รองประธานของฉันเป็นสายลับ

สองสาวที่แยกตัวมาจากอาร์ท และปาร์คก็เดินตรงเข้ามายังร้านอาหารของวิน แน่นอนว่าพวกต่างก็ไม่ได้สนใจอะไรเกี่ยวกับที่เจอพวกเขาทั้งสองคน แต่น้ำทิพย์ที่ยังสงสัยในตัวของแอมเพื่อนสาวของเขาแสดงปฏิกิริยาอย่างนั้นออกมากับอาร์ทเด็กส่งเอกสาร“แอม แกมีอะไรจะสารภาพไหม” น้ำทิพย์หันไปกล่าวกับแอมเพื่อนรัก และเธอก็ดูสิ่งที่แอมจะแสดงออกมาให้เธอได้ดูต่อจากนี้ แน่นอนว่ามันเป็นอาการเลิ่กลั่กของเพื่อนสาว มันยิ่งทำให้น้ำทิพย์จ้องแอมอย่างเอาเป็นเอาตาย“เปล่าสักหน่อย.. ฉันไม่รู้จักเขาหรือไม่เคยเจอเขามาก่อนหรืออะไรทั้งนั้น” แอมเป็นหนึ่งคนที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย น้ำทิพย์ที่เห็นอย่างนั้นก็เบะปากของเธอก่อนจะพูดออกมา“นี่แกยังเห็นว่าฉันเป็นเพื่อนแกอยู่อีกไหม.. ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะบอกกันทุกเรื่องไง แกมาทำอย่างนี้รู้ไหมว่าฉันเสียใจ... แกยอมรับออกมาซะดีๆเถอะว่าแกรู้จักกันมาก่อน” น้ำทิพย์เริ่มพูดจี้เพื่อนสาว แอมที่ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาดัง“เห้อ.. ก็ได้ ยอมรับก็ได้ เราสองคนเจอกันเมื่อวาน แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหละ เราเจอกันที่บาร์แห่งหนึ่งเมื่อวาน แกก็รู้ใช่ไหมว่าพี่เจษบอกเลิกฉันเมื่อวาน นายอาร์ทเองก็อกหักเหมือนกัน ...พวกเราแค่ทะเลาะกันเรื่องความรักว่าชายหรือหญิงดีกว่ากัน.. จากนั้นก็ดวลเหล้ากันนิดหน่อย จนเมาหลับคาโต๊ะกันทั้งคู่น่ะ... แล้วเมื่อเราตื่นมาก็แยกย้ายกันไปทำงาน แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าเขาจะมาทำงานที่บริษัทของเรา เห้อ” แอมพูดถึงเรื่องเมื่อคืนเท่าที่เธอจำความได้ในช่วงแรก แต่ช่วงหลังหรือเรื่องราวบนเตียงนั้นเธอไม่กล้าที่จะบอกกับใคร น้ำทิพย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็จ้องเขม็งมากกว่าเดิมเข้าไปอีก ก่อนที่เธอจะถามออกมาอีกครั้ง“แน่ใจนะว่ามีแค่นั้น... แล้วไปฉันก็นึกว่าพวกแกสองคนได้กันแล้วเสียอีก นี่ฉันอุตส่าห์จิ้นไว้เยอะเลยนะ... แต่ก็เข้าใจอยู่หรอก ใครที่เจอแกตอนเมานี่สยองกันทั้งนั้น นายคนนั้นซวยจริงๆเลย ฮ่าๆๆ” น้ำทิพย์ที่รู้จักกับแอมมานานหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น และด้วยคำพูดนี้มันเล่นเอาหัวใจของแอมเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงของวินก็ดังขึ้นมาเสียก่อน“สองสาวทำอะไรกันอยู่หน้าร้านของฉันกันล่ะเนี้ย... เข้ามาก่อนไหม เห็นจะเข้ามาตั้งหลายครั้งแล้ว” วินยิ้มๆออกมา และพูดแซวทั้งสองไปเล็กน้อย สองสาวที่ได้ยินก็เดินเข้าไปภายในร้านตามคำเชิญ และเป็นน้ำทิพย์ที่เอ่ยบอกเหตุผลกับวิน“พอดีเจอเพื่อนร่วมงานที่ทำงานบริษัทเดียวกันน่ะ... พวกเขาจะมาทานอาหารที่ร้านของนายด้วยนะ..” วินที่ได้ยินก็มองไปยังชายหนุ่มสองคนที่เขาได้สังเกตเห็นเมื่อกี้ ก่อนจะเอ่ยถามกลับไป“ใช่สองคนนั้นหรือเปล่า..” วินชี้ไปยังสองคนที่กำลังทำท่ากอดคอกัน จากนั้นก็มีคนมารวมกลุ่มกันอีกสามคน แอมที่มองตามไปยังกลุ่มคนนั้นก็พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะบอกกับวินว่า“ใช่แล้วล่ะวิน.. หนึ่งในนั้นเป็นหัวหน้าของฉันน่ะ เขาเป็นผู้ช่วยของรองประธานคนใหม่ที่บริษัทนะ ยังไงวินก็ช่วยลดค่าอาหารให้กับพวกเขาด้วยนะ...