ตอน 30 สำราญเสียให้พอก่อนจะไม่มีโอกาส
อี้หรานกับหลิงหว่านดื่มเหล้าหมดไปหลายไห เมามายหัวราน้ำหัวเราะเสียงดังพูดคุยกันถูกคอ ปานรู้จักกันมานมนาน
ร้องเพลงเสียงดังโหวกเหวกโวยวายไม่พ้นโดนยัยเมียตัวร้ายทั้งสองเอาไปฟ้องฮูหยินใหญ่
เสียงผลักประตู เสียงดัง ผั่ก!!!!
"อ๊ะ ท่านแม่.... ท่านมาได้จังหวะพอดีเลยฉันกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน"
"ใช่ไหมหลิงหว่าน"
หลิงหว่านตัวน้อยเปลี่ยนท่าทีนิ่งเงียบ ได้แต่พยักหน้าหงึกๆเมื่อมองหน้าฮูหยินใหญ่ก็รู้แล้วว่านางไม่พอใจมาก
มีแต่อี้หรานเท่านั้นแหละที่เมามายไม่ลืมหูลืมตา แค่นั้นไม่พอถือวิสาสะจูงมือลากแขนฮูหยินใหญ่มาที่วงเหล้าฮูหยินใหญ่เกือบลื่นล้มหงายท้องหงายไส้
"ท่านแม่ ท่านดื่มนี่สิ เหล้าดีๆๆ "
ฮูหยินใหญ่เอือมระอาสุดจะทน พยายามข่มความโกรธเอาไว้
แต่อี้หราน ไร้มารยาท ขาดสติ ไม่รู้ความทำจอกเหล้าหกใส่อูหยินใหญ่เต็มๆ
วินาทีนั้น ทุกคนหน้าเว๋อกันหมด
"อุ้ย !!! ท่านแม่ๆๆๆ เอาน่า.... แค่นี้เองเื่เล็กน้อย ทำหน้าบูดเป็ยายแก่ไปได้"
"สามหาว!!!! สามหาวจริงๆ"
ฮูหยินใหญ่ ผลักอี้หราน ล้มลง อย่างแรง อี้หรานไม่ยอมค่า นางสู้คนลุกขึ้นสู้ทันควัน ผลักฮูหยินใหญ่กลับทันที
ยังโชคดีที่ฮูหยินรองกับอนุเล่ยรับร่างฮูหยินใหญ่ไว้ไม่งั้นมีหวังได้ไปเฝ้ายมโลกแน่
"ทหารรรรรรรร!!! ทหารอยู่ไหน ใครก็ได้มาลากฮูหยินน้อยไปสงบสติอารมณ์ที "
"นางกล้าดีมากคิดว่าชางเฟยไม่อยู่....จะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรอ"
"จำใส่กะลาหัวไว้ให้ดี เป็ถึงฮุหยินเอกต้องทำตัวให้เหมาะสม นี่ข้าเลือกผิดจริงๆ ที่เลือกเ้ามาเป็ฮูหยินเอก"
"หากข้าเลือกได้ ข้าคงให้ซือเถาเป็ฮูหยินเอกคงจะถูกใจข้าไม่น้อย"
อี้หรานเมาแอ๋ หลับไปก่อนที่ทหารจะเข้ามาลากตัวนางไป
"ฮูหยินใหญ่ หลิงหว่านขอร้องท่านล่ะอย่าลงโทษนางเลย แม้ฮูหยินน้อยจะดูก้าวร้าว พูดจาไร้กาละเทสะไปบ้าง แต่นางเป็คนดี"
"ไม่ได้ เด็ดขาด ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องสั่งสอนนางอย่างจริงจัง หากครั้งนี้ยังขัดเกลานางไม่ได้คงมีทางเดียวที่จะรักษาชื่อเสียงของสกุลเสิ่นได้คือบีบบังคับให้นางหย่ากับชางเฟยซะ"
หลิงหว่านกอดขาซือเถาไว้ "ท่านพี่หญิง ถือว่าเห็นแก่ข้าเถอะขอร้องฮูหยินใหญ่ช่วยข้าอีกแรง"
"เหอะๆ เื่อะไรฉันต้องช่วยนาง ยิ่งนางโดนกระทำพวกข้ายิ่งพอใจ มีแต่เ้านั่นแหละที่แปลกคน"
"ตกลง เ้าเป็น้องของข้าหรือเป็น้องของนางกันแน่ นับวันยิ่งเลอะเลือน "
"กลับไปพักผ่อนให้ดีข้าจะถือว่าตอนนี้เ้าพูดจาโอหังพวกนี้เ
พราะเมาสุรา "
"หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินคำพูดพวกนี้จากปากเ้าอีก"
