บทที่ 7
หยางเหล่าซานไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย (รีไรท์)
บรรยากาศบนโต๊ะพลันแข็งทื่อ และทุกคนมองไปที่ หยางเซียวเล่อด้วยท่าทางต่าง ๆ บางคนเยาะเย้ย บางคนเห็นใจ และรอดูการแสดงออกของหยางเซียวเล่ออย่างใจจดใจจ่อ
“อย่าแกล้งน้องฉันสิ เขาดื่มไม่ค่อยเก่งนัก” หลิวเหวินรุ่ยอ้าปากเพื่อพยายามคลี่คลายสถานการณ์
เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางเซียวเล่อเหลือบมองไปรอบ ๆ และทันใดนั้นก็ยิ้ม "ผมเพิ่งมาใหม่ ก็คงต้องทำตามนั้น"
หลังจากนั้น หยางเซียวเล่อจึงหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาบนโต๊ะ รินแก้วหนึ่งแก้ว และกระดกเบียร์ลงคอสามแก้วติดต่อกัน
หลังจากรินไปสามแก้ว เขาพบว่ายังเหลือเบียร์อยู่ในขวดเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงยกขวดขึ้นดื่ม แล้วคว่ำขวดลงเพื่อให้เห็นว่าไม่มีอะไรหลงเหลือ จากนั้นเขาก็มองชายที่มีผมแดงอย่างขอความเห็น
“เอาล่ะ ก่อนหน้านี้ ฉันดื่มเบียร์ไปนิดหน่อย แต่ดูนายสิเพื่อน ใจถึงจริง ๆ ดูเหมือนว่านายจะอายุน้อยที่สุดในหมู่พวกเราเลยนะ”
หลิวเหวินรุ่ยมองไปที่ชายผมแดงอย่างไม่พอใจ ดวงตาของเขาแทบจะพ่นไฟได้ เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องถูกกลั่นแกล้ง
เมื่อเห็นท่าทางของหลิวเหวินรุ่ย เด็กหนุ่มผมแดงก็ตะลึงและหงุดหงิดเล็กน้อย “บัดซบ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง นายก็รู้ว่าฉันปากไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ฉันไม่ได้บังคับให้เขากินเสียหน่อย”
เมื่อพูดแบบนั้น เขาก็ชำเลืองมองไปยังหยางเซียวเล่อ “ไหนพี่นายบอกว่า นายดื่มไม่เก่ง และอาจจะถึงตายได้ หากดื่มมาก ๆ ดูเหมือนฉันจะเชื่อคำพูดของพี่ชายนายไม่ได้แล้ว”
หยางเซียวเล่อหัวเราะ และรินเบียร์อีกแก้ว พลางจิบ เบา ๆ เขาดื่มไม่ค่อยเก่งจริง ๆ แต่เบียร์แค่สองหรือสามขวด
เขายังพอทนไหว
หลังจากกินยาที่ได้มาจากชายชราหยาง เมื่อสองสามวันก่อน ดูเหมือนว่าความสามารถในการดื่มของเขาจะดีขึ้นมาก
ก่อนหน้านั้น หยางเซียวเล่อดื่มเบียร์ได้เพียงหนึ่งขวดครึ่ง เขาก็จะเมาเล็กน้อย แต่วันนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย และความมั่นใจในการดื่มของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
หลังจากดื่มเบียร์หมดแก้ว หยางเซียวเล่อก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจึงมองตรงไปยังเด็กหนุ่มผมแดง ดวงตาของเขาเคลื่อนไปที่ไวน์ในมือของเขา
เมื่อเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมแดงก็แข็งทื่อ และเขาก็รีบดื่มเหล้าในมือในอึกเดียว จากนั้นเขาก็เหลือบมองเพื่อนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เขา
ทั้งสามคนนั้น พวกเขารู้จักกันและสนิทสนมกัน จากนั้นชายหนุ่มผมยาวยกแก้วขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนี้เราพึ่งพบกันครั้งแรก ต้องดื่มฉลองการพบกันในครั้งนี้ด้วยสิ”
