“ท่านแม่?”
เอียนวิ่งออกไปจากกระโจมโดยปราศจากความลังเลแม้ชั่วขณะอัศวินสามคนกับจอมเวทประจำอาณาเขตวิ่งตามหลังเขาไป
“จุ๊ ๆ! แหม ระรี้ระริกเชียวนะข้ารู้ว่าเ้าคิดถึงััของผู้ชายมากแค่ไหน”
“มะ...หมายความว่าอะ...!”
คำพูดของทหารนายนั้นเพียงได้ยินก็ทำให้โกรธจนกัดฟันกรอดดูเหมือนว่าเ้าพวกนั้นจะแตะต้องร่างกายท่านแม่
“ไม่เอาน่า ฟังก่อนสิ ใช้ชีวิตเป็หม้ายมาตั้งเจ็ดปีก็คงเริ่มคิดถึงตอนที่มีคนนอนข้างๆ แล้วใช่ไหมล่ะ แค่แง้มประตูทิ้งไว้ก่อนนอนก็มีผู้ชายแอบย่องเข้าไปเยอะแยะแล้ว...หืม?”
ทหารคนที่ดูถูกท่านแม่ด้วยคำพูดลามกสะดุ้งโหยงแน่นอนว่าเป็เพราะเห็นจอมเวทกับเหล่าอัศวิน
ลูกชายของเวเนสซ่าอย่างเอียนดูจะไม่อยู่ในความสนใจของพวกเขาเลย
“เอะอะโวยวายอะไรกัน”
อัศวินที่ชื่อว่าอารอนถามขึ้นนํ้าเสียงทุ้มตํ่านั้นให้ความรู้สึกเคร่งขรึมที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
“มะ...ไม่มีอะไรขอรับ!ก็แค่หญิงชั้นตํ่าในครัวไม่รู้จักที่ตํ่าที่สูงเที่ยวชะเง้อมอง ข้าก็เลยด่าเธอแรงๆ ไปนิดหน่อย...”
“หญิงชั้นตํ่าหรือ”
เอียนตัดบททหารแล้วก้าวออกมา
“เ้าเด็กนี่! ตอนนี้ข้ากำลังคุยกับคนสำคัญอยู่เ้าไม่เห็นหรือไง”
ทหารตะคอกใส่เอียนการปฏิบัติต่างจากตอนที่คุยกับจอมเวทและอัศวินโดยสิ้นเชิงซึ่งเป็เื่ที่เข้าใจได้ เพราะระบบชนชั้นย่อมเป็แบบนั้นอยู่แล้ว
ถ้าอย่างนั้น
“ท่านจอมเวท”
“หืม?”
“ตอนนี้ข้าก็เป็จอมเวทแล้วหรือยังขอรับ”
จอมเวทพูดไม่ออกไปครู่หนึ่งกับคำถามกะทันหันของเอียน
ไม่รู้สิตอนนี้จะถือว่าเ้าเด็กคนนี้เป็จอมเวทได้หรือยังนะ
ลงทะเบียนจอมเวทก็ยังไม่ได้ลง กว่าจะได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยก็ยังอีกตั้งนาน
ตามเอกสารแล้วเขายังไม่ใช่จอมเวทแต่เ้าเด็กนี่กลับตื่นรู้ถึงการใช้งานมานาได้ด้วยตนเอง
ไม่เพียงเท่านั้นเขายังควบคุมเวทมนตร์ของระดับหนึ่งได้อีกด้วย
ถ้าราชวงศ์กับหอคอยงาช้างรู้เข้าละก็กลายเป็เื่ใหญ่แน่
อย่างไรก็ตามเพื่อให้เขาได้เป็ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ
สำหรับเ้าหนูที่มีพร์อันยิ่งใหญ่คนนี้อาจมีเพียงเื่ของเวลาเท่านั้น
การครุ่นคิดพิจารณาจบลงอย่างง่ายดาย
“ใช่แล้ว เขาคือจอมเวท”
จอมเวทประจำอาณาเขตยอมรับอย่างเป็ทางการเพียงชั่วพริบตา ความสนใจรอบกายก็พุ่งตรงมาที่เอียนถึงกระนั้นเด็กชายก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาพูดต่ออย่างเฉยเมย
“อย่างนั้น สถานะของข้าจะกลายเป็อย่างไรขอรับ”
“มีสถานะเทียบเท่าขุนนางแห่งจักรวรรดิ”
“แล้วแม่ของข้าล่ะขอรับ”
“ก็เหมือนกัน ถ้าเ้า้า”
เอียนฟังคำตอบจากจอมเวทพลางมองไปยังเหล่าอัศวิน
“ได้ยินแล้วหรือยัง นับแต่นี้เป็ต้นไปทั้งข้าและท่านแม่ของข้าคือขุนนาง”
ชิ้ง!