7 วันผ่านไป
ณ สนามรบ
ย้อนไปเมื่อ 7 วันก่อน เมื่อเสิ่นชางเฟย แม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทัพรบสูงสุดของแคว้นลั่ว นำทัพทหาร 1 แสนนายสู่ชายแดนฝั่งใต้ คืนแรกผ่านไป เขาวางกลยุทธ์ศึกอย่างชาญฉลาดเป็ขวัญกำลังใจให้กับทหารเก่าและทหารใหม่ได้เป็อย่างดี
เมื่อได้เห็นการทำงานที่จริงจังของพี่ใหญ่ น้องรองอย่างเสิ่นปู้เถียวมองชางเฟยเป็ดั่งวีรบุรุษในใจ เขายกย่องนับถือพี่ใหญ่คนนี้ไว้เหนือหัวหลังจากนั้นไม่กี่คืน ทหารทั้งหมด ได้ลงสนามรบจริง ณสถานที่แห่งนี้เสมือนพื้นที่แห่งความตาย เป็เพียงลานโล่งๆ แดงฉานไปด้วยเืกลิ่นเหม็นคาวคลุ้ง ซากซพนอนตายเกลื่อนพื้น นกแร้งบินดฉบเฉี่ยวบนฟ้า รอกินซากศพร่างของศพที่หลงเหลือเต็มไปด้วยหนอนตัวใหญ่น้อยชอนไช น่าสยดสยอง วันแรกทำเอาเสิ่นปู้เถียว หนุ่มน้อยฝึกหัดแทบคลั่งเสิ่นชางเฟยปกป้องน้องชายตัวน้อยสุดแรงในสนามรบกว่าจะรู้ว่าตนเป็ภาระให้กับคนในกองทัพ และพี่ใหญ่ นั่นก็สายเกินจะถอยกลับ
การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มขึ้น พร้อมกับลากยาว 3 วันสามคืน หาวันสิ้นสุดมิได้ ทหารที่หลงเหลืออยู่เริ่มอ่อนแรง
พลธนูที่ซุ้มอยู่ ในมุมมืด เข้ารายงานการรบกับไท่จื่อเป็ระยะ
ณ กระโจมพักของไท่จื่อในค่ายทหาร
"ทูลไท่จื่อ ตอนนี้คนของฝั่งเรารอคำสั่งจากท่านตอนนี้พวกข้ามองว่าเป็จังหวะที่ควรลงมือที่สุด "
"ชางเฟย รบมาสามวันสามคืนอีกทั้งยังเฝ้าปกป้องน้องชายฝึกหัด ผู้ที่เป็ภาระอันหนักอึ้งนั้น ข้าเกรงว่าชางเฟยจะพลาดท่า ถูกศัตรูฆ่าตายเสียก่อน"
"ถึงตอนนั้น ท่านคงเสียดายไม่น้อย"
"เช่นนั้น รับคำสั่งของข้าไปบอกเหล่าพี่น้องให้รีบลงมือซะ"
ทหารลับที่เร้นกายอยู่ในกองทัพ ฉวยโอกาสที่ชางเฟยอ่อนแรงลงมือเล็งคมปลายดาบพุ่งเข้าหาชางเฟย
"พี่ใหญ่ ระวัง!!!"
ดาบนั่น ยังไม่ทันเข้าใกล้ ชางเฟยปาหอกปักลำคอทะลุชายผู้นั้นล้มทั้งยืน คอหลุดจากบ่าขาดดิ้น กระตุกสองสามครั้งจมกองเื ก่อนสิ้นใจ
"เหตุใดทหารในกองทัพที่ข้าบัญชาถึงได้พุ่งเป้ามาที่ข้า เื่นี้ดูไม่โปร่งใสสักเท่าไหร่ต้องมีผู้อยู่เื้ัแน่"
"นอกจากศัตรู ผู้ใดกัน ที่หวังปลิดชีพข้า"
ชางเฟยมัวแต่ครุ่นคิด อีกทั้งร่างกายยังอ่อนเพลียเกินรับมือไหวชางเฟยกวาดสายตาไปรอบกายพบว่าทหารนับแสนที่ตนนำทัพ ล้มตายราบคาบที่หลงเหลืออยู่ก็ค่อยๆถูกสังหารลง
"ท่านพี่ ท่านพี่ พี่ใหญ่"
ปู้เถียวะโเรียกดึงสติชางเฟยยกใหญ่น้องรองผู้นี้พยายามกวัดแกว่งคมดาบ ห้ำหั่นศัตรูไม่ให้เข้าใกล้ชางเฟย
แต่แล้วนักดาบฝึกหัดอ่างเขาก็ไม่อาจรับมือความว่องไวของศัตรูได้ทั้งหมด
เสียงเรียกสุดท้ายดังขึ้นกึกก้อง
"พี่ใหญญญญญญญญญญญ่!!!"
อั่ก !!! เอื่ออออออ!!!