ถือว่าขอร้องกันล่ะเพื่อนรัก” แอมยกมือขึ้นมาไหว้เหมือนกับเด็กที่กำลังร้องขอลูกอม วินที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มให้ แต่น้ำทิพย์ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ใช่ๆลดค่าอาหารให้กับพวกเขาด้วยนะ.. บางทีคนแถวนี้อาจจะมีความรักใหม่ก็เป็นได้...ฮ่าๆ” ก่อนที่เธอจะนำแขนเข้ามากอดคอเพื่อนสาวแล้วเดินเข้าไปยังร้านอาหาร“มั่วแล้ว...ใช่ที่ไหนกันเล่า..” สาวๆต่างแซวกันไปมา วินก็ทำได้แต่ยิ้มก่อนจะตะโกนไปบอกกับทั้งสองว่าห้องเดิมปิดจองไว้ให้แล้ว ทั้งสองสาวก็ยกมือขึ้นพร้อมกับทำท่าชู้มือว่าโอเค วินที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขไม่ได้ ก่อนที่เขาจะมองไปยังกลุ่มชายคนนั้นจากภายในร้าน เขามองไปยังคนที่ชื่อว่าปาร์คคนนั้นในหลายๆความหมาย จากนั้นเขาก็เดินตามสองสาวไป กลุ่มของอาร์ทใช้เวลาไม่นานในการกู้ระเบิดที่แสนอันตรายนี้ มันง่ายมากสำหรับพวกเขา อาร์ทไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย เพียงแค่ยืนมองระเบิดถูกปลดเพียงเท่านั้นเอง ส่วนคนที่เฝ้าอยู่ก็ถูกเหล่าสมาชิกไนท์เก็บไปอย่างง่ายดาย เพียงเวลาสิบนาทีทุกอย่างก็อยู่ในความควบคุมของพวกเขาแล้ว หน่วยเก็บกู้วัตถุเคมีอันตรายก็เดินทางมาถึงพอดี พวกเขารับสารเหล่านี้เก็บเอาไว้อย่างดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนที่อาร์ทจะรายงานผลไปยังทางต้นสังกัด และแน่นอนว่ามันก็ถึงเวลาพักของพวกเขาแล้ว เอมี่เดินนำหน้าไปก่อนเลยคนแรก เธอเปิดประตูเข้าไปตามด้วยมิเกล และบัสโก้ที่เดินกอดคอกันไป สุดท้ายตามมาด้วยปาร์ค และอาร์ทเป็นลำดับสุดท้าย“พวกมันจะดีใจเกินไปหรือเปล่าวะนั่น... เห้อ เหนื่อยใจจริงๆเลย” อาร์ทถอนหายใจ และบ่นออกมา“พันตรียังไม่ชินกับพวกเขาอีกหรือยังไงกันครับ.. พวกเขาก็เป็นกันอย่างนี้แหละ” ปาร์คเอ่ยกล่าวออกมา“นายนี่มันเป็นจอมไม่เข้าพวกเหมือนเดิมนั่นแหละ หัดทำตัวสบายๆเหมือนพวกมันบ้างซิน่า.. ไปกันได้” อาร์ทยื่นแขนไปรัดที่คอของปาร์คก่อนจะลากเจ้าจอมเย็นชาคนนี้เดินไปตามพวกสมาชิกหน่วยไป และเมื่อทั้งห้าได้เข้ามา ก็รีบเปิดห้องส่วนตัวของทางร้านเลยทีเดียว ปาร์คที่รู้อยู่แล้วว่าพวกนี้จะเสียงดังกันอย่างแน่นอน ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน เกรงใจแขกคนอื่นเขา ห้องวีไอพีสองเป็นห้องที่พวกเขาได้อยู่ในตอนนี้ ร้านอาหารของเชฟกวินก็เป็นร้านอาหารเหมือนร้านทั่วๆไป แต่มันก็มีบางอย่างพิเศษ อารมณ์มันเหมือนกับร้านอาหารผสมร้านไวน์เสียมากกว่า และแน่นอนว่าพวกเขาสั่งไวน์อย่างดีมาดื่มคู่กับทานอาหารราคาหรูหรา