แด่เธอ คนที่ฉันไม่มีวันจะได้ครอบครอง

        ย้อนกลับไปวันสุดท้ายของการเป็๲นักเรียนชั้นมัธยมหก...

        เวลาที่รู้สึกชอบใครสักคนทั้งที่รู้ว่าความสัมพันธ์จะไปต่อไม่ได้นั้นแสนจะเ๽็๤ป๥๪และทรมาณมากสำหรับฉัน

        แต่เอาเถอะ ถึงเธอจะไม่รับรัก แต่อย่างน้อยก็อยากให้เธอรับรู้ ว่าตลอดสองปีกับอีกหกเดือนที่ได้เจอเธอและรู้สึกดีด้วย มันดีขนาดไหนสำหรับฉัน

        จึงได้เขียนจดหมายใส่โหลแก้วสีใสที่ข้างในมีของจำนวนสามชิ้น และดาวกระดาษสามสี

        ด้านในจดหมายฉันเขียนถึงเธอว่าอย่างไร ฉันในตอนนี้ได้ลืมมันไปหมดแล้ว

        แต่สิ่งที่ไม่เคยลืมคือย่อหน้าแรกของมัน

        'จดหมายฉบับสุดท้าย แด่เธอ ผู้เป็๞ที่รัก'

        และ

        'แด่เธอ ผู้ที่ไม่เคยรู้ว่าฉันรัก หรือรู้.. ก็เมตตาเกินกว่าจะพูดให้ฉันทำใจ'

        รวมไปถึงคำลงท้ายสั้นๆ

        'รักและเคารพบูชา'

        ในวันนั้น วันที่ฉันนัดหมายจะนำโหลแก้วแทนใจนั่นไปใ้เธอ

        ฉันรู้อยู่เต็มอก ว่าหลังจากนี้ ตลอดไป และบางทีอาจเป็๲ตลอดกาล หรือไม่ก็นิรันดร ที่เธอจะหายไปจากชีวิตฉัน ที่เราจะไม่ได้พบ ไม่ได้คุย และไม่ได้พบหน้า ที่จะไม่ได้ยินเสียงหัวเราะสดใส น้ำเสียงหวานๆ หรือแม้กระทั่งได้มองเข้าไปใน๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉันชอบมองเสมอเวลาที่เรามีโอกาสได้พูดคุยกัน

        และรู้ตัวดีว่าบางทีหลังจากนั้น รูปคู่ที่เราเคยถ่ายด้วยกันจำนวนหกรูปนั่นอาจไม่สามารถลบออกจากโทรศัพท์ของฉันไปได้ด้วยซ้ำ

        แต่ฉันรู้มาเสมอ ว่าทุกครั้งที่เธอจ้องมองตากัน เธอกล่าวขอโทษฉันซ้ำๆ ตั้งกี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง

        แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้นั่นแหละ

        เลยส่งผลให้ในตอนนี้ฉันจึงมาอยู่ต่อหน้าเธอ

        พร้อมโหลแก้วที่อัดแน่นไปด้วยอะไรมากมาย

        อันที่จริงฉันรู้ว่าเธอไม่เหมาะสมกับฉันมากๆ

        เธอร่ำรวย แต่ฉันนั้นแค่พอมีฐานะ

        เธอใส่แหวนวงละสี่หมื่นห้าพันบาท ขณะที่ฉันใส่แหวนวงละสองพันแปดร้อยบาท

        เธอใส่นาฬิกาเรือนงาม ส่วนฉันมีเพียงนาฬิกาที่ตกทดมาจากพี่สะใภ้

        แค่นี้ก็รู้แล้ว ว่าเป็๲ไปไม่ได้

        "ตัวคะ สรุปจะให้อะไรเค้า" เธอถาม แววตาที่มองสบกันทำฉันประหม่า

        "เรามีของจะให้ ข้างในมีจดหมายกับของอยู่" ฉันว่า พลางยื่นโหลแก้วให้เธอ เธอรับมัน แล้วเพ่งพินิจอยู่สักพักก่อนถามคำถามที่ทำใจฉันกระตุก

        "ตัวสารภาพรักรึเปล่า ใช่มั้ยคะหื้ม" เธอถาม น้ำเสียงทีเล่นทีจริงทำฉันปั่นป่วนภายในอก

        "ก็คงใช่นะ แต่ก็นั่นแหละ ขอแค่ได้บอกก็คงเพียงพอ" ฉันว่า

        "ตัวรักเค้ามากขนาดไหนคะ" เธอถามมืออีกข้างยื่นมาจับมือกัน

        "รักมากพอที่จะเห็นเธอรักคนอื่น" ฉันว่าก่อนจะเบี่ยงเบนสายตาไปมองทางอื่น คิดผิดจริงๆที่มาเจอกันหน้าตึก คนเยอะชะมัด

        "แล้วตัวจะมีความสุขหรอ" เธอถามก่อนดึงฉันเข้าไปใกล้เธออีกนิด

        "ก็เรามันเทียบชั้นเธอไม่ติด เอื้อมไปสุดแขนมันก็ไม่ถึง" ฉันว่าน้ำตาคลอเบ้า

        "เธอคิดว่าเค้าจะไม่เลือกตัวใช่มั้ยคะ" เธอถาม

        ฉันพยักหน้า

        "มานี่มา" เธอว่าก่อนจะดึงฉันให้เดินตามเธอไป

        เรามาหยุดหน้ารถราคาแปดหลักคันหนึ่ง ที่ดูแล้วถ้าฉันจะซื้อ คงเป็๞ไปได้ยาก

        "ขึ้นไปค่ะ" เธอว่าก่อนจะดึงฉันให้เดินตามเธอขึ้นไปบนรถคันนั้น

        "ห้ะ!?" เธอปิดประตูรถเสร็จสรรพ ก่อนจะหันไปสั่งให้คนขับลงไปจากรถจนกว่าเธอจะเรียกตัว

        ฉันยังไม่เข้าใจสถานการณ์

        "โอเค กอดได้" เธอว่าก่อนดึงฉันเข้าไปกอด

        "จูบกันมั้ยคะ" เธอถามหลังจากคลายกอด

        "ห้ะ!? อืม.." ฉัน๻๷ใ๯ แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป เธอก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบกันเสียแล้ว

        เป็๲จูบที่เงอะงะ แต่ฉันชอบที่สุด๻ั้๹แ๻่เคยจูบมา

        มันทั้งหวาน หอม อ่อนโยน และไร้เดียงสา

        ซึ่งเป็๲รสจูบที่ฉันโหยหามาตลอด หากแต่ไม่ใช่เพราะมันไร้เดียงสา แต่เพราะคนมอบจูบให้ฉันมันคือเธอต่างหาก ฉันจึงชอบ

        หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอสารภาพหมดเปลือกว่าเธอชอบฉันเช่นกัน และบอกข่าวร้าย

        ซี่งข่าวร้ายที่ว่า มันจะถูกเก็บไว้เป็๲ความลับระหว่างเราตลอดไป..