บทที่ 24 เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย
จ้าวต้าเฮยด่าเย่เฟิงว่าโง่
หวังไท่อันและคนอื่นๆ ก็คิดว่าเย่เฟิงโง่เช่นกัน
แต่พวกเขากลับไม่รู้ว่า เย่เฟิงกำลังหัวเราะชอบใจอยู่
ตอนแรกเขาก็คิดจะขยายพื้นที่อยู่แล้ว แต่ในหมู่บ้านชิงซานไม่มีที่ดินให้เพาะปลูกแล้ว ทำให้เขากังวลใจมาก
แต่ใครจะไปรู้ว่าจ้าวต้าเฮยจะเอาหมอนมานำเสนอให้เขาถึงที่
เย่เฟิงเสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย
เขาไปดูที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้านด้วยท่าทางอารมณ์ดี
โอ้โห นี่มันไม่ใช่แค่ "แตงโม" แต่มันคืออนาคตที่สดใส
เพราะที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้านผืนใหญ่มาก
เย่เฟิงกลับถึงบ้านเฉินซู่ซู่ก็เดินเข้ามาถาม “เย่เฟิง ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้าหมู่บ้านเรียกนายไป มีอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไรหรอก จ้าวต้าเฮยพาหลิวเหล่าซานมา เพราะอยากได้ที่ดินคืนเท่านั้นเอง” เย่เฟิงตอบ
“จ้าวต้าเฮยคนนี้มันน่ารังเกียจจริงๆ เห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ พอเห็นว่านายทำเงินได้ ก็คิดจะแย่งที่ดินของนาย!” เฉินซู่ซู่โมโห
“แล้วนายไม่ได้ตอบตกลงใช่ไหม?”
“ตกลง”
“อะไรนะ นายตกลง?”เฉินซู่ซู่คิดว่าตัวเองหูฝาด
“ใช่ ผมตกลงคืนที่ดินให้หลิวเหล่าซานแล้ว” เย่เฟิงพยักหน้า
“เย่เฟิง นายเป็บ้าหรือเปล่า? อุตส่าห์ทำเพิงแตงโมกับบ่อปลามาได้ ทำไมถึงคืนให้เขาล่ะ?” เฉินซู่ซู่แทบจะหัวใจวายเพราะเย่เฟิง
“พี่เฉิน อย่าเพิ่งใจร้อน ฟังผมพูดให้จบก่อน” เย่เฟิงพูดต่อ “ผมคืนที่ดินให้พวกเขาจริง แต่ผมก็ขอที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้านของจ้าวต้าเฮยมา ยังไงเราก็ได้กำไรนะ”
“กำไรอะไรกัน ที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้านน่ะผืนใหญ่ก็จริง แต่เย่เฟิง แตงโมที่เราปลูกขายได้ลูกละสามร้อยห้าสิบหยวนนะ นายนี่ทิ้งสมบัติในมือ แล้วเอาเศษเหล็กกลับมาชัดๆ” เฉินซู่ซู่เริ่มโมโห
“ไปกับฉัน เราไปเอาที่ดินคืนกัน ไม่ได้ก็ฟ้องร้อง ตอนนี้นายอย่าทำเื่โง่ๆ”
“พี่เฉิน ผมรู้ว่าพี่กำลังกังวลเื่อะไร ให้ที่ดินไปก็ไม่มีประโยชน์ พี่ต้องรู้ว่าที่ดินของหลิวเหล่าซานแต่เดิมมันทำอะไรไม่ได้ พอมาถึงมือผม ถึงจะกลายเป็ที่ดินที่ดี”
“นายหมายความว่ายังไง?”เฉินซู่ซู่มองเย่เฟิงด้วยความสงสัย