เอมี่สั่งขนมหวานราคาแพงมาหลายอย่าง อาร์ทที่เห็นยังถึงกับต้องยอมใจกับความเรื้อนเลยทีเดียว ส่วนอีกสองหน่อเพื่อนเกลอก็กอดคอดื่มเบียร์กันอย่างเมามัน ทิ้งให้อาร์ทกับปาร์คนั้นจิบๆไวน์อย่างคอตก หลังจากรู้ว่าค่าอาหาร และเครื่องดื่มในวันนี้ทะลุ 2 หมื่นเข้าไปแล้ว ยังโชคดีที่พวกเขามีเงินที่เก็บได้จากพวกผู้ก่อการร้ายเมื่อตอนหัวค่ำนี้เอง ในขณะเดียวกันอีกห้องหนึ่งที่อยู่ห้องวีไอพีหนึ่ง เพื่อนสาวสองคนร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน กวินที่เข้ามาภายในห้อง ทำให้ทั้งสองสาวต่างก็ลากเขามาเพื่อที่จะร้องเพลงด้วยกัน ไม่นานพวกเขาก็เหนื่อยและนั่งลงพักผ่อน ทานน้ำกันก่อน“เสียงร้องของฉัน...น่าจะพอๆกับพวกเดอะสตาร์ได้เลยนะ เดือนหน้าว่าจะไปออดิชันสักหน่อยแกว่าเป็นยังไง” น้ำทิพย์กล่าวออกมาพร้อมกับทำท่าทางร้องเพลง แอมที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับหน้าเบะเลยทีเดียว“ถ้าแกไปประกวด ฉันว่าน่าจะตกตั้งแต่รอบคัดเลือกเลยล่ะ เสียงอย่างกับช้างป่วย ฮ่าๆๆ” เหมือนกับว่าแอมกำลังบูลลี่เพื่อนสาวของตัวเอง แต่มันก็เป็นเรื่องจริงที่น้ำทิพย์นั้นร้องเพลงได้ห่วยจริงๆ นิยามมันก็แค่สาวแหกปากร้องเพียงเท่านั้น ทิพย์ไม่ได้โกรธอะไร มันเป็นมุขประจำของเธอที่ชอบเล่น แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อกวินก็กล่าวขึ้นมาแทรกเสียก่อน“ทั้งสองคน.. คืออย่างนี้นะ ฉันลดราคาอาหารให้กับเจ้านายของพวกเธอไม่ได้มากเท่าไรนะ.. พวกเธอลองดูรายการที่พวกเขาสั่งทานกันดู ตอนนี้ราคารวมมากกว่า 2 หมื่นบาทไปแล้ว” แอม และน้ำทิพย์ถึงกับตกใจ ทำไมพวกเขาถึงสั่งอาหารกับมากมายขนาดนั้น แต่เมื่อดูรายการอาหารแล้ว มันมีแต่รายการที่ราคาสูง เช่นไวน์แดงยี่ห้อดังปี84 ไหนจะเบียร์เยอรมันสดที่เป็นออริจินอลของร้านกวินอีกหลายสิบเหยือก ส่วนที่ราคาแพงอีกอย่างก็จะเป็นพวกเมนูของหวานที่กวาดไปแล้วหลายสิบจาน“แอม.. นายเด็กส่งเอกสารนั่นแกคิดว่าเขาเงินเดือนเท่าไรกันเหรอ.. ขนาดพวกเราที่อยู่แผนกการเงิน ยังเงินเดือนแค่ประมาน 30-35k เอง นั่นมันเกินครึ่งของเงินเดือนเราไปแล้วนะแก” น้ำทิพย์จอมสงสัยได้กล่าวออกมาเป็นนัยๆกับแอมเพื่อนสาวของเขา“ตามหลักแล้ว ขั้นต่ำที่บริษัทจะจ่ายคือ 15k ขนาดแม่บ้านก็ยังได้เท่านั้นเลย ส่วนนายนั่นคงได้ประมาณนั้นแหละ..” แอมกล่าวฐานเงินเดือนออกมา เพราะว่ามันเป็นหนึ่งในงานที่เธอนั้นรับผิดชอบเสมอมา“น่าแปลกคนที่เงินเดือนเท่านั้น ทำไมถึงกินกันคืนเดียวเป็นหมื่นได้... แกว่ามันแปลกไหม” ทั้งห้องได้แต่เงียบ และคิดตามหลักเหตุผล กวินที่ไหวตัวทันก็รีบสั่งดำเนินการเก็บเงินพวกเขาก่อน แม้จะเป็นการเสียมารยาทกับลูกค้าไปบ้าง แต่เพื่อความปลอดภัยเขาจะต้องป้องกันเอาไว้ก่อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13

นิยายแนะนำ

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 13

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้