อัศวินที่ไหวพริบดีอย่างอารอนชักดาบออกมาเป็คนแรก
ชิ้งงงง!
จากนั้นอัศวินอีกสองคนที่เหลือก็ชักดาบออกมาเช่นกัน
“ผู้กระทำความผิดฐานิ่ประมาทขุนนางจะต้องถูกปะาในทันที”
เสียงของอารอนที่เหมือนสัตว์ร้ายดังก้องอยู่ในหูของทหารนายนั้นอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกได้ถึงนํ้าหนักในสิ่งที่เอียนพูดอย่างชัดเจน
“หะ...หา?”
นายทหารยังคงไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากกลอกตาไปมาอย่างร้อนรนก็พอจะสรุปได้ว่า
เ้าหนูคนนี้เป็ถึงจอมเวทและเวเนสซ่าก็เป็แม่ของเขา
กล่าวอีกนัยหนึ่ง...
“หา!”
นายทหารใจนพูดอะไรไม่ออกนํ้าลายไหลย้อยออกมาจากปาก
“วะ...วะ...วะ...ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
เขาหมอบลงไปทันทีและเริ่มโขกศีรษะคนที่นายทหารกำลังขอโทษไม่ใช่จอมเวทหรืออัศวิน แต่เป็เอียน
หากเทียบกับเมื่อครู่แล้วเรียกได้ว่าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือ
“ได้โปรด มะ...เมตตาข้าสักครั้ง...”
“ทำไมถึงมาขอโทษข้าล่ะ”
“ข้าจะไม่ลืมบุญคุณไปจนวันตาย...เอ๋?”
เอียนพึมพำพลางพเยิดคางไปทางแม่ของเขา
“คนที่ควรได้รับคำขอโทษเป็อีกคนต่างหาก”
“...อา!”
ทันทีที่ทหารนายนั้นรู้ตัวว่าตนเองต้องทำอะไรเขาก็รีบหันตัวไปทางเวเนสซ่า จากนั้นก็ทำเหมือนกับเมื่อครู่ทุกประการ
“วะ...ไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถิดขอรับ! ได้โปรดแค่ครั้งเดียว!”
เขาหมอบลง โขกหน้าผากกับพื้นเสียงดังตึง ๆแผดเสียงร้องขอชีวิตอย่างขลาดกลัว
“อะ...เอียน ไม่ต้องกดดันเขาขนาดนั้นก็ได้...”
แม้แต่ท่านแม่ที่รับคำขอโทษก็ยังรู้สึกหนักใจไม่สิ จริง ๆ ท่านแม่คงจะยอมปล่อยผ่านั้แ่คำขอโทษแบบขอไปทีในตอนแรกแล้ว
ตอนนี้เขานึกออกแล้ว
ใช่แล้ว ท่านแม่เป็คนอย่างนั้นนี่นา
ถ้าตัดหัวเ้าหมอนี่ท่านแม่คงจะต้องทนทุกข์จากฝันร้ายแน่ ๆ
ฉะนั้นตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา...ก็แค่ตอนนี้น่ะนะ
‘สถานที่ซึ่งไร้โลหิต’
วลีเดียวที่จะเป็ตัวชี้วัดของชีวิตในชาตินี้สลักลึกอยู่ในหัวใจ
ตอนนี้ท่านแม่ต้องมาก่อน
เอียนรู้สึกอ่อนไหวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชาติที่แล้ว เขาไม่สามารถปกป้องแม่ได้เหมือนในตอนนี้ มีหลายสิ่งที่เขาไม่เข้าใจทั้งยังไม่อาจเอาใจใส่ให้ดีได้
เพราะตอนนั้นข้ายังเด็กมาก
เอียนในตอนนั้นเป็เด็กอ่อนหัดที่เพิ่งเข้าวิทยาลัยเวทมนตร์ใหม่ๆ
เขาไม่ได้บอกใครเลยว่าความจริงแล้ว เขาฝึกการใช้งานขั้นพื้นฐานของมานาไปจนถึงเวทมนตร์ระดับหนึ่งด้วยตนเองไม่สิ ไม่สามารถพูดได้เลยต่างหาก
เพราะหัวใจของเด็กน้อยเกิดความรู้สึกหวาดกลัว
เขาหวาดกลัวว่าจะถูกจับได้ผลสุดท้ายก็ต้องเข้าเรียนชั้นทฤษฎีเป็เวลาหนึ่งปีเต็มเหมือนกับคนอื่น ๆ
เป็แค่เด็กใหม่ที่ยังไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้
ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น
