สองขาที่ต้องคอยรับนำหนักของร่างกายอีกทั้งยังเป็น้ำหนักจากสิ่งของที่เธอแบกมาในวันนี้ กระเป๋าเป้ใบใหญ่ถูกสะพายไว้ด้านหละงอยากกระชับ มือทั้งสองด้านเต็มไปด้วยเอกสารในการประชุมที่จะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า นิสรินก้มมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือ คิ้วดกหนาเรียวสวยขมวดเข้ากันทันที อีก 10นาทีในใจของเธอสั่นหวั่นไหวจนร่างกายไร้เรี่ยวแรงที่จะถือของในมือต่อ
มือเล็กแตะบนไหล่ของเธออย่างเบามือหวังให้เ้าของร่างกายนี้ได้รู้สึกว่ามีคนมองเธออยู่ นิสรินหันมอง ใบหนาสวยหวานเ้าสาวในงานแต่งงานเมื่อคืนนี้มายืนยิ้มหวานให้กับเธออย่างมีความสุข ริมฝีปากฉีกยิ้มให้เพื่อนสาวตอบ เธอทำให้นิสรินลืมเื่ราวต่างๆได้ เฟย์กอดอกหน้าเครียดมองนิสรินอย่างหนักใจ เธอเข้าใจดีว่าการที่เพื่อนของเธอมีอาการเช่นนี้เป็เพราะเื่อะไร และยิ่งเป็เื่ที่เธอคิดก็ยิ่งทำให้เธอกลุ้มใจมากกว่าเก่า
“ริน ถ้าเกิดว่าแกติดโครงการจริงๆ แกจะไปใช่ไหม”นิสรินมองเพื่อนสาวอย่างอ่อนใจ เธอรู้ความหมายที่เพื่อนเธอพูดดี โครงการที่เธอพูดถึงก็คือโครงการครูแลกเปลี่ยนฝึกสอนต่างแดน และแน่นอนนิสรินสมัครเข้าร่วมโครงการนี้ และวันนี้คือวันประกาศรายชื่อผู้ที่ได้เข้าร่วมโครงการ แต่เป้าหมายของโครงการนี้ไม่ใช่เพียงแค่แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม แต่เป็การลงพื้นที่โรงเรียนที่ทุรกันดารและขาดการติดต่อจากโลกภายนอก ้าครูชาวต่างชาติเพื่อนเรียนรู้ด้านภาษา “รินฉันเธอสอนที่นี่ก็ได้ ในประเทศเรามีโรงเรียนที่ขาดแคลนให้แกไปก็ตั้งมากมายทำไมแกถึงต้องดั้นด้นไปต่างประเทศด้วย”
“เฟย์ ฉันรู้ว่าที่นี่ก็ขาดแคลน แต่ที่ฉันไปไม่ใช่ว่าแค่ไปสอนแต่ฉันอยากเป็ส่วนหนึ่งที่เป็ผู้เปิดประตูให้กับเด็กๆ ให้เด็กๆได้เรียนรู้อะไรที่มากกว่านั้น มันไม่ใช่เื่ดีเลยที่เด็กจะขาดการติดต่อจากสังคมภายนอก เขาควรมีโอกาสได้เลือก และฉันก็อยากเป็คนที่จูงมือเขาออกมาเลือกด้วยตัวเอง”
“ถ้าแกตั้งใจมากขนาดนี้ฉันก็ไม่อยากห้ามแก รีบไปดูผลเถอะ” นิสรินโอบกอดเพื่อนสาวอย่างดีใจ เธอรู้สึกขอบคุณที่เฟย์เข้าใจในตัวเธอ และเธอเองก็รู้ว่าเฟย์ไม่อยากให้เธอไป
นิสรินลากกระเป๋าเดินทางผ่านประตูห้องพักผู้โดยสารด้านใน ที่นั่งของเธอเป็ที่ริมสุดติดกับบริเวณหน้าต่าง แต่ที่ตรงนั้นมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ชายท่าทางสุขุม วางท่าอย่างสง่างาม ผิวสีแทนรูปหน้าเรียว หนวดเคราอ่อนเข้ากับสีผมที่ดำสนิท สวมสูทสีดำรองเท้าเงางามเรียบหรู รูปทรงที่เป็เหมือนนายแบบระดับโลกตอนนี้เขามานั่งที่นั่งบองเธอ นิสรินก้มกระซิบใกล้ตัวเขาเบาๆ แต่ร่างสูงเอนเอียงร่างกายเข้าพนักพิงอย่างสบายอารมณ์ไม่ได้ฟังเสียงของเธอ ร่างสูงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าตา ั์ตาสีน้ำตาลเข้มมองทอดดูบรรยากาศอย่างสบายอารมณ์