จากนั้นเด็กหนุ่มผมสีทองอีกคนก็รินเหล้าให้ตัวเอง เห็นได้ชัดว่า เขากำลังรอจังหวะอยู่
เมื่อเห็นเช่นนี้ ใบหน้าของหลิวเหวินรุ่ยดูน่าเกลียดเล็กน้อย ไอ้พวกนี้จงใจที่จะกลั่นแกล้งหยางเซียวเล่อ เขากำลังจะอ้าปากร้องด่าทั้งสามคน แต่ทว่าถูกหยางเซียวเล่อหยุดเอาไว้
“ที่เขาพูดก็ถูก เราเจอกันครั้งแรก ก็ควรจะดื่มฉลองกันสิ” หยางเซียวเล่อเหลือบมองพวกเขาเล็กน้อย
"อ๊ะ อ๊ะ คนละแก้วสิ" หวงเหมาโบกมือและยิ้มที่มุมปากของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่้าให้หยางเซียวเล่อเว้นจังหวะการดื่ม ดังนั้นจึงร้องห้ามไม่ให้หยางเซียวเล่อหยุดมือ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของหยางเซียวเล่อก็เปล่งแสงเ็า และหัวเราะออกมา "เอาสิ มาทีละคนเลย" จากนั้น หยางเซียวเล่อชนแก้วกับชายหนุ่มผมยาว
จากนั้นเขาก็ไปดื่มกับชายหนุ่มผมสีทองทันที ทีละแก้วอย่างสะอาดหมดจด
หลายคนบนโต๊ะจ้องมองตาโต พวกเขาค่อย ๆ จดจำ หยางเซียวเล่อได้มากขึ้นเล็กน้อย ผู้หญิงหลายคนปรบมือให้ หยางเซียวเล่อสำหรับการที่เขาดื่มเก่ง
หลิวเหวินรุ่ยตกตะลึงและพบว่า น้องชายของเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
มันเป็สิ่งที่ดี... คนเราไม่ควรปวกเปียกเกินไปเมื่อพบเจอคนอื่นภายนอก
จากนั้นชายทั้งสามนั่งลงและทุกคนคิดว่า ทุกอย่างจบแล้ว แต่ทว่า
"เดี๋ยวสิ" หยางเซียวเล่อโพล่งขึ้นว่า “ตอนนี้มีพี่ชายหลายคนให้เกียรติผม อย่างไรก็ตามผมเป็น้องเล็ก จะไม่ชนให้ผมอีกรอบเหรอ ?”
จากนั้นเขาก็หยิบขวดเบียร์ขึ้นมา และมองไปที่เด็กหนุ่มผมแดง เขาตกตะลึงมาก และคว้าแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่ม
ด้วยรอยยิ้ม
“เอ่อดื่มทีละแก้วมันน้อยเกินกว่าจะแสดงความรู้สึกของผม ดื่มทั้งขวดเลยดีกว่า” หยางเซียวเล่อดื่มเบียร์ทั้งขวดและยักคิ้วมองไปที่ชายผมแดง
สิ่งนี้ทำให้รอยยิ้มของชายหนุ่มผมแดงหยุดชะงัก
“อะไรนะ ดูถูกฉันเหรอ” หยางเซียวเล่อหรี่ตาและจ้องมาที่เขาครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ดื่มขวดหนึ่งในอึกเดียวจนหมดขวดและพูดว่า "ถึงตาพี่แล้ว"
คนที่กล้ามาดูถูกเื่ดื่มเหล้ากับพวกเขา มันเป็คนแบบไหนกันแน่ ? ทุกคนต่างประหลาดใจกับท่าทีของ หยางเซียวเล่อ ผู้หญิงบนโต๊ะก็รู้สึกสนุกสนานมากขึ้น
หลิวเหวินรุ่ยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยกับเพื่อนทั้งสามคนที่กำลังสร้างปัญหาให้กับน้องชายของเขาในตอนนี้ เมื่อเห็นดวงตาที่ชัดเจนของหยางเซียวเล่อ และรูปลักษณ์ที่มั่นใจ อีกทั้งยังยั่วยุเด็กหนุ่มผมแดงด้วยคำพูดอีกด้วย
"บัดซบ ฉันจะดื่มให้หมด !" เด็กหนุ่มผมแดงกัดฟันและดื่มเบียร์หนึ่งขวดลงไป
โดยแบ่งดื่มเป็่ ๆ สองถึงสามครั้ง ทำให้เขาสำลักเล็กน้อย
สำหรับคนที่เหลือทั้งชายหนุ่มผมยาวและผมสีทองรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที
