อันใดถึงถ่อมาที่บ้านของข้าด้วยตนเอง ? ”
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น เฉินผิงอันก็รู้สึกเ็ปขึ้นมาเป็เพราะท่านแม่มิยอมให้เขาแต่งงานกับหลินชวนฮวา ทว่าเขาขัดขืน !จึงทำให้ท่านแม่ตรอมใจจนล้มป่วย...
“ลูกสาวข้ารบกวนพี่ใหญ่มาทั้งวันแล้ว ข้ามารับนางกลับบ้าน”
จี๋ชื่อเอ่ยแทรกขึ้นมาทันใด “มารับเพื่ออันใดกัน ? จะส่งนางไปขายอีกคราเยี่ยงนั้นหรือ? เ้าเป็น้องเขย...ข้ามิควรเข้าไปยุ่งก็จริง แต่นางเป็ลูกสาวแท้ ๆ ของเ้านะเ้ากล้าทำแบบนี้ได้เยี่ยงไร ? ! ”
เฉินผิงอันกำลังจะตอบว่าเขามิเคยมีลูกอกตัญญูเช่นนี้ทว่าหลินชวนฮวาดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ก่อนเฉินผิงอันจึงตั้งสติขึ้นมาได้ก่อนจะก้มหน้าตอบอย่างแ่เบาว่า “พี่สะใภ้ทั้งหมดที่ข้าทำก็เพราะหวังดีต่อนาง ข้า...”
จี๋ชื่อยกมือขึ้นตัดบทก่อนจะมองไปทางเฉินเถียนเถียนจากนั้นก็ถอนหายใจยาวออกมา “ข้ารู้ว่าเ้ามีชีวิตที่ดีแต่จงตริตรองให้ดีเถิดว่าเ้ามีชีวิตที่สุขสบายได้ก็เพราะน้องสะใภ้หยุนแต่ดูสิ่งที่เ้าทำกับลูกสาวของนางสิ มิรู้สึกผิดบ้างเลยหรือ ? ! แต่ก็ช่างเถิดข้ามิอยากฟังเหตุผลร้อยแปดที่หลินชวนฮวาสรรหามาให้เ้าใช้แก้ตัวแต่...หากเ้าอยากรับตัวเฉินเถียนเถียนกลับไปก็ต้องรับปากข้า !เ้าทั้งสองห้ามส่งนางไปให้คุณชายหลี่และอย่าโบยตีนางอีก หากทำมิได้ก็กลับไปเสีย !”
เมื่อเฉินผิงอันได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกมิพอใจมากยิ่งนักเหตุใดทุกคนถึงคิดว่าเขาได้ดีเพราะแม่นางหยุนกัน ? แม้นางจะขายทรัพย์สินเพื่อซื้อที่นามากมายแต่หลายปีผ่านไปกลับต้องประสบกับความแห้งแล้ง หากมิใช่เพราะเขาที่ทำงานหนักที่นาจะกลับมางดงามเช่นนี้ได้หรือ ?
หลินชวนฮวาเห็นว่าเฉินผิงอันมิเอ่ยอันใดออกมาจึงรีบตอบรับแทน“ข้าทราบแล้ว ต่อจากนี้ข้าจะดูแลนางให้ดี หากนางมิ้าแต่งงานกับคุณชายหลี่ข้าก็จะมิบังคับ ! ”
140
