ณ ตอนเช้า
ริโกะ เร็วเข้า เดี๋ยวไปสายนะทำอะไรมาถึงได้นอนตื่นสายเนี่ย มิโอะบ่นพร้อมปลุกริโกะ
ขึ้นจากเตียงในเวลาเช้ามืด
ริโกะ อย่างง่วงอยู่เลยนะค่ะ ริโกะพูดอย่างงัวเงีย แต่พยายามลุกขึ้นจากเตียงให้เร็วที่สุด
เท่าที่จะทำได้ แต่ว่าทำไมพี่ตื่นแต่เช้าจังเลย ปกติตื่นสายตลอด ริโกะมองด้วยความสงสัย
ก็......ไม่มีอะไร พี่ก็ตื่นเช้าเป็ปกติอยู่แล้วนิ มิโอะมองอย่างหลบตาจากน้องสาวและมองไปทางอิเอะ
ที่กำลัง เก็บผ้าปูที่นอน
อ้าว อรุณสวัสดิ์จ้ะ ตื่นเช้ากันจังเลยนะ ปกติต้องให้พี่ปลุกตลอดเลยนิ ฮิฮิ มิโอะวันนี้ตื่นเร็วจังปกติขี้
เซานี่เรา
ผมเปล่านะครับ มิโอะหลบหน้าอิเอะอย่างเขินอายจนหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศที่เห็นรอยยิ้มจะหน้าของหญิงสาว
และพยายามเก็บความเขินแต่ก็ไม่สำเร็จ ริโกะดันรู้ทันพี่ชาย
พี่หน้าแดงทำไมค่ะ หรือว่าอายที่จะตื่นสาย เอ็ะหรือว่า แอบชอบพี่อิเอะอยู่เหรอค่ะ555 ถ้าชอบก็บอกพี่เขาสิค่ะ
มิโอะ มองหน้าน้องสาวที่ล้อเลียนจนหน้าแดงไม่สามารถปกปิดได้ ชอบพี่เหรอค่ะ มิโอะ อิเอะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เออ ถ้าบอกว่าชอบละครับ พี่จะชอบผมด้วยหรือเปล่า มิโอะพูดด้วยความเขินอาย รอคำตอบจากอีกฝ่าย
เดี๋ยวฝึกเสร็จ พี่จะบอกละกันค่ะ ฮิฮิ อ้าวพี่อิเอะนี่ละก็ มิโอะพูดอย่างงอนๆ ไปฝึกกันเถอะ
ณ โรงฝึกศาลเ้าฟูจิโกะ
เอาล่ะ มาพร้อมกันแล้ว แยกกันไปฝึกกันได้ สู้ๆนะ พวกซายะมาให้กำลังใจพวกมิโอะก่อนะจะแยกออกไปฝึก
การฝึกเป็อย่างเมื่อวานตอนฝึก แต่อุปสรรคการฝึกก็คืือ ความร้อนจากแสงอาทิตย์ จนริโกะเกือบจะล้มจากการนั่งสมาธิ
ริโกะ คิดในใจ ทำไมมันร้อนอย่างงี้นะ ริโกะหรี่ตามองดูคนอื่น พวกเขาก็ร้อนจนเหงื่อตกเสื้อเปียกไปหมดแต่พวกเขา
ก็ยังมีสมาธิมากกว่าเธอนะ
ริโกะ มีสมาธิหน่อยสิ อย่าี้เีเดี๋ยวก็ไม่พัฒนาหรอกนะ ยิ่เป็เื่ไม่ถนัดต้องพยายามฝึกฝน ครูมุชิตะ เห็นริโกะไม่ค่อยพยายาม
ฝึกจึงกล่าวตักเตือน
ริโกะ รีบกลับมามีสมาธิ กลัวครูมุชิตะกล่าวตักเตือน และกลัวครูมุชิตะไม่ให้ผ่านการฝึกในครั้งนี้ จึงพยายามฝึกอดทนนั่งสมาธิไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะครบวัน
การฝึกความอดทน ทำให้คนเราประสบความสำเร็จในชีวิต
137
