ตอนที่ 6: ขีดจำกัด
เสียงหัวใจเต้นดังชัดในหู
ตึก…ตึก…ตึก…
คิรันนั่งพิงซากรถลมหายใจหนักและไม่สม่ำเสมอ
เืยังซึมผ่านาแแขนขาสั่นเล็กน้อย
แต่สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ—
[ความเสถียร: 19%]
“…ต่ำเกินไป”
เขาพึมพำ
พลังในร่างยังปั่นป่วนเหมือนจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ
ถ้าใช้ ผสาน อีกครั้งตอนนี้—
“ตายแน่”
—
[20:31:08]
เวลาในเควสต์ยังเหลืออีกหลายชั่วโมง
แต่เขาไม่อยู่ในสภาพที่จะสู้ต่อเนื่องได้
“ต้องพัก…”
คิรันพยายามลุกขึ้น
ร่างกายต่อต้านทันที
ขาอ่อนแรงจนเกือบล้ม
“…แย่ชะมัด”
ในสภาพนี้แม้แต่สัตว์ร้ายระดับต่ำก็อาจฆ่าเขาได้
ทันใดนั้น—
[การแจ้งเตือนระบบ]
[สภาพการใช้งาน: อ่อนเพลีย]
[เปิดใช้งานฟีเจอร์ใหม่: การปรับสมดุลของแกนกลาง]
เขาหรี่ตา
“…ฟังก์ชันใหม่?”
[การปรับให้เสถียรภาพของแกนกลางช่วยให้สามารถฟื้นฟูความมั่นคงได้ชั่วคราว]
[ต้นทุน: การบริโภคพลังงานหลัก]
“ใช้พลังเพื่อรักษาพลัง…”
เขาคิดสั้นๆ
“คุ้ม”
[เปิดใช้งาน?]
“…เปิด”
ทันทีที่ตอบ
แกนพลังในร่างสั่นเบาๆ
ความร้อนแผ่กระจายออกจากอก
เหมือนมีบางอย่าง “จัดระเบียบ” พลังที่ปะทะกัน
[ความเสถียร: 19% → 34%]
ลมหายใจของเขานิ่งขึ้นเล็กน้อย
อาการปวดลดลง
“…ดีขึ้น”
แต่เขารู้ดี
นี่แค่ “ชั่วคราว”
—
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง
เบา…แต่ชัด
คิรันหันไปทันที
เงาหนึ่งยืนอยู่บนซากตึก
สูง…ผอม…นิ่ง
ไม่ใช่สัตว์ร้าย
ไม่ใช่โจร
“…”
มันไม่ขยับ
แค่ยืนมอง
เหมือนกำลัง “สังเกต”
[คําเตือน: ตรวจพบสิ่งที่ไม่ทราบชื่อ]
[การวิเคราะห์ล้มเหลว]
คิรันขมวดคิ้ว
“ระบบอ่านไม่ได้…”
นั่นหมายความว่า—
“อันตราย”
เขาค่อยๆ ลุกขึ้น
แม้ร่างยังไม่พร้อม
เงานั้นเอียงศีรษะเล็กน้อย
เหมือนสนใจ
แล้ว—
มันก้าวลงมาจากที่สูง
อย่างไร้เสียง
ร่างสูงในเสื้อคลุมเก่าๆใบหน้าถูกปิดด้วยหน้ากากสีขาวเรียบ
ไม่มีตาไม่มีปาก
แต่คิรัน “รู้สึกได้”
มันกำลังจ้องเขาอยู่
—
“นาย…ใช่ไหม”
เสียงดังขึ้น
แหบ เบา แต่ชัดเจน
“คนที่ล้มรอยแยก”
คิรันนิ่ง
“แล้วไง”
เงานั้นหยุดห่างไปไม่กี่เมตร
“น่าสนใจ”
มันพูด
“พลังหายไปหมด…แต่ยังยืนอยู่ได้”
ลมพัดผ่าน
ความเงียบกดทับ
[คําเตือน: ความดันกําลังเพิ่มขึ้น]
“นายเป็ใคร”
คิรันถาม
เงานั้นหัวเราะเบาๆ
“…เรียกฉันว่า ‘ผู้สังเกตการณ์’ ก็ได้”
ชื่อที่ฟังดูไม่จริง
“มาทำอะไร”
“ดู”
คำตอบสั้นๆ
“ดูว่าคนอย่างนาย…จะไปได้ไกลแค่ไหน”
คิรันหรี่ตา
“งั้นก็ดูไปเงียบๆ”
เงานั้นหยุด
แล้วหัวเราะอีกครั้ง
“…น่าสนใจจริงๆ”
มันยกมือขึ้นเล็กน้อย
[ตรวจพบการรบกวนของระบบ]
หน้าจอของคิรันสั่น
ตัวอักษรบิดเบี้ยว
“ระบบของนาย…”
เสียงนั้นเบาลง
“…ไม่ใช่ของโลกนี้”
หัวใจของคิรันกระตุก
แต่เขาไม่แสดงออก
“…แล้ว?”
“ก็แค่เตือน”
เงานั้นหันหลัง
“ของแบบนั้น…มักมีราคา”
มันเริ่มเดินจากไป
ช้าๆ
“และนาย”
มันหยุดอีกครั้ง
ไม่หันกลับมา
“…อาจจ่ายไม่ไหว”
แล้ว—
หายไป
เหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้น
—
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
คิรันยืนอยู่คนเดียว
สายตานิ่ง
[ระบบได้รับการกู้คืนแล้ว]
“…ผู้สังเกตการณ์งั้นเหรอ”
เขาพึมพำ
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ศัตรูหรือไม่
แต่สิ่งหนึ่งชัดเจน—
“โลกนี้…มีอะไรมากกว่าที่คิด”
เขามองมือของตัวเอง
พลังระบบแกน
ทั้งหมดนี้…
“ไม่ธรรมดา”
[19:52:44]
เวลาเดินต่อ
คิรันหันกลับ
ก้าวเดินอีกครั้ง
แม้ร่างยังไม่ฟื้น
แม้คำเตือนยังค้างอยู่ในหัว
แต่เขาไม่หยุด
“…จะราคาเท่าไหร่ก็ช่าง”
เสียงเขาเบา
แต่หนักแน่น
“ฉันจะจ่าย”
สายตาเย็นเฉียบ
มุ่งไปข้างหน้า
—
เพราะสำหรับเขาแล้ว
สิ่งเดียวที่สำคัญคือ
“การขึ้นไปให้ถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง”
ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
3K
