และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

แวะไปอ่านฉบับ WEBTOON กันได้นะครับ อย่าลืมไปกดเรตติ้งเต็มสิบ กดปุ่มหัวใจและเข้ามาพูดคุยกันได้นะครับ

___________________________________________________

เมื่อสามวันก่อน ณ คอนโดแห่งหนึ่งใจกลางเมืองธวัชชัย เจ้าของคอนโดวัยห้าสิบกำลังนั่งอยู่ในห้องกระจกประชาสัมพันธ์ตามองโทรทัศน์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นหนาของเขานิ่ง คิ้วทั้งสองขมวดเป็นปมแน่น หลังการประกาศรางวัลเลขท้ายสองตัวจบลง เขาเกาศีรษะล้านเลี่ยนแกรก ๆ สบถพึมพำเจ็บใจก่อนขยำกระดาษสลากกินแบ่งจนบี้แบนแล้วโยนลงถังขยะใกล้ตัวอย่างเชื่องช้า ขณะที่กำลังจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบยอมใจเสียสักมวน ร่างวัยรุ่นผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกฝั่งของกระจก“สวัสดีครับ ที่นัดติดต่อเช่าห้องเลข704ชั้น13ครับ คุณธวัชชัยใช่ไหมครับ?” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นต่อ “ผมคิดครับ”“อ้อ…หนุ่มเองหรือ?”ธวัชชัยหันมองเด็กหนุ่มผู้มาเยือน คิดเป็นวัยรุ่นร่างสูง ท่าทางหนุ่มกว่าตอนตกลงนัดแนะกันทางโทรศัพท์ นิสัยช่างสังเกตของมนุษย์ลุงเริ่มทำงานกับร่างของคู่สนทนา คิดอยู่ในชุดนักศึกษาสีขาว กางเกงยีน รองเท้าอาดิดาสสีดำสนิท ทั้งตัวมีแค่เป๋สะพายใบใหญ่สีสันสดใสแต่ติดสติกเกอร์หนังสยองขวัญเรื่องหนึ่งที่ธวัชชัยเคยเห็นตัวอย่างหนังช่วงนี้บ่อย ๆ“เหมาจ่ายรวมส่วนกลางรายเดือนห้าพัน ค่าน้ำค่าไฟแยกกันต่างหาก ออกจากที่นี่ไปก่อนไม่จ่ายเงินคืน ข้าวของเสียหายต้องจ่ายเงินเต็มราคา ถือว่าเข้าใจตรงกันเป็นอันตกลงนะ”“ครับผม เข้าใจแล้วครับ”“อยู่คนเดียวหรือ?” ธวัชชัยถาม“ใช่ครับ”ดวงตาใต้กรอบแว่นชำเลืองสบตาอีกฝ่ายนิ่ง“แล้ว…สงสัยอะไรอีกไหม?” ธวัชชัยถามด้วยเสียงขึงขัง“เรื่องข่าวลือในอินเทอร์เน็ต เรื่องของห้องนี้ ใช่เรื่องจริง…”“อนงค์ พาหนุ่มเขาขึ้นไปสิ” เจ้าของคอนโดตัดบทเสียงดังอย่างว่องไว เขาตะโกนเสียงดังเรียกป้าแม่บ้านที่กำลังถูพื้นอยู่ไม่ห่างไกล หญิงวัยสี่สิบกลาง ๆ เจ้าของผมสีดอกเลาพยักหน้ารับช่วงต่อพร้อมไม้ม๊อบในมือ“ได้ค่ะ” อนงค์กล่าวพลางกดลิฟต์เตรียมขึ้นชั้นบน“แม่บ้านจะพาขึ้นไปที่ห้อง” ธวัชชัยบอกกับคิด ก่อนคว้ากล่องตลับสีแดงชาดตรงหน้าแล้วหยิบกุญแจเก่าของห้องเลข 704|13 ออกมาวางบนมือของคิดอย่างบรรจง ก่อนหันไปที่บุหรี่ทำทีจะสูบอีกครั้ง“ขอบคุณนะครับ” คิดพูดพร้อมรับกุญแจเอาไว้ เมื่อเห็นคู่สนทนาจะสูบบุหรี่ เขาจึงผละออกจากบริเวณนั้นแล้วไปยังแม่บ้านที่กดปุ่มรอรับเขาขึ้นสู่ชั้นที่พัก“…ขอให้โชคดีก็แล้วกัน คนมาใหม่อีกราย”ธวัชชัยกล่าวพึมพำอย่างแผ่วเบา เขาวางซองบุหรี่ลงพร้อมมวนที่ทำท่าคล้ายจะสูบ ชำเลืองมองด้วยหางตาทิ้งท้าย ก่อนที่คิดกับอนงค์เข้าไปในลิฟต์จนกระทั่งบานประตูเลื่อนปิดสนิทไปในที่สุด

ในลิฟต์ขณะที่ขึ้นไปยังชั้นสิบสามเสียงกลไกเลื่อนแผ่ว ๆ อย่างเชื่องช้า แม้ภายนอกจะดูด้านนอกสวยงาม แต่ภายในกลับตกแต่งเรียบง่ายล้อมด้วยกระจกใส ไฟด้านในเป็นไฟนีออนสีขาวหม่นสวมด้วยตัวกรองแสงท่าทางขัดข้องกะพริบถี่อยู่เสมออนงค์ยืนตรงกลางโดยกุมเครื่องมือทำความสะอาดเอาไว้ ส่วนคิดพิงกายกับพนักซึ่งทำจากไม้สีต้นโอ้กทั้งสองมีเผลอสบตาหากันอยู่ครั้งหนึ่งและเป็นป้าอนงค์ที่เริ่มทำลายความเงียบงันนี้ก่อน“มาเรียนแถวนี้หรือหนุ่ม?” เธอถาม“ไม่เชิงซะทีเดียวครับ ผมมาทำงานด้วย”“โอ้ หนุ่มทำงานแล้วหรือ?”“ครับ ผมเป็นนักเขียน”“เหรอ”ปิ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นที่ 13ขณะที่คิดกำลังจะก้าวออกไป อนงค์ก็เอ่ยพูดขึ้น“หนุ่ม ป้าคิดว่าหาที่สำรองไว้ดีไหม ที่นี่…มันไม่เหมือนที่อื่นนะ” เธอกล่าวอย่างชัดเจน “ป้าว่าไม่คุ้มเงินหรอกนะ”คิดนิ่งชะงักก่อนหันกลับมา แล้วพูด“ไม่เป็นไรครับ นั่นแหละที่ผมต้องการ” สีหน้าของคิดที่หันกลับมาตอบกลับดูรื่นเริงเหมือนหมาได้ยินเสียงเคาะอาหาร จนป้าอนงค์รู้สึกบอกไม่ถูกเธอได้แต่คิดในใจว่าพวกลองของมาที่นี่อีกแล้ว“ป้าเตือนแล้วนะ”อนงค์พูดทิ้งท้าย