แน่นอนว่าไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนขุนนางด้วยเช่นกัน
ท่านแม่ยังอยู่ในอาณาเขตม็อคเลียนเหมือนเดิมเพียงแค่หลุดออกจากสถานะคนรับใช้ เธอใช้ชีวิตลำพังเป็เวลากว่าหนึ่งปี
ไม่เคยเสวยสุขกับสิทธิประโยชน์ที่ได้รับ
หนึ่งปีผ่านไปในตอนที่เอียนได้เป็จอมเวทระดับหนึ่ง ตอนที่เขามีสถานะเทียบเท่าขุนนางท่านแม่ก็เสียชีวิตลงจากอาการป่วย ทิ้งลูกชายผู้ยอดเยี่ยมเอาไว้ข้างหลังไม่เคยได้เพลิดเพลินกับความสุขสบายเลยสักครั้ง
จากนี้ไป ทุกอย่างจะต่างจากเดิม
“เฮ้อ”
เอียนนึกทบทวนถึงความขมขื่นในชาติก่อน
เขานั่งยอง ๆ ตรงหน้าทหารพร้อมกับถอนหายใจยาว
“ฟังให้ดี”
เขาพูดด้วยเสียงกระซิบซึ่งมีเพียงทหารคนนั้นที่ได้ยิน
“พวกสารเลวอย่างเ้าคิดอย่างไรกับแม่ข้าหรือพูดอะไรสกปรกเกี่ยวกับแม่ข้า ข้ารู้หมดทุกอย่าง”
จากนั้นเขาก็เผยสีหน้าน่าขนลุกให้ทหารนายนั้นเห็นเพียงคนเดียว
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เด็กน้อยจะทำกัน
“ฉะนั้น จงนำสิ่งที่ได้เจอ ได้เห็นและได้ยินในวันนี้ไปบอกพวกสวะประเภทเดียวกันกับเ้าโดยไม่ให้ตกหล่นแม้แต่สิ่งเดียว”
ทหารพยักหน้าอย่างแรงจนกระดูกคอแทบเคลื่อนความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอันรุนแรงฉายอยู่ในดวงตาที่สั่นเทาของเขา
“แล้วข้าจะคอยดู”
เอียนลุกขึ้นยืนแล้วหันมาพูดกับเหล่าอัศวิน
“พอแค่นี้เถอะขอรับ”
ดาบของเหล่าอัศวินถูกเก็บกลับที่เดิมด้วยคำพูดนั้นเพียงคำเดียว
“ขะ...ขอบคุณขอรับ! ขอบคุณขอรับ!ขอบคุณที่ไว้ชีวิตข้า!”
นายทหารยังคงวิงวอนขอชีวิตแม้จะรู้สึกรังเกียจอยู่บ้างก็ตาม
“เ้าบอกว่าเด็กคนนั้นเป็จอมเวทหรือ”
“ลูกชายคนรับใช้น่ะนะ”
“ระวังปากหน่อย ทหารคนนั้นเกือบคอขาดแล้วไม่เห็นหรือไง”
เสียงกระซิบกระซาบของฝูงชนไม่มีวี่แววว่าจะเบาลงบางทีเหตุการณ์ในวันนี้คงจะเป็ที่พูดถึงต่อไปอีกสักพัก
“ท่านจอมเวทข้ายังต้องเข้ารับการทดสอบอยู่อีกหรือเปล่าขอรับ”
“...หา? เอ่อ ไม่ต้องน่าจะไม่ต้องแล้ว”
“เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนเพราะท่านแม่ของข้าดูใมากทีเดียว”
“จะเอาแบบนั้นก็ได้ โอ๊ะ! เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน”
จอมเวทประจำอาณาเขตเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดกับอัศวินอารอน
“เซอร์อารอน ช่วยคุ้มกันเด็กคนนี้ทีแล้วข้าจะติดต่อเ้าผ่านลูกแก้วอีกที”
อารอนทำตามคำขอของจอมเวทอย่างว่าง่ายอีกครั้งนี่เป็หน้าที่ที่ต้องทำ ทั้งยังไม่อาจปฏิเสธได้
“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวก่อนขอรับ ท่านจอมเวท”
เอียนประคองแม่ของเขาออกไปจากบริเวณนี้พร้อมกับอารอน
ภาพลูกชายของสาวใช้ได้รับการคุ้มครองจากอัศวินหลวงปรากฏขึ้นต่อหน้าฝูงชน
ผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากเหตุการณ์อันเหลือเชื่อนี้ได้เลย
คงมีเื่เด็ดหลายอย่างเกิดขึ้นเลยสินะ
และแล้วคำพูดของจอมเวทประจำอาณาเขตก็ถูกส่งต่อไปยังราชวงศ์กับหอคอยงาช้างภายในเวลาอันรวดเร็ว
16K