“แล้วพี่สองคนล่ะ ?” หยางเซียวเล่อ ยิ้มและแจกเบียร์ให้พวกเขาสองขวด แม้ว่าดวงตาของเขาจะยิ้ม แต่คิ้วของเขาก็เต็มไปด้วยการข่มขู่ให้ดื่ม
ทั้งสองคนทำอะไรไม่ถูก ท้ายที่สุด พวกเขาเป็คนสร้างปัญหาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงหยิบขวดขึ้นมาคนละขวด เมื่อดื่มลงไปจนหมดทั้งสองคนก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยและอึดอัดในท้อง
อย่างไรก็ตามหยางเซียวเล่อนั้นดื่มครั้งละสามขวด บวกกับเบียร์ห้าขวดก่อนหน้านี้ ในการดื่มแต่ละครั้ง ใบหน้าของเขาไม่แดงและไม่หายใจหอบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าแล้วว่า เขาเตะถูกแผ่นเหล็ก
“พี่หลิว ทำไมกลั่นแกล้งกันแบบนี้ ไหนบอกว่าเขาดื่มไม่เก่งไง” หนุ่มผมแดงยิ้มอย่างขมขื่น
“คราวหน้าคงได้ดื่มกันอีกครั้งใช่ไหมพี่น้อง” หยางเซียวเล่อนั่งลงบนเก้าอี้ และกวาดสายตาไปยังทั้งสามคน
เพียงครู่เดียวสถานการณ์ก็กลับตาลปัตร จากเดิมที่คนอื่น ๆ ตั้งใจจะกลั่นแกล้งหยางเซียวเล่อ แต่กลายเป็พวกเขาเป็คนที่ถูกกลั่นแกล้งแทน
หลิวเหวินรุ่ยมองไปที่หยางเซียวเล่อ ด้วยความปีติยินดี คนอื่น ๆ ก็หัวเราะกันอย่างขมขื่น พวกเขาจดจำเหตุการณ์วันนี้ได้อย่างแน่นอน
สาว ๆหลายคนบนโต๊ะยิ้มและหรี่ตามองหยางเซียวเล่อที่หล่อเหลา ซึ่งทำให้พวกเธอมีความสุขมากขึ้น ผู้หญิงหลายคนคุยกับเขาอย่างมีความสุข
พวกเขาอยู่ในบาร์เป็เวลาสองสามชั่วโมง เมื่อรู้สึกเหนื่อยและง่วง พวกเขาก็พักที่โรงแรมใกล้เคียง
เช้าวันต่อมา หยางเซียวเล่อตื่นมาและรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อย
เมื่อเขาลืมตาขึ้น ก็พบว่าเหวินเซียงอยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอเป็สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หยางเซียวเล่อ เมื่อคืนนี้ มันทำให้เขาใมาก
เมื่อพิจารณาถึงเื่เมื่อคืน ก็ทำให้หยางเซียวเล่อรู้สึกปวดหัว
หลิวเหวินรุ่ยพาหยางเซียวเล่อไปทานอาหารเช้าแล้วส่งเขากลับไปที่บ้าน
เมื่อถึงหมู่บ้านหลิวหยาง หยางเซียวเล่อบอกลา หลิวเหวินรุ่ยและเดินกลับเข้าไปที่บ้าน
ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในประตู หยางเซียวเล่อก็ตกตะลึง เขาพบว่าแม่ของเขากำลังนวดหลังพ่อ ด้วยน้ำมันดอกคำฝอย และพ่อของเขายิงฟันสูดอากาศด้วยความเ็ป
เมื่อเขามองเข้าไปใกล้ ๆ และพบว่าที่บริเวณหลังของพ่อมีรอยฟกช้ำเป็จ้ำ ๆ
“แม่....เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ” หยางเซียวเล่อร้องถามด้วยความประหลาดใจ
“เซียวเล่อขอโทษด้วย ทั้งหมดเป็ความผิดของฉันเอง” หลิวไช่อิงยังไม่ทันได้พูดอะไร หลี่ซีซีที่อยู่ข้าง ๆ โพล่งขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด
"ฮะ ?" หยางเซียวเล่อจ้องมองอย่างโกรธเคือง และจับไหล่ของหลี่ซีซี แล้วะโว่า "เธอทำอะไรกับพ่อของฉัน ?"