“ขอโทษนะคะ ฉันคิดว่าที่คุณนั่งอยู่จะเป็ที่ของฉันนะคะ” คนรูปหน้าไข่มีหนวดไรเคราอ่อนๆหันกลับมาตามเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ ผู้หญิงหน้าจิ้มลิ้มใบหน้าอ้วนกลมรูปร่างค่อนข้างอวบ ผู้หญิงคนที่เขาเจอที่ริมถนนในคืนนั้น เ้าที่นั่งส่งหลักฐานการจองให้กับเขาและแน่นอนเป็หมายเลขที่เขากำลังนั่งอยู่
“ขอโทษครับผมคงดูผิดเอง” เขาลุกขึ้นให้หญิงสาวได้เดินผ่านเขาไป เธอยิ้มให้เขาบางๆแทนการขอบคุณ เขาเองก็ยิ้มตอบที่นั่งของเขาคือที่ข้างเธอแต่เพียงแค่เขาต้องนั่งถัดออกมาจากที่ที่เธอนั่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังคงจ้องมองหญิงสาวอย่าแปลกใจ ทั้งรูปร่างหน้าตาไม่ได้มีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกว่าชวนให้หลงไหลเลยแม้แต่น้อง แต่ทำไมั้แ่ครั้งแรกจนคถึงตอนนี้เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอคนนี้ได้เลย
“แปลกนะครับที่ผู้หญิงจะเดินทางไปอียิปต์คนเดียว”นิสรินหันมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างเธออย่างแปลกใจ “ก็่นี้ที่นั้นกำลังมีปัญหาภายในประเทศและกับประเทศใกล้เคียง”
“ที่จริงฉันไม่ได้มาเที่ยวค่ะ แต่ฉันมาเป็ครูอาสาที่นี่ค่ะ แล้วคุณ…ให้ฉันเดาฉันคิดว่าคุณคงไปทำธุรกิจที่นั้น”
“คงจะเป็แบบนั้น ว่าแต่ทำไมคุณถึงมาเป็ครูอาสาละครับ มันอันตรายมากเลยนะครับกับการที่มาลงพื้นที่อสี่ยงภัยในตอนนี้”
“ฉันคงอยากเจอฟาโรห์นะคะ” นิสรินส่งยิ้มหวานแกมขี้เล่นให้กับเขา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้หัวใจข้างในเต้นแรงขึ้น แล้วมันก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นที่เข้ามาแทรกซึม รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้ช่างมีอิทธิพลต่อเขามากน้อยแค่ไหน
เครื่องบินลำใหญ่เขาลงจอดที่เหมือนหลวงแห่งหนึ่งในประเทศจารีซัซรา ประเทศขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เคร่งในเื่ของศาสนา นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะต้องเตรียมตัวมาให้พร้อมในเื่นี้โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวผู้หญิงที่จะต้องเตรียมผ้าคลุมหัว เผื่อใช้ตลอดการมาที่นี่ แอร์โฮสเตสสาวลูกครึ่งแถบยุโรปและเอเชียตะวันออกกลางอธิบายการคลุมฮิญาบและกฎระเบียบการปฏิบัติตัว นิสรินมองผู้โดยสารในเครื่องบินพบว่าทุกคนได้เตรียมตัวมาอย่างดีแต่มีแค่เธอที่ไม่มีแต่ผ้าที่จะมาใช้ชั่วคราว เขามองหล่อนอย่างนึกขำนักท่องเที่ยวสาวคนนี้ถึงแม้จะมีใจที่เด็ดเดี่ยวแต่ก็มีมุมที่ขี้หลงขี้ลืมแบบนี้ เธอมีสีหน้าไม่สู้ดีกว่าเดิมเหมือนเห็นคนข้างเธออมยิ้มกับท่าทีของเธอ