“พี่เฉิน ผมเคยบอกพี่แล้วว่า ที่ผมปลูกแตงโมได้ เพราะมีสูตรลับตกทอดกันมา ถ้าไม่มีสูตรนี้ ต่อให้ยกที่ดินให้พวกเขา พวกเขาก็ปลูกแตงโมแบบเราไม่ได้หรอก” เย่เฟิงยิ้ม
“มีสูตรลับจริงๆ เหรอ?” เฉินซู่ซู่ไม่แน่ใจ
ที่จริงเธอก็คิดมาตลอดว่า ที่เย่เฟิงปลูกแตงโมได้ดีขนาดนี้ เป็เพราะที่ดินของหลิวเหล่าซาน เพราะแตงโมมันก็ขึ้นมาจากดิน อีกอย่างเธอก็ไม่เห็นเย่เฟิงทำอะไรในไร่นา แค่รดน้ำเยอะกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง
“แน่นอน ไม่อย่างนั้นที่ดินที่ทำอะไรไม่ได้ของหลิวเหล่าซานจะปลูกแตงโมได้ยังไง? เพราะฉะนั้นผมใช้ที่ดินที่ทำอะไรไม่ได้ แลกกับที่ดินที่ทำอะไรได้ผืนใหญ่มา แถมที่ดินผืนนั้นยังใหญ่มาก ฮ่าๆๆ”
ในที่สุดเย่เฟิงก็อดหัวเราะไม่ได้
“ถ้าเป็แบบนั้น ฉันก็วางใจแล้ว แต่นายเสียเงินไปเยอะเลยนะ ตอนนี้เงินพวกนั้นก็เสียเปล่าแล้ว” เฉินซู่ซู่พูดด้วยความเสียดาย
“ไม่ต้องห่วง ที่ดินผืนนั้นยังไงก็ต้องเป็ของผมอยู่ดี”
เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเ็า
จ้าวต้าเฮยเอ๋ย รอให้เ้าหมดตัวเถอะ ไม่ใช่แค่ที่ดินของหลิวเหล่าซานหรอก ถึงเวลานั้น ที่นาแตงโมกับฟาร์มปลาของเ้าก็จะเป็ของข้าเหมือนกัน
วันรุ่งขึ้น
เย่เฟิงตื่นแต่เช้า ก็ติดต่อคนงานที่สร้างเพิงแตงโมให้เขาก่อนหน้านี้ แล้วให้พวกเขามาสร้างเพิงที่ที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้าน
ในขณะเดียวกัน เขาก็ขุดบ่อปลาขนาดใหญ่ขึ้นมาข้างๆ ครั้งนี้ไม่ใช่แค่บ่อปลาธรรมดา แต่มันคือฟาร์มปลาของจริง สามารถเลี้ยงปลาได้หลายหมื่นตัว หรือมากกว่านั้น
แน่นอนว่าการทำสิ่งเหล่านี้ต้องใช้เงิน
เงินหนึ่งล้านสามแสนที่เย่เฟิงเพิ่งได้มา ก็หมดไปอย่างรวดเร็ว
ไม่มีทางเลือก ไม่ว่าจะเป็วัสดุหรือแรงงาน เขา้าสิ่งที่ดีที่สุด เขา้าทำให้เสร็จในครั้งเดียว
ชาวบ้านชิงซานเห็นเย่เฟิงกำลังทำเื่ใหญ่ ก็อดสงสัยไม่ได้
ไม่นาน ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน
ข่าวนี้คือเย่เฟิงเอาที่ดินของหลิวเหล่าซานไปแลกที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้านกับจ้าวต้าเฮย
ทุกคนพอรู้ข่าวนี้ ต่างก็พากันมาดู
“เย่เฟิงนี่มันโง่จริงๆ เอาสมบัติไปแลกกับเศษเหล็ก”
“ใครว่าไม่จริง? ที่มันทำเงินได้ ก็เพราะโชคช่วยล้วนๆ ยังไงท่านเศรษฐีจ้าวก็เก่งกว่า ไม่ต้องทำอะไร ก็ได้ที่ดินผืนนั้นมาง่ายๆ”
“แต่จ้าวต้าเฮยก็หน้าไม่อายเกินไปแล้ว”
“จะทำไงได้? สมัยนี้ใครหน้าบางก็อดตาย”
“น่าเสียดายเย่เฟิงจริงๆ ทำงานให้คนอื่นฟรีๆ”