“หยุด ! ปล่อยซีซี ! ไม่ใช่ความผิดของเธอ มันเป็เด็กที่ชื่อฉินหลง พวกเขาทะเลาะกันในตอนเช้า และพ่อก็เข้าไปห้ามปราม จนกระทั่งถูกผลักไปกระแทกหิน” หลิวไช่อิงร้องห้ามอย่างรวดเร็ว
“ไม่ ๆ มันเป็ความผิดของฉัน ฉันไม่ได้คาดหวังว่า ฉินหลงจะขอให้ฉันทำสิ่งที่ไร้ยางอายจนฉันทนไม่ไหว
อาจเป็เพราะเมื่อวาน ฉันทำให้เขาโกรธและวิตกกังวล เขา้าฉวยโอกาสกับฉันในตอนเช้า เมื่อคุณลุงมาเห็นเข้า ก็รีบเข้าไปห้าม จากนั้นคุณลุงโดนผลักด้วยความโกรธ เพราะเขามาช่วยฉัน”
ใบหน้าของหลี่ซีซีเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ถ้าฉันไม่ได้มาที่หมู่บ้านหลิวหยาง ฉินหลงคงไม่ตามฉันมา ถ้าเขาไม่มาก็จะไม่มีเื่ราวอะไร ลุงหยางก็จะไม่ต้องได้รับาเ็..."
ยิ่งเธอพูดมากขึ้น ศีรษะของหลี่ซีซีก็ก้มต่ำลงด้วยความละอาย ดวงตาของเธอแดงก่ำ และน้ำตาของเธอก็ไหลรินไปตามหางตา เธอรู้สึกผิดมาก และคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเื่จะออกมาเป็แบบนี้
"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ?" เสียงของหยางเซียวเล่อนั้นเ็าและไร้ความรู้สึก
“ตอนนี้เขาอาจจะอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ” หลี่ซีซีเอ่ยปากตอบโดยไม่รู้ตัว หลังจากได้ยินเื่นี้ หยางเซียวเล่อก็โกรธและรีบออกไปนอกบ้าน
หลี่ซีซีร้องห้ามปรามอย่างเร่งรีบ “อย่าไป ฉินหลงและ หลี่เหิง มีความสัมพันธ์ที่ดี พวกเขาทั้งสูงใหญ่ หากนายไป นายอาจจะได้รับาเ็ !”
“ปล่อย ! จะให้เขาตีพ่อฉันง่าย ๆ ฉันทนทำเป็เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ !” หยางเซียวเล่อะโอย่างโกรธเคือง และหันหลังเดินออกไปตรงริมแม่น้ำ
ณ หาดริมแม่น้ำ ในวันนี้อากาศดี มีแดดออกเบา ๆ แต่เช้า นักท่องเที่ยวจำนวนมากกำลังตกปลาและจับกุ้งที่ริมแม่น้ำ มีปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ ในลำธารชนบทดีดดิ้นไปมา
นอกจากนี้ยังมีเตาเล็ก ๆ สองสามเตาวางไว้บนฝั่ง เพื่อก่อกองไฟและทำบาร์บีคิวริมแม่น้ำ
ห่างออกไปไม่ไกล หยางเซียวเล่อมองเห็นฉินหลงแล้ว เขาปรี่เข้าไปยังฉินหลงทันที
“ฉินหลง ! ตายซะ !” เขาะโด้วยความโกรธและทำให้ทุกคนตกตะลึง ฉินหลงหันกลับมาอย่างโกรธเกรี้ยว แต่ทว่าหมัดตรงหน้าที่ถูกเหวี่ยงออกมาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาหลบไม่ทัน
ผลั่ก ! หมัดของหยางเซียวเล่อ พุ่งไปยังตรงกลางใบหน้าของเขา จมูกของเขาเจ็บจนต้องสูดอากาศหายใจ เืไหลออกมาจากรูจมูกของเขา
“หยางเซียวเล่อ แกบ้าไปแล้ว ! ทำอะไรน่ะ !” ฉินหลงเดินโซเซไปสองสามก้าว หลังจากประคองตัวเองให้มั่นคง เขาก็คำรามด้วยความโกรธ
“ทำร้ายพ่อของฉัน แล้วยังกล้ามาทำหน้าซื่ออีก ! ?” หยางเซียวเล่อมีใบหน้าแดงก่ำ ราวกับวัวกระทิงที่กำลังโมโหและพร้อมจะพุ่งชนตลอดเวลา
“นายมันกล้ามาก หากฉันไม่กล้าตีแกอีกคน ฉันคงไม่ใช่ผู้ชาย !”