“ฉันควรทำยังไงดีค่ะ” ยิ่งแอร์โฮสเตสย้ำว่าจะมีมีทึกคน ใจเธอก็เริ่มกลัวเพราะไม่ใช่แค่แปลกแยกบางทีเธออาจจะโดนจับเข้าคุกที่นี่ก็ได้
“ผมจะบอกแอร์โฮสเตสให้ว่าคุณจะไปซื้อฮิญาบหลังทันที”
“ที่สนามบินมีฮิญาบขายด้วยหรอคะ”
“ไม่มี ฮิญาบเป็สิ่งสำคัญจะมาขายตามทางแบบนี้ไม่ได้ แต่ผมจะพาคุณไปที่ร้าน ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมจะพาคุณไปส่งที่พักเอง”
“ตกลงค่ะ”
รถเบนซ์สีดำจอดเทียบทางออกของประตูผู้โดยสาร เขาเปิดประตูข้างคนขับให้เธอไดเขาไปพร้อมผายมืออย่างเอาใจ นิสรินยิ้มขำกับท่าทีกวนของเขา ร่างสูงรับไม้ต่อในจากคนที่ขับรถมาให้เขากระสูทก้าวเข้าไปนั้งข้างเธอ
รถขับเข้าตรอกเล็กตรอกน้อยยิ่งทำให้ได้เห็นความเป็อยู่ของผู้คนที่นี่ได้อย่างชัดเจนจนเธอมั่นใจว่านักท่องเที่ยวคนอื่นคงไม่ได้เห็นเธอสังเกตกำไลที่เรียงอยู่บนแขนของผู้หญิงทุกคนที่รถขับผ่าน บางคนก็มีกำไลมาดกจนเกือบถึงแขนบางคนก็เพียงแค่หนึ่งถึงสองอัน
“ผู้หญิงที่นี่เขาใส่กำไลกันเพื่อบ่งบอกถึงฐานะของพวกเธอเอง ยิ่งมีมากก็หมายถึงการฐานะที่ร่ำรวย” เสียงของชายข้างเธอตอบคำถามที่อยู่ในใจของเธอ
“อีกไกลไหมคะ” เขาสายหน้า
รถสีกดำจอดเข้าข้างบ้านหลังหนึ่งเป็บ้านที่ทำจากทรายและหิน ตัวบ้านไม่ได้ใหญ่มากแต่ ผ้าคลุมหลากสีถูกแขวนไว้ที่ราวมากมายทั้งที่มีลวดลายและผ้าแบบเรียบ เนื้อผ้าก็นุ่ม ไม่ระคายิั ไม่แปลกใจที่เขาจะพาเธอมาที่นี่
หญิงสาวอ้วนท้วมเดินออกมาจากหลังร้าน การแต่ตัวแบบพื้นเมือง กำไลที่เรียงอยู่บนแขนของเธออย่างมากมายคงบ่งบอกได้ว่าเธอมีฐานะที่ร่ำรวยขนาดไหน เธอยิ้มให้ทั้งสองคน เธอมองเขาสลับกันิสรินอย่างแปลกใจ ผู้หญิงไม่ควรปล่อยศีรษะให้ว่างเปล่าเช่นเธอ
“เลือกเอาเนื้อผ้าที่ดีที่สุดและสวยที่สุดมาให้เธอ” เสียงราบเรียบและเข้มแข็งถูกพูดออกมาจากคนตัวสูง ที่เหมือนเขากำลังใช้อำนาจมากกว่าการมาซื้อทั่วไป
ร่าวท้วมเดินมาพร้อมกับผ้าหลายสีในมือ ทั้งสีทึบ สีสดใส มีลวดลาย และเรียบ เธอรู้ละลานตาไปหมด เธอหยิบผืนนี้ที ผืนนั้นทีแต่ก็เลือกไม่ได้ว่าจะเอาผืนไหน มือใหญ่แหวกเธอเข้ามาหญิงฮิญาบผืนสีชมพูที่มีลวดลายเพียงเล็กน้อย
“ผมคิดว่าอันนี้น่าจะเหมาะกับคุณ”เธอมองผ้าในมือของเขา มันอ่อนหวานและสวยมากจริงๆ เธออมยิ้มรับอย่างพอใจก่อนจะหันไปถามเ้าของร้านเื่ของราคาผ้าฮิญาบ แต่เธอยิ้มแล้วหันไปมองคนตัวสูงข้างหลังเธอ “ผมจ่ายให้คุณแล้ว ถือว่านี้คือคำขอบคุณพระเ้าที่ทำให้เรารู้จักกัน” ทั้งสองสบตาซึ่งกันและกันเหมือนกำลังตกอยู่ภวังค์ที่ก่อขึ้น ในตาสีน้ำตาลเข้มวิบวับชวนหลงใหลให้เธอต้องมองแล้วมองอีก
5K