น้องรองถูกคมดาบแทงทะลุขั้วหัวใจ....เหตุเกิดจากปู้เถียวตัวน้อยเอาร่างกำบังคมดาบที่พลทหารฝั่งเดียวกับตน พุ่งมา หวังปลิดชีพชางเฟย
เสียงร้องสุดท้ายของน้องรอง ทำเอาชางเฟยสติแทบแตก
ชางเฟยมีสติคืนกลับมา แต่มันดันสายเกินไปเสียแล้วชางเฟยคว้าดาบข้างกาย ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหน ฟาดฟันพลทหารผู้นั้นเป็ชิ้นๆ
"นี่ยังไม่สาสมกับที่เ้ากล้าทำร้ายน้องรองของข้าในเมื่อไม่ยอมพูดว่าผู้ใดอยู่เื้ั ข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องไว้ชีวิตเ้า"
"ข้ารักพวกเ้าดั่งพวกพ้องเหตุใดถึงเล็งคมดาบหากันเอง"
ก่อนสิ้นใจ... น้องรองเรียกพี่ใหญ่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ชางเฟยทนไม่ไหวต่อการสูญเสียนี้ ประกาศเรียกพลทหารกลับคืน
"พลทหาร!!! โปรดฟังข้า!!! ถอยทัพ!!!"
"เป่าแตรสงบศึกชั่วคราว!!!"
เมื่อแตรดังก้องกังวาน...ทหารฝ่ายศัตรูก็สุดเหนื่อยล้ามิอยากลากยาวเกินไป เกรงว่าหากยื่อาข้ามข้ามคืนออกไปอีกคงจะเสียกำลังพลทิ้งเปล่าๆ ทั้งสองฝ่ายค่อยๆถอยทัพไปตั้งหลัก...
ณ ค่ายทหาร
ไท่จื่อฉีหนิง ไม่เห็นแม้เงาของชางเฟย เผยสีหน้ายินดียิ่งในใจอยากพูดถ้อยคำมากมาย
"หึหึในที่สุดแผนการที่ข้าเฝ้าวางแผนมานานก็สำเร็จเสียทีแค่นี้การ่ชิงอำนาจก็อยู่แค่เอื้อมมือเท่านั้นต่อให้ท่านพ่อมีทหารมากมายแต่ไร้คนคอยนำทัพ นั่นก็เท่ากับเปล่าประโยชน์"
"วันนี้ข้าช่างสำราญใจเสียจริง"
"เอาล่ะ รับคำสั่งจากข้าประกาศออกไปว่าท่านแม่ทัพใหญ่ เสิ่นชางเฟย ตายในสนามรบเตรียมจัดพิธีอาลัยให้สมเกียรติ"
ทหารตัวน้อยที่อ่อนแรง งงเป็ไก่แต่แตก แต่ไม่มีใครกล้าค้านสักคนทุกคนต่างรักตัวกลัวตาย จากลูกเมีย จากบ้านเกิด จากพ่อแม่มาไกลความหวังมีเพียงสิ่งเดียวคือ ไม่ว่าอย่างไรขอรอดกลับไป
ณ สนามรบอันเวิ้งว้าง
มีเพียงเสิ่นชางเฟยนั่งกอดร่างน้องรองท่ามกลางซากศพในสนามรบ
ฝูงแร้งบินโฉบอยู่เหนือหัว หวังรุมกินร่างปู้เถียว
"ออกไปให้พ้น ไอ้พวกนกแร้งไร้ยางอาย !!!ซากศพมีร้อยพันหมื่นแสน....เหตุใดต้องเป็น้องรองของข้าที่เ้า้า"
ปู้เถียวเห็นท่าทีคลุ้มคลั่งของพี่ใหญ่...ในใจยิ่งเ็ป...เขาเอื้อมไปกุมมือชางเฟยเอาไว้แน่น
"พี่ใหญ่....ท่านใจเย็นลงก่อนตั้งสติให้ดีแล้วฟังข้า"
"ก่อนที่ข้าจะไม่มีโอกาสได้พูด"
"ท่านเป็วีรบุรุษในใจข้าั้แ่เล็กจนโตข้าเห็นท่าน เป็ดั่งพ่อ เพื่อน พี่ชายที่แสนดี"
"บัดนี้ ปู้เถียวได้ตอบแทนท่านแล้ว"
"ไม่.... ไม่!!! น้องข้า เ้าจะพูดอย่างนั้นไม่ได้ สิ่งที่ข้า้าจากเ้า คือให้เ้ามีสุข มีภรรยาที่รักมีบุตรตัวน้อยวิ่งรอบจวน บนใบหน้าของน้องพี่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มนั่นคือความปรารถนาของข้า"
"เ้าทำเช่นนั้น ข้าค่อยจะถือว่าเ้าตอบแทนบุญคุณ"
"ขออภัย น้องรองทำให้พี่ใหญ่ผิดหวังแล้ว"
"ท่านพี่...ฝากบอกนาง...ให้นางมีสุขหลิงหลิงหว่าน... นางคือคนในดวงใจของข้า..."
"ฝากท่าน...ดูแลนางด้วย..."
เสิ่นชางเฟยเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีนัก รีบอุ้มร่างของน้องรองขึ้นบนอ้อมอกกลับคืนสู่ค่ายพักรบ
3K