ฉินหลง กำหมัดแน่นร่างกายของเขาเหยียดตรง ร่างของเขาสูงมากกว่า 1.8 -1.9 เมตร ซึ่งเมื่อยืนอยู่ตรงหน้า หยางเซียวเล่อ ที่สูงเพียง 1.7 เมตร
เขาชกไปที่หยางเซียวเล่ออย่างโกรธจัด และรีบวิ่งไปหา หยางเซียวเล่อทันที
ทุกคนรอบตัวไม่กล้าเงยหน้ามองจุดจบที่น่าเศร้าของชายร่างเล็ก หลี่เหิงและหูถิงแฟนสาวของเขาไม่มีเวลาจะหยุดพวกเขา
เื่ราวต่าง ๆ มันดำเนินอย่างรวดเร็วเกินไป ! เห็นที หยางเซียวเล่อจะต้องทนทุกข์ทรมานแน่ ๆ!
อย่างไรก็ตาม หยางเซียวเล่อคว้ากำปั้นของฉินหลงไว้แน่น
สิ่งนี้ทำให้ฉินหลงใและพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่เขาไม่สามารถขยับตัวได้ เขาตื่นตระหนกในใจและภายในใจแอบด่าว่าหยางเซียวเล่อจะแข็งแกร่งได้อย่างไร !
ใบหน้าของหยางเซียวเล่อราบเรียบ เขาบิดตัว และผลักฉินหลงลงไปที่พื้นอย่างแรง !
แม้ว่าร่างกายที่แข็งแรงจากยาที่ได้จากโลกซิ่วเจินจะไม่ได้ทำให้คนแข็งแกร่งแบบผิดหูผิดตา แต่มันก็สามารถจัดการกับฉินหลง ที่มีร่างสูงโปร่งที่กำลังมึน ๆ ได้อย่างแน่นอน
ปัง หลังของฉินหลงกระแทกหินกรวดในแม่น้ำอย่าง หนัก !
"อา -" ฉินหลงคำรามด้วยความเ็ป ดวงตาสีแดงด้วยความโกรธ เขาะโไปที่หยางเซียวเล่อโดยไม่สนใจอะไร
ปัง ฉินหลงหงายหลังไปกระแทกหินอีกครั้ง !
ปัง อีกครั้ง... และอีกครั้ง ความเ็ปที่หลังของเขา ทำให้เขาได้สติ และเปิดเผยดวงตาที่มุ่งร้ายจ้องไปที่หยางเซียวเล่อ
"จำไว้ว่านี่เป็บทเรียนสำหรับนาย นายจะยุ่งกับใครก็ได้ในโลกนี้ ยกเว้นหยางเหล่าซาน" ใบหน้าของหยางเซียวเล่อสงบนิ่ง จากนั้นเขาหันหลังและเดินจากไป
หลังจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ความคิดของฝูงชนนั้นซับซ้อน และดวงตาของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หลายคนก็เปล่งประกาย
ในไม่ช้าฉากเื่ราวริมแม่น้ำก็แพร่กระจายในหมู่นักท่องเที่ยว พวกเขามองไปที่ร่างของฉินหลงและกลั้นหัวเราะเอาไว้ น่าเสียดายที่กลั้นอย่างไรก็ไม่อยู่
6K