ทุกคนต่างหัวเราะเยาะเย่เฟิง แต่เย่เฟิงไม่สนใจเลย
หลังจากที่สร้างเพิงแตงโมเสร็จแล้ว เย่เฟิงก็เริ่มเพาะปลูก จริงๆ แล้วมันก็ไม่ใช่งานหนักอะไร แค่โปรยเมล็ดแตงโมลงไป แล้วรดน้ำเยอะๆ
ส่วนต้นหมอกมายา เขาก็ย้ายมาปลูกที่นี่แล้ว เพราะเย่เฟิงโยนไข่มุกน้ำแข็งลงไปในฟาร์มปลา ต้นหมอกมายาก็เลยอยู่ข้างๆ ฟาร์มปลา
เย่เฟิงยุ่งมาก ในขณะเดียวกันจ้าวต้าเฮยก็ยุ่งเช่นกัน เขากำลังยุ่งกับการหาคนมาใส่ปุ๋ยให้เพิงแตงโมที่ที่ดินของหลิวเหล่าซาน
“ต้นแตงโมที่เย่เฟิงปลูกนี่ใหญ่จริงๆ ถึงว่าถึงออกลูกใหญ่ขนาดนั้น”
จ้าวต้าเฮยมองเพิงแตงโมด้วยความพอใจ
“พี่ใหญ่ ดูสิใบของต้นแตงโมหลายใบเหี่ยวเฉาแล้ว” จ้าวเอ้อร์เฮยชี้ไปที่ต้นแตงโม
“ไม่เป็ไร ให้คนไปเด็ดออกก็พอ ฉันจะกลับไปพักผ่อนแล้ว เอ้อร์เฮย เื่ที่นาแตงโม ฝากแกดูแลด้วย”
“วางใจเถอะพี่ใหญ่ ผมรู้แล้ว”
จ้าวต้าเฮยเดินฮัมเพลงอยู่ในหมู่บ้าน เห็นใครก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ดูเหมือนว่าอารมณ์จะดีมากจริงๆ
เดินไปเดินมา เขาก็มาถึงที่ดินบนเนินเขาหลังหมู่บ้าน
เขาเห็นเย่เฟิงสร้างเพิงแตงโมใหม่ แล้วก็กำลังขุดบ่อปลาอยู่ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ที่ดินนี้ไม่ดีอยู่แล้ว เย่เฟิงทำอะไรไม่ได้หรอก
สองวันต่อมา เย่เฟิงก็ยุ่งอยู่กับที่นาแตงโมกับฟาร์มปลา
วันนี้เจิ้งไคเฟิ่งก็รีบขับรถมาอย่างรีบร้อน
“น้องเย่ นายทำให้ฉันเป็ห่วงแทบตาย”
“เอ่อ เถ้าแก่เจิ้ง ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะครับ?”
เจิ้งไคเฟิ่งพูดทั้งที่กำลังหายใจหอบ “ฉันได้ยินมาว่านายคืนที่ดินผืนเดิมให้จ้าวต้าเฮยแล้ว จริงหรือเปล่า?”
“จริงครับ ทำไมถึงรู้เื่นี้ได้?” เย่เฟิงถามด้วยความสงสัย
“จะไม่รู้ได้ไง ก็ไอ้สารเลวนั่นโทรมาบอกฉัน บอกว่าแตงโมที่นายเคยปลูก ตอนนี้มีแต่เขาที่มี แถมยังขึ้นราคาด้วยนะ บอกว่าครั้งหน้าถ้าจะรับซื้อแตงโม ต้องลูกละห้าร้อยหยวน ไม่ลดแม้แต่หยวนเดียว”เจิ้งไคเฟิ่งพูดอย่างหัวเสีย
“อ้อ~ ที่แท้ก็จ้าวต้าเฮยเป็คนโทรไปบอก นึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะรีบร้อนขนาดนี้” เย่เฟิงยิ้ม
“น้องเย่ นายยังจะมายิ้มอีก ฉันไม่รู้จะพูดกับนายยังไงเลยจริงๆ ที่นาแตงโมดีๆ ทำไมถึงยกให้จ้าวต้าเฮย?
นี่นายไม่ได้กำลังตัดช่องทางทำมาหากินของตัวเองเหรอ?” เจิ้งไคเฟิ่งแทบจะพูดไม่ออก
ส่วนจ้าวต้าเฮยนั่น กล้าขึ้นราคากับเขาด้วย น่าโมโหจริงๆ ไม่งั้นเขาคงไม่รีบร้อนมาหาเย่เฟิงแบบนี้หรอก
3K
